ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        กู้ชิงเฉิงเหลือบมองโม่อวี้เฉินพลางเอ่ยถาม“ไล่นางไปเช่นนี้ ฮองเฮาจะไม่กริ้วหรือเพคะ?”

        “วางใจเถิด ไม่มีอันใดหรอก” โม่อวี้เฉินรู้สึกว่ากู้ชิงเฉิงช่างเจ้าเล่ห์นักนางเป็นคนบีบให้ผู้อื่นจากไปอย่างชัดเจน ทั้งเมื่อครู่ก็จงใจก่อเรื่องเองแต่เขายินดีให้ความร่วมมือกับนาง

        “เพคะ ขอเพียงข้ากับเซวียนเอ๋อร์ปลอดภัยก็พอแล้ว เรื่องอื่นข้าไม่สน”กู้ชิงเฉิงกล่าวอย่างจริงจัง จนโม่อวี้เฉินเกือบจะกระอักเลือดทว่าเขาก็อดทนไว้ เพราะเขารู้ดีว่าภรรยาของเขามักจะเป็นเช่นนี้เสมอและเขาก็ชื่นชอบนางที่เป็นเช่นนี้

        เมื่อมีเจ้านายใหม่สองคนซึ่งเป็นคนสำคัญย้ายเข้ามาอยู่ในตำหนัก บรรดาคนรับใช้ต่างพากันมาทำความรู้จักพวกเขาทั้งกระตือรือร้นช่วยถือของและยกน้ำชาท่าทีของเจ้านายย่อมบ่งบอกถึงสถานะของเจ้านายใหม่ได้เป็นอย่างดี

        โม่อวี้เฉินอุ้มกู้จิ่งเซวียนส่งถึงเรือนของกู้ชิงเฉิงด้วยตนเองส่วนหมาป่าหิมะนั้น บ่าวรับใช้พาไปยังเรือนแยกอีกหลังหนึ่ง

        เมื่อมองเห็นเรือนอันคุ้นตากู้ชิงเฉิงกลับรู้สึกเจ็บปวดในอก นางรู้ดีว่านี่คือความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมเจ้าของร่างเดิมหลงรักโม่อวี้เฉินมากถึงเพียงนั้น พยายามทุกวิถีทางเพื่อแต่งเข้ามาแต่กลับเป็นเพียงส่วนเกินที่ไร้ซึ่งความสำคัญ นางย่อมรู้สึกปวดใจเป็นแน่จึงทำได้เพียงถอนหายใจและยกมือลูบหน้าอก ปลอบใจตนเองว่ามันดีขึ้นแล้วและจะไม่มีอันใดเกิดขึ้น

        ยามนี้โม่อวี้เฉินมีท่าทีที่ดีต่อนางอย่างยิ่งแม้เขาจะรู้ว่าใบหน้าของนางถูกทำลายจนไม่เหลือเค้าเดิม และยามถอดผ้าคลุมหน้าออกนางจะอัปลักษณ์เพียงใด เขาก็ยังคงยืนยันให้นางกลับตำหนักบูรพาและยืนยันที่จะประกาศให้โลกรู้ว่านางคือพระชายาของเขา หากเจ้าของร่างเดิมยังมีชีวิตอยู่คงจะดีใจจนเนื้อเต้นเป็นแน่

        แต่นางไม่คาดคิดว่าเจ้าของร่างเดิมยังคงมีอารมณ์ความรู้สึกอยู่ดูเหมือนนางจะไม่ยินยอมที่จะจากไปเช่นนี้

        “ชิงเฉิง เจ้าเป็นอันใดไป ไม่สบายหรือ หรือว่าตะขอนั้นไม่สะอาดเจ้าเลยเจ็บแผลงั้นรึ? ไปให้หมอตรวจดูอาการก่อนเถิดข้าจะเข้าวังไปหาเสด็จแม่เดี๋ยวนี้” โม่อวี้เฉินจับจ้องกู้ชิงเฉิงไม่วางตาเพียงนางขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาก็ยังต้องเอ่ยถาม กว่าเขาจะพานางกลับมาได้เขาจะไม่ยอมให้ท่านหญิงหลิงหยางมาทำลายมันเป็นอันขาด

        กู้ชิงเฉิงโบกมือปฏิเสธ“องค์รัชทายาทอย่าได้หุนหันพลันแล่นเลยเพคะ ข้าไม่เป็นอันใด”นางแค่รู้สึกแปลกๆ ในใจ

        นางเงยหน้ามองโม่อวี้เฉิน“ฝ่าบาท... เมื่อห้าปีก่อนยามที่ใบหน้าข้ายังคงงดงามไร้ที่ติเหตุใดท่านจึงไม่เคยแม้แต่จะชายตามองแต่ตอนนี้ท่านโปรดปราน...รูปลักษณ์อันอัปลักษณ์ของข้าเช่นนั้นหรือเพคะ?”

        นางไม่เข้าใจจริงๆว่า แม้พระเอกกับนางเอกจะเผชิญกับอุปสรรคขวากหนามมากมายเพียงใดก็ไม่ควรเกี่ยวข้องกับนางซึ่งเป็นนางร้ายเลยดูเหมือนว่าหลังจากที่นางทะลุมิติมายังโลกในหนังสือนิยายเรื่องนี้ สิ่งต่างๆได้เปลี่ยนแปลงหลายสิ่งหลายอย่างไปเสียสิ้น แม้กระทั่งโครงเรื่องหลักก็ยังเปลี่ยนไปซึ่งนับเป็นผลดีอย่างยิ่งและเป็นสิ่งที่นางปรารถนา

        โม่อวี้เฉินถูกนางถามจนงุนงงเขาไม่ชอบสิ่งเหล่านั้นหรอก แต่เขากลับชอบกู้ชิงเฉิงในตอนนี้จากก้นบึ้งของหัวใจซึ่งมันไม่เกี่ยวข้องกับรูปลักษณ์ภายนอกแต่เขากลับถูกนางดึงดูดด้วยความกล้าหาญและอุปนิสัยของนาง

        “แน่นอนว่าไม่ เจ้าคิดมากไปแล้ว” โม่อวี้เฉินไม่รู้จะตอบอย่างไรจึงรีบตอบปัดไป

        “องค์รัชทายาทไม่โปรดข้าแล้วกระมัง ดูเหมือนว่าข้าจะคิดไปเองฝ่ายเดียว”กู้ชิงเฉิงกล่าวพลางยักไหล่ แขนเสื้อของนางขาดออกเผยให้เห็นข้อมือขาวผ่อง แต่บาดแผลบนข้อมือกลับดูน่าหวาดหวั่นทำให้โม่อวี้เฉินทั้งรู้สึกปวดใจและจำนน

        กู้จิ่งเซวียนวิ่งไปหาหมาป่าหิมะตัวน้อยของเขาโลกของผู้ใหญ่ที่เขาทั้งไม่เข้าใจและไม่ชอบ เขายังคงชื่นชอบจินเถียวของเขามากกว่า

        บรรดาบ่าวรับใช้ต่างแยกย้ายกันไปนานแล้วการสนทนาระหว่างเจ้านาย ควรฟังให้น้อยลงจะดีที่สุด เพราะอาจจะถึงแก่ชีวิตได้

        “ชิงเฉิง ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าจะไม่ชอบเจ้าได้อย่างไร!ที่จริงเมื่อก่อนข้าก็ไม่เคยรังเกียจเจ้าเลย” โม่อวี้เฉินรีบอธิบายด้วยความร้อนรน

        “ยามนี้ก็ยังไม่รังเกียจข้ากระมัง” กู้ชิงเฉิงถอนหายใจนางเผยรอยยิ้มฝืนๆ ออกมา

        โม่อวี้เฉินยังคงต้องการอธิบายอะไรบางอย่างแต่กู้ชิงเฉิงก็ขัดจังหวะเสียก่อน “องค์รัชทายาทข้าเหนื่อยนัก ขอพักผ่อนให้สบาย เชิญกลับไปก่อนเถิดเพคะ” นางเอ่ยปากไล่เขาตรงๆ

        “ชิงเฉิง ข้า…” โม่อวี้เฉินรู้สึกงุนงง

        กู้ชิงเฉิงเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกไว้พลางเอ่ย“องค์รัชทายาท หากมีสิ่งใด โปรดกล่าวในวันพรุ่งนี้เถิดเพคะ” กล่าวจบ นางก็หันหลังกลับเข้าห้องไปปล่อยให้โม่อวี้เฉินยืนอ้างว้างอยู่ในลานกว้างพลางให้ลมพัดผ่านจนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง

        ทว่าในเวลานั้นเฟิงเจ๋อก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก“องค์รัชทายาท”

        เขาเองก็เห็นว่าสีหน้าของนายท่านดูไม่สู้ดีนักเมื่อนายหญิงกลับมาก็ให้นายท่านพ่ายแพ้แต่แรกพบ ช่างน่าสะพรึงกลัวนักทำให้ในใจเขายิ่งเข้าใจว่านายหญิงผู้นี้ไม่อาจล่วงเกินได้โดยเด็ดขาดมิฉะนั้นแล้วมีแต่ตายสถานเดียว

        “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?” โม่อวี้เฉินหรี่ตาลงเรื่องที่ทำให้เฟิงเจ๋อเป็นเช่นนี้ ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องเล็ก

        “ท่านหญิงหลิงหยาง...” เฟิงเจ๋อหยุดชะงักไปครู่หนึ่งเพื่อเรียบเรียงถ้อยคำ“นางกำลังแย่งชิงบุรุษกลางถนนพ่ะย่ะค่ะ”

        คำกล่าวนี้แทบทำให้โม่อวี้เฉินแทบกระอักเลือด“อะไรนะ?”

        “นางยังดึงเสื้อผ้าเขาอีกด้วย...” เฟิงเจ๋อไม่รู้จะกล่าวอย่างไรดีมันช่างต่ำทรามและเลวทรามยิ่งนัก ท่านหญิงผู้สูงศักดิ์กลับถอดเสื้อผ้ากลางถนนทั้งยังจะฉุดบุรุษรูปงามกลับวังอีก! บัดนี้เรื่องราวได้แพร่สะพัดไปทั่วท้องถนนแล้ว

        “เสด็จแม่ทรงทราบแล้วกระมัง?” โม่อวี้เฉินกลับสงบนิ่งลงอย่างรวดเร็วพลางเลิกคิ้วขึ้นถามโดยไม่ต้องคาดเดา นี่ต้องเป็นฝีมือของกู้ชิงเฉิงเป็นแน่สตรีผู้นี้ช่างอำมหิตนัก

        เขาเองก็ไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อยนับตั้งแต่ไปอันหยวนถังเพื่อขอให้รักษาโรคและได้รู้จักกับกู้ชิงเฉิงโลกทัศน์ของเขาก็พังทลายลงครั้งแล้วครั้งเล่า

        สตรีผู้นี้ไม่เพียงแต่กระทำการโหดเหี้ยมเด็ดขาดและรวดเร็วหากยังไม่เหลือช่องว่างไว้ให้เลยแม้แต่น้อย สำหรับคนที่คิดเป็นศัตรูกับนางแล้วนางย่อมถอนรากถอนโคนให้สิ้น

        “น่าจะ...ทรงทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฟิงเจ๋อเงยหน้ามองสีหน้าของนายเหนือหัวครู่หนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง

        หากจะบอกว่าท่านหญิงหลิงหยางเพิ่งจะออกจากตำหนักขององค์รัชทายาทดูท่าตำหนักขององค์รัชทายาทก็คงไม่สามารถอธิบายเรื่องราวได้เช่นกัน

        ภายในห้องกู้ชิงเฉิงกำลังฮัมเพลงเบาๆ พลางจัดเก็บข้าวของที่นำมา ดูจากท่าทีของเขาแล้วโม่อวี้เฉินผู้นี้คงจะเป็นที่พึ่งพาได้

        นางเองก็เข้าใจดีว่าด้วยใบหน้าอัปลักษณ์ของนางคงเป็นไปไม่ได้ทว่านางมีกู้จิ่งเซวียน ซึ่งเป็นสายเลือดราชวงศ์ นี่คือสิ่งสำคัญยิ่งนักสำหรับท่านหญิงหลิงหยางผู้นั้น ไม่สมควรค่าแก่การกล่าวถึงเลยแม้แต่น้อย

        โม่อวี้เฉินย่อมได้ยินบทเพลงที่นางฮัมเดิมทีเขามีความรู้สึกหม่นหมอง แต่เมื่อได้ยินเสียงเพลงก็รู้สึกดีขึ้นมาก

        สตรีของเขาไม่อาจปล่อยให้ผู้ใดรังแกได้จะต้องตอบโต้ เขารู้สึกว่ากู้ชิงเฉิงทำได้ดีมากท่านหญิงหลิงหยางสมควรได้รับผลกรรมนั้นแล้ว แต่ว่ากู้ชิงเฉิงกำลังร้องเพลงอะไรกันเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

        --------

        ภายในพระราชวังฮองเฮาปัดถ้วยชาตรงหน้าทิ้งทันที “เหลวไหล!หลิงหยางอยู่ที่ไหน นางอยู่ที่ใดกัน?”

        เรื่องราวได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองราวกับพายุว่าท่านหญิงหลิงหยางได้ฉุดบุตรชายคนเล็กของจวนเสนาบดีซั่งซู [1]ซึ่งเป็นบัณฑิตผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวงเขาเป็นบัณฑิตผู้บอบบาง จึงไม่อาจต้านทานท่านหญิงหลิงหยางได้

        ในเวลานี้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปเสียแล้วทว่าท่านหญิงหลิงหยางกลับเป็นผู้ที่กล้าหาญ ถึงกับจัดการบุรุษผู้นั้นในรถม้า

        “อยู่...อยู่ตำหนักจิ่นหยางพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยข้างกายตกใจไม่น้อย“ฮองเฮา ท่านเสนาบดี...ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

        มาเร็วยิ่งนักทำให้ฮองเฮาถึงกับแข็งทื่อไปชั่วขณะ ในใจก็ยิ่งคับแค้นใจท่านหญิงหลิงหยางรักโม่อวี้เฉินมากเพียงใด นางย่อมรู้ดีในครานั้นเป็นกู้ชิงเฉิงสตรีต่ำช้าผู้นั้นที่วางแผนหลอกล่อโม่อวี้เฉินไปก่อนทำให้หลิงหยางไม่มีโอกาส

        บัดนี้สตรีชั้นต่ำผู้นั้นตายไปห้าปีแล้วที่ผ่านมาหลิงหยางก็พยายามมาตลอด ไม่คิดว่าวันนี้จะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นย่อมทำให้ฮองเฮาไม่พอใจ

        แต่ในเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะโกรธเพราะบุตรชายคนเล็กของท่านเสนาบดีถูก...เรื่องนี้จะต้องจัดการให้ดี

        ฮองเฮาอยากจะไปเฆี่ยนตีท่านหญิงหลิงหยางนักหลิงหยางทำให้นางเสียหน้าไปหมด เพราะหลิงหยางเป็นคนที่นางเลี้ยงดูมากับมือ

        “ให้ท่านเสนาบดีรอข้าที่ห้องโถงรับรอง ข้าจะตามไปเดี๋ยวนี้” ฮองเฮากัดฟันกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

        เชิงอรรถ 

        [1]ซั่งซู (尚书) คือเสนาบดีระดับสูงในราชสำนักจีนโบราณ ใกล้เคียงกับราชเลขา ในยุคฉิน–ฮั่น แต่ต่อมาตั้งแต่สมัยจิ้น กลายเป็น เสนาบดีว่าการกระทรวงเทียบได้กับตำแหน่งรัฐมนตรีในปัจจุบัน