หมื่นอสุราสยบฟ้า หนึ่งมรรคานิจนิรันดร์

บทที่ 97 ถูกพบเข้าแล้ว

        หลังจากฟังการวิเคราะห์ของโม่เต้าจื่อแล้ว หลัวเจิน ลู่หยวนและคนอื่นๆ ก็เข้าใจความขัดแย้งนี้ สำนักชิงหยุนได้เปรียบกว่าสำนักที่เหลือ เพราะฉินชูมีหญ้าหอมนภา ในขณะที่ราชวงศ์เฉียนและอีกสามสำนักมหาอำนาจไม่มี

        เมื่อรู้เช่นนี้ ทุกคนต่างก็สบายใจ ถ้าเฉียนหลิงอู่อยากอยู่ในฐานะแขกก็ให้อยู่ไป ทุกคนไม่ต้องสนใจ

        ฉินชูฝึกฝนตามปกติทุกวัน การฝึกฝนกับเฉียนหลิงอู่ช่วยให้เขาแข็งแกร่งขึ้นมาก

        หลังจากการฝึกของวันสิ้นสุดลง เฉียนหลิงอู่ก็หยิบตำราเล่มหนึ่งออกมามอบให้ฉินชู “แม้การฝึกกับเจ้า ยังไม่ทำให้ข้าเข้าถึงวิถีกระบี่ขั้นเจี้ยนหลิง แต่ก็ช่วยขัดเกลาวิชาหอกของข้าได้มาก อย่างน้อยข้าก็รู้ข้อบกพร่องบางอย่าง นี่คือตำราวิชากระบี่ที่ข้าได้รับมา เจ้าสามารถศึกษามันได้ หากมีการต่อสู้ วิธีการต่อสู้ของเจ้าจะได้ไม่จำเจเกินไป”

        “ข้าต้องจ่ายอะไรหรือไม่” ฉินชูมองเฉียนหลิงอู่และถาม เขาไม่ต้องการเป็นหนี้โดยไม่มีเหตุผล

        เฉียนหลิงอู่ส่ายหน้า นางรู้สึกว่าฉินชูได้ทุ่มเทกับนาง และต้องการจะช่วยนางจริงๆ

        หลังจากฟังคำพูดของเฉียนหลิงอู่ ฉินชูก็ยอมรับตำราไป

        “ขอบใจเจ้ามาก ข้าจะออกไปข้างนอกสักพัก ข้าจะไปรอบๆ เมือง เจ้าต้องการให้ข้านำอะไรกลับมาให้เจ้าหรือไม่” ฉินชูมองเฉียนหลิงอู่ แล้วเอ่ยถาม

        “ไม่ เจ้าไปเถอะ” เฉียนหลิงอู่ส่ายหัว

        หลังออกจากหอศิษย์รับใช้บนยอดเขาชิงจู๋แล้ว ฉินชูก็มาถึงเรือนพำนักของโม่เต้าจื่อ

        เมื่อรู้ว่าฉินชูมา หลิงหยุนจื่อก็ออกจากหอคัมภีร์และมาที่เรือนพำนักของโม่เต้าจื่อเช่นกัน

        “สถานการณ์ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเป็นอย่างไร ทำไมเจ้าไม่กลับมา” โม่เต้าจื่อมองไปที่ฉินชูพลางเอ่ย

        “เมื่อเร็วๆ นี้ ศิษย์ได้เจรจากับเฉียนหลิงอู่ เราตกลงกันได้ ข้าจึงมาที่นี่เพื่อบอกท่านผู้เฒ่าโม่กับท่านผู้เฒ่าหลิงให้ทราบ” ฉินชูกล่าวจุดประสงค์ของการมา

        “เจ้าประนีประนอมอะไรกับนางได้แล้วหรือ” หลังจากได้ยินคำพูดของฉินชู หลิงหยุนจื่อก็กังวลขึ้นเล็กน้อย เพราะเขากลัวว่าฉินชูจะต้องทนทุกข์ทรมาน

        “ไม่มีการประนีประนอม เรื่องมันเป็นเช่นนี้ นางต้องการเข้าใจวิถีกระบี่ขั้นเจี้ยนหลิง และนางสัญญากับข้าว่าไม่ว่านางจะแข็งแกร่งเพียงใด นางจะไม่โจมตีสำนักชิงหยุนเด็ดขาด ศิษย์คิดว่าคำสัญญานี้ดีมาก หากปราศจากการคุกคามของผู้ฝึกตนขั้นที่หก สำนักชิงหยุนของเราจะมั่นคง หากนางคิดจะทำลายสามสำนักที่เหลือ ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรา” ฉินชูพูดขึ้น

        “หากปราศจากการโจมตีของผู้ฝึกฝนขั้นที่หกหวางเจ่อ สำนักชิงหยุนของเราก็มั่นคงดั่งภูเขา แต่ว่าลำบากเจ้าแล้ว” โม่เต้าจื่อพูดขึ้น

        ฉินชูส่ายหัว “หากไม่มีเรื่องอะไรแล้ว เช่นนั้นศิษย์ขอตัวไปก่อน”

        “อืม ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องระวังทั้งนั้น” โม่เต้าจื่อพูดขึ้นเตือนฉินชู

        เมื่อเห็นฉินชูจากไป หลิงหยุนจื่อก็ถอนหายใจ “พวกเราติดค้างเจ้าเด็กนี่แล้ว ตั้งแต่เขาเข้าสำนักชิงหยุน ก็เอาแต่ต่อสู้เพื่อสำนักมาตลอด อีกทั้งยังแบกรับเรื่องพวกนี้อีก”

        “ยังอยู่ในช่วงวัยรุ่น เก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้มากถึงจะดี เจตจำนงของเขาจะได้แข็งแกร่งขึ้น หลังจากนี้พวกเราค่อยไปดูพวกเขาที่ยอดเขาชิงจู๋ ในเมื่อเฉียนหลิงอู่มาเป็นแขกทั้งที เกรงว่าคงไม่เหมาะสมที่เราจะเพิกเฉยต่อนางตลอดเวลา นอกจากนี้เรายังสามารถเห็นและสังเกตท่าทีของนางได้” โม่เต้าจื่อพูดขึ้น

        ฉินชูไม่เคยมาที่หมู่บ้านนี้มาก่อน ตอนนี้เขาจำเป็นต้องซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน ก่อนหน้านี้เขาใช้ชีวิตคนเดียว จึงค่อนข้างเรียบง่ายทำตามอำเภอใจ แต่เมื่อมีผู้หญิงอยู่ด้วย เกรงว่าคงไม่เหมาะสม

        หลังจากซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันเสร็จ เขาก็กลับผาหินตัดบนยอดเขาชิงจู๋และทำความสะอาดด้านในและด้านนอกกระท่อมไม้

        “ต้องมีการพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ ไม่ว่าคนอื่นจะเป็นอย่างไร แต่พวกเราต้องรู้จักใช้ชีวิตให้ดีหน่อย” เมื่อเห็นฉินชูเก็บกวาดกระท่อม เฉียนหลิงอู่ก็เอ่ยปากพูด

        “เหอะ สำหรับตัวข้าไม่เป็นไรหรอก แต่ตอนนี้มีเจ้าอยู่ด้วยไม่ใช่หรือ ดังนั้นก็ควรเก็บกวาดสักหน่อย” ฉินชูคลี่ยิ้มเอ่ย

        เฉียนหลิงอู่พยักหน้าให้ฉินชู นางไม่คิดว่าฉินชูจะทำความสะอาดกระท่อมไม้เพราะเหตุนี้

        “ฉินชู เจ้ามีแผนอะไรในอนาคตหรือไม่ หรือเจ้าเพียงแค่ฝึกฝนตามขั้นตอนไปเรื่อยๆ จากนั้นกลายเป็นผู้ดูแล ผู้คุมกฎหรือผู้อาวุโสในสำนักชิงหยุนหรือ?” เฉียนหลิงอู่ถามขึ้น

        ฉินชูส่ายหน้า “ไม่ ข้าไม่อยากเป็นผู้ดูแล ผู้คุมกฎหรือผู้อาวุโสในสำนักชิงหยุนทั้งนั้น นั่นไม่ใช่ชีวิตที่ข้าต้องการ หลังจากผู้เฒ่าโม่ย้อนนิมิตถึงชาติกำเนิดของข้าแล้ว ข้าจะออกตามหาเบาะแสและท่องโลกกว้าง ข้าตั้งใจว่าจะออกสำรวจไปเรื่อยๆ”

        เฉียนหลิงอู่ไม่ได้พูดอะไรอีก นางแค่รู้สึกว่าฉินชูคงจะมีอุดมคติเป็นของตัวเองและไม่คิดจะอยู่ที่สำนักชิงหยุนตลอดเวลา

        หลังจากทำความสะอาดเสร็จ ฉินชูและเฉียนหลิงอู่ก็เริ่มฝึกตนด้วยกัน

        ตกดึก 

        ฉินชูเข้าไปนั่งเข้าญาณในกระท่อม ช่วงนี้ก็เป็นเช่นนี้ หากเฉียนหลิงอู่ต้องการอาบน้ำหรือเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็จะออกไปข้างนอก เขาเข้าฌานตลอดทั้งคืน ตอนที่ฉินชูกับเฉียนหลิงอู่ยังฝึกตนไม่เสร็จอยู่นั้น โม่เต้าจื่อกับหลิงหยุนจื่อก็มาหา

        เมื่อเห็นฉินชูกับเฉียนหลิงอู่ออกมาจากกระท่อมไม้ด้วยกัน โม่เต้าจื่อกับหลิงหยุนจื่อก็แปลกใจขึ้นมา มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก

        นี่มันอะไรกัน... หนุ่มสาวอยู่ร่วมเรือนเดียวกัน อีกทั้งเฉียนหลิงอู่ยังเป็นถึงผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งราชวงศ์เฉียนอีก

        “พวกเจ้ามีเรื่องอะไรหรือไม่” เมื่อเห็นสายตาแปลกๆ ของโม่เต้าจื่อกับหลิงหยุนจื่อ เฉียนหลิงอู่ก็ไม่พอใจ เพราะนางรู้ว่าทั้งสองแปลกใจเรื่องอะไร

        “ไม่มีอะไร ข้าแค่รู้สึกว่า ในเมื่อองค์หญิงคนโตแห่งราชวงศ์มาเป็นแขกทั้งที พวกเราก็ไม่ควรต้อนรับอย่างลวกๆ เช่นนี้ ตอนนี้พวกเราเตรียมเรือนสำหรับแขกผู้ทรงเกียรติไว้ให้ท่านเรียบร้อยแล้ว” โม่เต้าจื่อพูดขึ้น

        “ไม่จำเป็น ข้าอยู่กับฉินชูสบายมาก พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงกับเรื่องพวกนี้” เฉียนหลิงอู่ปฏิเสธอย่างเย็นชา

        ฉินชูค่อนข้างแปลกใจ ช่วงสองสามวันมานี้ เห็นๆ อยู่ว่าความเย็นชาของเฉียนหลิงอู่หายไปไม่น้อย ทำไมตอนนี้ถึงได้ระเบิดออกมาอีก

        ทั้งสองประสานมือให้เฉียนหลิงอู่เสร็จก็จากผาหินตัดไปทันที

        “องค์หญิง พวกเขาต้องการต้อนรับเจ้าจากใจจริง ทำไมเจ้าถึงโกรธ” เมื่อเห็นโม่เต้าจื่อกับหลิงหยุนจื่อจากไป ฉินชูก็เอ่ยปากพูดขึ้น

        “ไม่ใช่ทุกคนจะมีความคิดเรียบง่ายเหมือนเจ้า คนบางคนมีความคิดกับการกระทำที่ไม่ตรงกัน สิ่งที่พูดกับสิ่งที่ทำก็คนละเรื่อง ตาเฒ่าอย่างพวกเขามาที่นี่ก็เพื่อดูลาดเลาสถานการณ์เท่านั้น เจ้าคิดว่าพวกเขาสนใจเรื่องการต้อนรับข้ากระนั้นหรือ ไม่มีใครสนใจเรื่องพวกนี้หรอก” เฉียนหลิงอู่เอ่ยปากพูดขึ้น

        ฉินชูไม่พูดอะไรขึ้นอีก ต่อให้เขาอยากจะโต้แย้งแทนโม่เต้าจื่อกับหลิงหยุนจื่อมากแค่ไหน ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี เพราะสิ่งที่เฉียนหลิงอู่พูดก็เป็นเรื่องจริง

        “พื้นที่ที่มีคน ย่อมมีแม่น้ำ เมื่อมีแม่น้ำย่อมมีการต่อสู้แย่งชิง นี่เป็นช่วงเวลาแสดงสติปัญญาและพลัง มีสติปัญญาสูงก็ย่อมมีสายตาเฉียบแหลม มีพลังก็ย่อมสามารถกุมอำนาจเหนือเหตุผล หากข้าเป็นแค่มือสมัครเล่น พวกเขาจะเกรงใจขนาดนี้หรือ แน่นอนว่าพวกเขาคงลงมือเล่นงานข้าทันที” เฉียนหลิงอู่มองฉินชูพลางอธิบาย

        ฉินชูคลี่ยิ้ม “เจ้าพูดตรงเกินไปแล้ว”

        “ความจริงก็เป็นเช่นนี้ หรือว่าเจ้าไม่รู้สึก” เฉียนหลิงอู่มองฉินชูพลางถาม

        “จะไม่รู้สึกได้ยังไง ก็เหมือนกับที่ข้าถูกเจ้าเล่นงาน ข้าทำได้แค่ทน เพราะเจ้าแข็งแกร่งกว่า ไม่มีปัญญาโต้กลับแม้แต่น้อย” ฉินชูคลี่ยิ้มเอ่ย