อาร์คัสไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่หน้าประตูหินนานแค่ไหน
แสงสีทองที่อยู่ลึกเข้าไปภายในยังคงกะพริบช้า ๆ
เหมือนหัวใจของสิ่งมีชีวิตที่กำลังตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน
---
เขาควรกลับบ้าน
ควรลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้
และใช้ชีวิตเหมือนเดิม
---
แต่ภาพหญิงสาวในสายฝนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
---
เธอเป็ใคร
---
และทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเธอเหลือเกิน
---
อาร์คัสสูดหายใจลึก
ก่อนก้าวไปข้างหน้า
---
หนึ่งก้าว
---
สองก้าว
---
จนกระทั่งก้าวผ่านธรณีประตูหิน
เข้าสู่ภายในหอคอย
---
ทันทีที่เท้าััพื้นด้านใน
ความรู้สึกประหลาดก็แล่นผ่านร่าง
---
เหมือนเขาเพิ่งก้าวข้ามบางสิ่ง
ที่มองไม่เห็น
---
อากาศภายในเย็นกว่าด้านนอกมาก
แต่ไม่ใช่ความเย็นของลมหรือหิน
---
เป็ความเย็นที่เหมือนสถานที่แห่งนี้
ไม่เคยมีใครเข้ามารบกวนเป็เวลานาน
---
อาร์คัสเงยหน้าขึ้น
---
ภายในหอคอยกว้างกว่าที่ควรจะเป็
---
กว้างเกินกว่าที่มองจากภายนอกหลายเท่า
---
ผนังหินโค้งสูงขึ้นไปในความมืด
จนมองไม่เห็นเพดาน
---
ตรงกลางห้อง
มีเสาหินสีดำตั้งอยู่
---
สูงประมาณสองเท่าของมนุษย์
---
และบนพื้นผิวของมัน
มีสัญลักษณ์สีทองจำนวนมาก
กำลังเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ
---
ราวกับมีชีวิต
---
อาร์คัสหยุดอยู่กับที่
---
เขาไม่เคยเห็นตัวอักษรแบบนี้มาก่อน
---
แต่ไม่รู้ทำไม
เขากลับรู้สึกเหมือนเคยเห็นมันที่ไหนสักแห่ง
---
"นี่มันอะไรกัน..."
---
เสียงของเขาสะท้อนกลับไปกลับมาในห้องโถง
---
ไม่มีคำตอบ
---
มีเพียงแสงสีทองที่ค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละน้อย
---
แล้วทันใดนั้น
สัญลักษณ์หนึ่งบนเสาหินก็ส่องประกาย
---
ตามด้วยอีกหนึ่ง
---
และอีกหนึ่ง
---
ราวกับกำลังตอบสนองต่อการปรากฏตัวของเขา
---
อาร์คัสก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
---
หัวใจเริ่มเต้นแรง
---
แต่ในเวลาเดียวกัน
ความรู้สึกบางอย่างก็ผลักดันให้เขาเดินเข้าไปใกล้
---
เหมือนสถานที่แห่งนี้
กำลังเรียกหาเขา
---
เมื่ออยู่ห่างจากเสาหินเพียงไม่กี่ก้าว
เสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง
---
ชัดเจนกว่าครั้งใด
---
> "ในที่สุด..."
---
อาร์คัสชะงัก
---
เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากข้างนอก
---
มันดังขึ้นภายในหัวของเขา
---
> "ในที่สุด..."
---
เสียงหยุดไปครู่หนึ่ง
ราวกับกำลังพยายามจดจำบางสิ่ง
---
ก่อนกล่าวต่อ
---
> "เราพบกันอีกครั้ง"
---
อาร์คัสเบิกตากว้าง
---
"ใคร!"
---
"เ้าเป็ใคร!"
---
ไม่มีคำตอบ
---
แต่สัญลักษณ์สีทองบนเสาหินกลับเริ่มส่องแสงรุนแรงขึ้น
---
แสงจำนวนมากไหลไปตามรอยสลัก
เชื่อมต่อกันเป็รูปแบบประหลาด
---
แล้วภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้น
เหนือเสาหิน
---
เป็ภาพของโลก
---
หรืออย่างน้อย
อาร์คัสคิดว่ามันคือโลก
---
เส้นแสงสีทองนับไม่ถ้วนเชื่อมโยงกันเป็เครือข่ายขนาดมหึมา
---
บางจุดสว่าง
บางจุดดับ
---
และตรงกลางของทุกสิ่ง
มีจุดหนึ่งกำลังเต้นเป็จังหวะ
---
ตุบ...
---
ตุบ...
---
ตุบ...
---
อาร์คัสจ้องมองภาพนั้นอย่างไม่เข้าใจ
---
แต่ลึกลงไปในจิตใจ
กลับมีความรู้สึกหนึ่งเกิดขึ้น
---
ความรู้สึกที่ไม่ใช่ของเขา
---
เหมือนความคิดจากที่ไกลแสนไกล
---
และก่อนที่เขาจะเข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
ภาพทั้งหมดก็หายไป
---
ห้องโถงกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง
---
เหลือเพียงแสงสีทองอ่อน ๆ
ที่ยังคงส่องอยู่บนเสาหิน
---
และคำถามมากมาย
ที่ไม่มีใครตอบได้
---
อาร์คัสยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
โดยไม่รู้เลยว่า
ก้าวแรกที่เขาเดินเข้ามาในหอคอยแห่งนี้
ได้พาเขาเข้าสู่ความลับที่ถูกปิดผนึกมานานกว่า 7,777 ปีแล้ว
5K
![[มี E-book] ตัวประกอบอย่างข้า(เผลอ)จีบพระเอกธงแดงโดยไม่รู้ตัว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1745741627_35264097.webp)
