“เป็นไงบ้างคะ ยังเสียวอยู่ไหม” จิณณวัตถามคนที่นั่งอยู่บนโซฟา หลังจากที่อุ้มเธอออกมาจากในห้องนอน
“หยุดพูดเลยนะ แล้วไหนข้าวต้มกับน้ำเต้าหู้ที่ไปซื้อให้พี่” นับดาวหน้ามุ่ยใส่เมื่อถูกถามถึงเรื่องเมื่อคืน คิดแล้วเธอก็อายจนอยากมุดดินหนี
“นี่ค่ะ เทใส่ถ้วยเรียบร้อยแล้ว” จิณณวัตเดินมาพร้อมกับวางถ้วยข้าวต้ม และแก้วน้ำที่มีน้ำเต้าหู้ลงบนโต๊ะตรงหน้า ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ แฟนสาว
“ขอบคุณนะ” นับดาวยิ้มเมื่อเห็นของที่เธออยากกินอย่างครบถ้วน
“เล็กน้อยค่ะ ขอบคุณเหมือนกันนะคะสำหรับเมื่อคืน เจเจชอบมาก” ขณะที่กระซิบบอกจิณณวัตก็ยิ้มกว้างออกมา แตกต่างจากอีกคนที่มองค้อนใส่
“หยุดพูดเลยนะ น่าอายจะตาย ถ้ายังพูดอีกพี่จะงอนให้หนักเลย” นับดาวพูดเสียงจริงจังเพราะไม่งั้นเธอคงต้องโดนล้อไปตลอดแน่ ๆ
“ฮ่า ๆ โอเคค่ะ ไม่พูดแล้วก็ได้ แต่เจเจชอบนะ ใส่ชุดแบบนั้นนอนกับเจเจบ่อย ๆ ก็ดีนะคะ” แต่ไม่นานจิณณวัตก็กระซิบบอกใหม่และรีบลุกขึ้นวิ่งหนีเข้าห้องนอนไป
“เจเจ!” นับดาวได้แต่ถลึงตาใส่บานประตู เริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่สุดที่ไปเซอร์ไพรส์แบบนี้ให้เขา
เมื่ออาบน้ำและแต่งตัวเรียบร้อยแล้วจิณณวัตก็เดินออกมาเอาถ้วยกับแก้วไปล้างให้แฟนสาว ก่อนจะอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ แต่น่าเสียดายที่นับดาวไม่ยอมให้เขาชำระร่างกายให้เพราะกลัวว่าจะมีต่ออีกรอบ ร่างสูงจึงมานอนดูทีวีที่ห้องนั่งเล่น
สักพักนับดาวที่อาบน้ำเสร็จแล้วก็เดินไปนอนเกยตัวอยู่บนร่างหนาบนโซฟา
“ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหมคะคนสวย” ก้มถามคนที่มานอนทับอยู่บนอกที่กำลังดูซีรีส์ในทีวีจอใหญ่ตาไม่กะพริบ
“เบากว่าเมื่อเช้าแล้ว” นับดาวตอบขณะที่ตาก็จ้องซีรีส์ที่กำลังถึงตอนสำคัญ
“แล้วง่วงนอนหรือเปล่าคะ”
“ไม่ง่วง”
“แล้วอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวเจเจไปซื้อให้”
“ไม่อยาก”
“แล้ว...”
“เจเจช่วยเงียบก่อนได้ไหม พี่จะดูซีรีส์ เดี๋ยวอ่านซับไม่ทัน” จิณณวัตไม่ทันได้ถามอะไรต่อ นับดาวก็เงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนจะหันกลับไปสนใจซีรีส์ของเธอต่อ
“เจเจสำคัญน้อยกว่าซีรีส์ของคนสวยอีกเหรอคะ”
“....”
“ทำไมเงียบ”
“พี่บอกว่าให้เงียบไงเจเจ จะดูซีรีส์ พระเอกอย่างหล่อเลย อ่านซับไม่ทันเพราะมัวแต่จ้องหน้าคนหล่อ” นับดาวพูดไปก็ยิ้มไป
“เหอะ” จิณณวัตหันหน้าหนีเพราะไม่รู้สึกว่าจะหล่อกว่าเขาตรงไหน แล้วทำไมเธอถึงไปเรียกคนนั้นว่าคนหล่อ แต่แฟนตัวเองไม่เห็นเคยเรียกบ้าง
“เจเจเปิดเสียงเบา ๆ” นับดาวที่ดูซีรีส์ต่อเงียบ ๆ อย่างสบายใจ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเพลงจากโทรศัพท์ของจิณณวัตดังจนกลบเสียงทีวีของเธอหมดเลย
“เจเจอยากฟังเพลงค่ะ เพลงสนุก ๆ แบบนี้เปิดเบาได้ที่ไหนกัน” เขาตอบกลับแฟนสาวอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“งั้นก็เอาหูฟังมาใส่แล้วเปิดสุดเสียงสิ พี่ไม่ได้ยินเสียงพระเอก” พระเอกที่เธอดูเสียงหล่อแถมยังหัวเราะสดใส เมื่อฟังเสียงนุ่ม ๆ นั้นคลอไปกับบรรยากาศด้านนอกที่ฝนตกก็ทำเอารู้สึกโรแมนติกขึ้นมาราวกับตัวเองเป็นนางเอก จนนับดาวอยากจะนอนฟังเสียงเขาทั้งวันเพราะเธอฝากร้านให้กับผู้ช่วยที่ไว้ใจได้ดูแล วันนี้เธอคงออกไปไหนไม่ได้ เดินเองยังไม่ค่อยถนัด เนื่องจากให้ของขวัญเซอร์ไพรส์แฟนเด็กเมื่อคืน
“ไม่อยากใส่ค่ะ ปวดหู”
“งั้นก็เบาเสียงหน่อย พี่ไม่ได้ยินเลยเนี่ย”
“ไม่ค่ะ” จิณณวัตไม่ยอมแพ้เพราะหมั่นไส้ทั้งพระเอกและนับดาว
“เอ๊ะ นี่ตั้งใจจะกวนพี่เหรอ” นับดาวเงยหน้ามองคนที่ขัดการดูซีรีส์ของเธอด้วยหัวคิ้วที่ขมวดยุ่ง
“ผัวตัวเองก็นอนอยู่ตรงนี้ หล่อก็หล่อ เสียงเพราะกว่าพระเอกของพี่นับดาวตั้งเยอะ จะไปดูมันทำไมคะ หันมามองเจเจดีกว่าเยอะ” พูดจบวงแขนแข็งแรงก็โอบรัดร่างเล็กเอาไว้แน่น
“พี่ชอบเขาที่ตีบทแตก”
“ไม่สนค่ะ หวง ไม่อยากให้มองว่าผู้ชายคนอื่นดีกว่าเจเจ” จิณณวัตตอบกลับพร้อมสะบัดหน้าหนีด้วยความน้อยใจ
“เด็กงอแง” นับดาวมองเขาที่ทำตัวเป็นเด็ก ๆ ใส่ ก่อนจะเขย่งตัวขึ้นไปจูบปลายคาง แต่จิณณวัตยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหันหน้ามาสบตา
“เลิกงอแงน่า ในสายตาพี่คนที่เป็นที่หนึ่งก็ต้องเป็นเจเจอยู่แล้ว ดีกันนะคะ” นับดาวง้อด้วยน้ำเสียงหวานเพราะรู้ว่าคนตรงหน้าชอบ
“แน่ใจนะคะ” เขาหันมาสบตาเธอ
“แน่ใจสิ ไม่มีใครหล่อ ขี้อ้อน ขี้งอนเท่าเจเจแล้ว” เธอส่งยิ้มกว้างให้
“คนสวยของเจเจน่ารักน่าหม่ำที่สุดเลยค่ะ จะว่าไปขอหม่ำอีกสักรอบได้ไหมคะ” เมื่อเห็นรอยยิ้มที่แสนน่ารักนั้นก็ทำเอาเขาหายงอนเป็นปลิดทิ้ง
“ไม่ได้! พอแล้ว” เธอรีบตอบกลับอย่างไม่ต้องคิด แค่นี้ก็เจ็บระบมไปหมดแล้ว
1K
