“เรียบร้อยแล้วเหรอ? ..” นายแบงค์ ชายหนุ่ม ที่เป็รุ่นพี่ นั้นก็หันมาเอ่ยถามแก่พวกพ้องคนหนึ่ง ที่เป็ 1 ในเวร คุมดูแล การเข้านอนของรุ่นน้องในคืนนี้..และในขณะที่พวกรุ่นน้องนอนหลับ รุ่นพี่อย่างพวกเขานั้น กลับมีกิจกรรมบางอย่าง รออยู่!!
“เออ...เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ให้ ไอ้ขิง กับไอ้มาก ยืนเฝ้า ดูให้แน่ใจ ซึ่งอีกเดี๋ยว 2 คนนั้นก็คงตามมาละ..” ชายหนุ่มที่เป็พวกพ้อง ที่ถุกนายแบงค์เอ่ยถามนั้น ตอบ โดยที่คำตอบนั้นก็ทำให้นายแบงค์ฉีกยิ้ม ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมอง ยังยูมิ หญิงสาวคนเดียวที่อยู่ในที่แห่งนี้ ในเรือนไม้เก็บของหลังเล็ก (หากเทียบกับเรือนใช้ทำกิจกรรม กับ เรือนพักของพวกรุ่นน้องนะ)
“ถ้างั้นเรามาเริ่มกันเลยดีมัย? ..” นายแบงค์ที่หันหน้ามาทางยูมิ รุ่นน้อง ที่เป็สาวลูกครึ่งญี่ปุ่น..และเอ่ยกล่าวถ้อยคำดั่งกล่าวอย่างยิ้มๆ ซึ่งถ้อยคำนั้นก็ทำให้พวกพ้องที่อยู่ ณ. ที่แห่งนี้ก็กลับฉีกยิ้มตาม ยกเว้นเพียงตัวของยูมิ ที่มีท่าทีต่างออกไป เธอที่มีท่าทีหวาดหวั่น/หวาดกลัว ทั้งๆ ที่ สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้น ก็เป็อะไรที่เธอรู้ดีอยู่แล้วแท้ๆ ....
ใช่.. รู้ั้แ่เมื่อวานแล้วก็ตาม....
“ยังไงคืนนี้ ก็จะเย็xยูมิให้ได้จริงๆ เหรอค่ะ..” ยูมิที่ค่อยๆ เอ่ยเชิงถามขึ้น ซึ่งคำกล่าวถามของเธอนั้นก็ทำให้เหล่ารุ่นพี่ จับจ้องมองเธอกันอย่างถ้วนหน้า ก่อนจะหันไปชำเลืองมองยังนายแบงค์ ที่เหมือนเป็หัวเรือ หัวขบวนในการกระทำครั้งนี้...
“ก็...ประมาณแบบนั้นแหละ..น้องยูมิ มีเพียง 2 ทางเลือก คือ ยอมให้พวกพี่เย็xดีๆ หรือ อยากโดนพวกพี่กระทำรุนแรง? ” นายแบงค์ที่ยิ้ม และค่อยๆ ตอบอย่างช้าๆ คำกล่าวตอบดั่งกล่าวที่ทำให้ยูมิมอง ด้วยสีหน้าที่ดูสิ้นหวัง ใช่ เพราะสิ่งที่นายแบงค์เอ่ย มันไม่ต่างจากการบีบบังคับเธอเลย...
แน่นอนว่า มันทำให้เธอ ทั้งเจ็บใจ เจ็บช้ำ มากขึ้น และสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น ส่วนหนึ่งมันเกิดจากความประมาณของเธอเอง ทั้งๆ ที่ ก่อนที่จะมาค่ายรับน้องนั้น เธอก็ได้ยินข่าวลือ อยู่ก่อนแล้ว ว่า การรับน้องครั้งนี้ พวกรุ่นพี่มีแผนจะเล่นงานเธอ แต่ยูมิไม่คิดว่าพวกเขาจะกล้า กล้าทำถึงขนาดนี้....
ยูมิที่ยืนนิ่งอย่างครุ่นคิด โดยที่เธอนั้นแทบไม่มีทางเลือกเลย และลืมเื่การเอาคืนพวกรุ่นพี่ในเวลานี้ไปได้เลย ใช่ ลืมไปได้เลย เลย ตราบใดที่ยังอยู่บนเกาะส่วนตัวที่ใช้ในการเข้ากิจกรรมรับน้องแบบนี้ อย่างน้อยถ้าจะเอาคืนก็ต้องรอถึงพรุ่งนี้ตอนเย็นที่เป็วันกลับ หรือ วันมะรืน เท่านั้น...และเพื่อเวลานั้น ตอนนี้ก็คงมีแต่….
ขะ เข้าใจแล้วค่ะ..” ยูมิที่ค่อยๆ เอ่ยตอบออกมา โดยที่ทางนายแบงค์ก็ไม่มีท่าทีเร่งรัดแต่อย่างใด และในเมื่อเธอตอบมานั้น เขาก็ฉีกยิ้มและทำการมอบบางอย่างให้กับยูมิทันที...
“งั้นก็ทานนี่ซะ...” นายแบงค์เอ่ย พร้อมกับมอบบางอย่างให้กับยูมิ...
“นี่คือ....” ยูมิที่ร้องถาม เมื่อสิ่งที่เค้ามอบให้คือ เม็ดยา 3 เม็ดกับขวดน้ำ 1 ขวด...ซึ่งไม่ต้องแจงเธอเองก็รู้ว่า เค้าหมายให้เธอกินยานั้นเข้าไป แต่สิ่งที่เธออยากรู้คือ ยานั้นคือยาอะไร ซึ่ง 1 ใน 3 นั้นเธอพอรู้ว่ามันเป็ยาคุม...
“ยาปลุกSex..” คำกล่าวตอบสั้นๆ ห้วนๆ ของนายแบงค์นั้นก็ทำให้ยูมิ มีปฏิกิริยาอย่างหันกลับมามองทันที แต่เธอก็ไม่มีท่าทีโวยวายแต่อย่างใด ถึงแม้เธอจะรู้สึกขยะแขยงรังเกียจกับสิ่งที่อีกฝ่ายมอบให้ก็ตาม แต่อีกใจ หนึ่งของเธอนั้นก็คิดว่า ‘ก็ดีเหมือนกัน..’
ถึงเธอจะไม่เคยเล่นยานี้ซะเท่าไร แต่ตามที่เธอเข้าใจ มันอาจจะช่วยทำให้เธอจำเื่ที่จะเกิดขึ้นในคืนนี้ไม่ได้...ซึ่งมันก็เป็อะไรที่เธอไม่อยากจะจำอยู่แล้ว..และเธอก็ไม่คิดถามต่อด้วยว่า ทำไมถึงให้เธอตั้ง 2 เม็ด...
“เก่งมาก...” นายแบงค์เอ่ยขึ้น ด้วยรอยยิ้ม เมื่อยูมิทำการทานยา ทั้ง 3 เม็ดนั้นอย่างว่าง่าย..ขณะที่ทางยูมินั้นก็เริ่มกวาดสายตาจ้องมอง พวกรุ่นพี่ที่อยู่ที่นี้ทั้งหมด ก่อนที่นายแบงค์จะเอ่ยต่อ....
“คงไม่ต้องให้พี่บอกใช่มัยว่า ต้องทำไงต่อ...” นายแบงค์เอ่ยบอก ซึ่งนั้นก็ทำให้ยูมิจ้องมองยังเขา ก่อนที่จะขยับกระทำอย่างล่วงรู้ถึงสิ่งที่อีกฝ่าย้า เธอที่ค่อยๆ ทำการถอดเสื้อผ้าที่สวมใส่ อยู่ในตอนนี้ออกจนหมด แน่นอนว่า ขณะที่เธอทำการถอดเสื้อผ้านั้น พวกรุ่นพี่ก็มีท่าทีปฏิกิริยา อย่างชัดเจนขึ้น และเด่นชัดมากๆ ก็ตอนที่เธอได้ถอดทุกอย่างออกจนหมดแล้ว..
“ถะ ถ้ายูมิ จะขออะไรสักอย่างได้มัยค่ะ..” ยูมิที่เอ่ยปากเชิงขอขึ้น เมื่อเธอได้แก้ผ้าออกจนเปลือยเปล่าอย่างหมดจดแล้ว..ซึ่งเธอก็ยืนในท่าทางที่มือไม้ทั้ง 2 ต่างขยับปิดนมปิดหอยของตนเองอยู่...ถ้อยคำนั้นก็ทำให้นายแบงค์มอง ก่อนจะถาม
“จะขออะไรละ? แต่ถ้าขออย่าเย็xละก็...อันนี้พี่คงทำให้ไม่ได้หรอกนะ..” นายแบงค์เอ่ยเชิงถามและทำการดักคอเธอไว้ก่อน ซึ่งยูมิก็ส่ายหัว บงบอกว่า สิ่งที่เธอจะขอนั้นไม่ใช่เื่นั้น...
“อย่าเย็xยูมิรุนแรงนักจะได้มัยค่ะ...” ยูมิตอบ ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเล็กน้อย ด้วยความเขินอายกับสิ่งที่ตัวของเธอเอ่ยตอบนั้น ขณะที่เหล่ารุ่นพี่ก็อึ้งเล็กน้อย และนายแบงค์นั้นก็ฉีกยิ้มและเอ่ยตอบเธอ...
“ได้สิ...ถ้าอันนี้พอจะรับปากได้อยู่..” นายแบงค์ตอบรับ ด้วยรอยยิ้มที่ฉีกกว้าง คำตอบของเขาก็ทำให้หญิงสาวมอง ก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้า เหมือนเตรียมตัวอะไรสักอย่าง ก่อนจะร้องถามกับพวกเขา...
“...จะให้ยูมิเริ่มจากอะไรดีค่ะ? ..” ยูมิถามขึ้น...ทั้งๆ ที่ในใจของเธอนั้นก็ไม่ได้ยินดีกับเื่ราวที่จะเกิดขึ้นในคืนนี้เลย...และเธอก็หวังว่ามันจะเป็ฝันร้ายคืนสุดท้ายของเธอ...
1K
