"ขะ ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ"
"ไม่เป็ไรค่ะ" ฉันนึกประท้วงในใจขึ้นมาทันทีเมื่อเขาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ในเมื่อเขาตั้งใจชัดๆ!
จบบันทึกฮาน่า
เช้าวันต่อมา...
เมฆาเดินออกมาจากบ้านของตนเอง ชาวบ้านต่างมองไปยังเ้าตัวก่อนจะซุบซิบนินทากันต่างๆนานา แต่คนที่ถูกมองก็ไม่ได้แสดงสีหน้าพิรุธอะไร
"ไอ้เมฆาแกบอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าแกเอาตัวลัลนาไปไว้ไหน!" มาคินถลาเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาอย่างเหลืออด
"ข้าจำเป็ต้องรายงานเ้าทุกเื่หรือไง" เขาตอบตอบท่าทียียวนกวนประสาท
"แก้าอะไร" เขากำหนัดแน่น
"เอาเวลาไปดูแลยัยนั่นของแกไม่ดีกว่าหรอ หรืออยากให้ข้าเปลี่ยนตัว!" เมฆาจ้องหน้ามาคินอย่างไม่เกรงกลัว
"ในที่สุดก็ยอมรับสินะ!" มาคินจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเื่
"จุ๊! อย่าเสียงดังไปไม่อย่างนั้นข้าจะบอกทุกคนเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของแกซะ" เขาขู่ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
"แก!!" มาคินผลักเมฆาเซไปสามก้าว
"หึ! อย่ายุ่งเื่ของข้าถ้าไม่อยากให้ยัยนั่นตาย" มาคินได้แต่ยืนกำหมัดแน่น เขาถึงกับหยุดกึก!ทันที
หลังจากนั้นเมฆาก็หายไปจากหมู่บ้านอย่างไร้ร่องรอย เหมือนจงใจจะมาบอกให้รู้ว่าลัลนายังมีชีวิตอยู่ และห้ามใครยุ่งเื่นี้ไม่งั้นเขาจะทำอย่างที่เขาได้ขู่เอาไว้
"ทุกคนครับผ่านมาหลายวันแล้วจนถึงตอนนี้เรายังตามหาตัวลัลนาไม่เจอ พี่คิดว่าพวกเราควรจะกลับไปแจ้งทางมหาลัยกับที่บ้านของลัลนาให้รับรู้ เผื่อพวกท่านจะมีคำแนะนำให้เราได้ พี่สัญญายังไงเราต้องหาเธอให้พบไม่อย่างนั้นชมรมของเราต้องมีปัญหาแน่ๆ พี่จะไม่ยอมให้เป็แบบนั้น ลัลนาเป็ทั้งน้องสาวและเพื่อนของพวกเรา ยังไงเราจะไม่ทิ้งเธอแน่นอน" อาวินร่ายยาวกับความอัดอั้นตันใจ ภาระหน้าที่ที่เขาต้องแบกมันเอาไว้เพราะคำว่าหัวหน้าชมรม การสูญเสียหรืออะไรก็แล้วแต่ที่มันกระทบกับชมรมเขาไม่มีทางให้มันเกิดขึ้นแน่
"พี่อาวินคะ หนูขออยู่ตามหายัยลัลต่อคะ" ฮาน่าพูดขึ้น
"ว่าไงนะ! ไม่ได้เด็ดขาด เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่คืออะไรพี่ไม่ยอมให้เธออยู่คนเดียวแน่ๆ" อาวินส่ายหัวแทบไม่เชื่อกับสิ่งที่เธอพูด
"หนูก็ไม่ยอมทิ้งยัยลัลไว้ที่นี่คนเดียวเหมือนกัน!" ฮาน่าค้านเสียงแข็ง
"โถ่สาวน้อยของพี่แต่พี่เป็ห่วงนี่นา ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง" เขาเห็นว่าใช้ไม้เเข็งกับเธอไม่ได้เลยยอมอ่อนลงเผื่อว่าเธอจะเปลี่ยนใจ
"นะคะพี่อาวินให้หนูอยู่ที่นี่เถอะ ถ้ายัยลัลกลับมาแล้วไม่เจอใครจะทำยังไง พี่ไม่ต้องเป็ห่วงมีพี่มาคินทั้งคน ใช่ไหมคะ" เธอปรายตาส่งสัญญาณให้เขาช่วยเธอ เธอไม่ได้คิดอยากให้เขามาดูแลเธอหรอกแค่หาข้ออ้างอยู่ต่อ เพราะมาคินก็เป็เพื่อนอาวินเขาต้องเชื่อใจอีกฝ่ายไม่มากก็น้อย
"อะ อืม" เขาตอบสั้นๆ
"ก็ได้ มาคินกูฝากด้วย กูไว้ใจมึงได้ใช่ไหม" อาวินบอกมาคินด้วยสีหน้าจริงจัง
"อืมได้ กูสัญญา" มาคินรับปาก
เช้าวันต่อมามาคินออกไปส่งพวกอาวินจนถึงปากทางเข้าก่อนจะกลับมายังหมู่บ้าน พลางคิดว่าจะเอายังไงต่อดี ในเมื่อเธอเสนอตัวอยู่ต่อ ถึงมันจะผิดแผนไปสักหน่อยก็ตามที
"พี่ว่าเธอย้ายมานอนที่นี่กับพี่จะดีกว่านะ" ชายหนุ่มพูดขึ้น
"ทะ ทำไมคะ?"
"พี่ไม่ไว้ใจใคร อีกอย่างอาวินก็ฝากเธอไว้กับพี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมันเอาพี่ตายเลย" เขาเองนั่นแหละที่ไม่น่าไว้ใจ! เธอคิด
"แต่ว่าหนูอยู่คนเดียวได้ ไม่มีใครกล้าทำอะไรหรอกค่ะ"
"ไม่ได้ อย่าดื้อสิ" เขาจ้องหน้าหวานจริงจัง
"ก็ได้ค่ะ"
"จากนี้ไปทุกเช้าเธอต้องตื่นมาทำอาหารให้พี่ทาน เพื่อแลกกับค่าที่พัก"
"ได้ไงอ่ะ หนูเป็แขกนะ"
"อะไรกันนี่ก็ครบหนึ่งอาทิตย์แล้ว ข้อตกลงเป็อันสิ้นสุด ในเมื่อเธอขออยู่ต่องั้นพี่ก็ขอแลกกลับบ้างไม่ได้หรือไง" เขายักคิ้วทีหนึ่ง
"ขี้งกที่สุด" เธอเบ้ปากใส่เขา
"พี่อยู่คนเดียวไม่เหงาบ้างหรอ" หญิงสาวถามขณะที่กำลังจัดของตัวเองให้เป็ระเบียบ
"ก็ไม่นะ ชินแล้ว... แต่ถ้าอยากมาอยู่เป็เพื่อนพี่ก็ไม่ติดนะ" เขายิ้มเ้าเล่ห์
"แหวะ" เธอทำท่าล้อเลียน
"ยัยเด็กแสบ แล้วนี่คิดไว้หรือยังเรียนจบจะไปทำอะไร" เขาถาม
"อยากกลับมาช่วยพ่อทำธุรกิจส่งออกที่บ้านน่ะ " เธอตอบยิ้มๆ
"ก็ดี วัยรุ่นสมัยนี้ไม่ค่อยมีใครคิดแบบเธอหรอก"
"พูดอย่างกับตัวเองแก่มากงั้นแหละ" เธอพูดปนขำ
"แต่พี่ก็แก่กว่าเธอตั้งหลายปี" เธอแซวต่อ
"อยากโดนคนแก่ปล้ำไหมล่ะ ปากดีแบบนี้ยิ่งชอบ"
"ไอ้คนทะลึ่ง!"
หญิงสาววางจานไข่เจียวที่ไหม้เกรียมลงตรงหน้าของเขา เขาถึงกับส่ายหน้าไปมา
"แน่ใจหรอว่ากินได้"
"ปกติไม่ค่อยได้ทำอาหารนี่นา" เธอบอก
"มานี่พี่ทำเอง"
เขาลงมือทอดไข่เจียวใหม่อย่างชำนาญ ไม่นานก็เสร็จ เธอได้กลิ่นหอมฟุ้งก็รีบวิ่งมาทำท่าสูดดม
"รีบกินสิ"
"หอมจัง งั้นกินเลยนะ" เธอบอกก่อนจะตักมันเข้าปาก "อร่อยด้วย พี่ก็ทำกับข้าวอร่อยเหมือนกันนะเนี่ย"
"ก็แค่ไข่เจียว" เขาบอกอย่างไม่ยี่หระ "แล้วจะเอายังไงต่อเื่ลัลนา" เขาถาม
"พี่พอจะพาหนูไปตามหาเธอได้ไหม เธออาจจะหลงอยู่ในป่าก็ได้นะ" เธอบอกเขา
"ไม่มีทางที่ยัยนั่นจะหลงเข้าไปในป่าแน่ๆ" เขาดูมั่นใจมาก
"แต่ก็ยังดีกว่าเราอยู่เฉยๆนะคะ" เธออธิบายต่อ
"ก็ได้ แต่วันนี้พี่ขอพักก่อนนะ ไปส่งพวกไอ้วินยังไม่หายเหนื่อยเลย"
"ได้ค่ะ ขอบคุณ...มากๆนะ" เธอพูดเพราะอยากขอบคุณเขาจริงๆ
"เอ่อ...พี่จะให้หนูนอนตรงไหน บ้านพี่มันมีแค่เตียงเดียว" เธอพูดตะกุกตะกัก
"เธอเข้าไปนอนในห้องพี่จะนอนโซฟาข้างนอกเอง"
"ได้ไงพี่เป็เ้าของบ้านนะ หนูจะนอนที่โซฟาเอง" เธอไม่ยอม เธอไม่อยากรบกวนเขาจนเกินไปแค่นี้เธอก็เป็ภาระเขามากพอแล้ว
"ไม่ได้พี่เป็ผู้ชาย ถ้าเกิดมีใครบุกเข้ามาพี่จะได้รู้ก่อนไง" เขาอธิบาย
"พูดเหมือนจะมีใครบุกมางั้นแหละ"
"ก็ไม่แน่หรอก ถ้าเกิดมันเจอเหยื่อที่น่ากิน...ขึ้นมามันอาจจะบุกเข้ามาเมื่อไหร่ก็ย่อมได้" เขาพูดพลางเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้
"หยุดเลย พี่อ่ะชอบแกล้ง"
"ไม่แกล้งแล้ว นอนก็ปิดหน้าต่างด้วยล่ะ ฝันดี..." เขาบอกก่อนจะะโขึ้นไปบนโซฟา
"ค่ะ" เธอยิ้มน้อยๆ
ฮาน่ายังคงนอนไม่หลับคงเพราะแปลกที่ จะให้เธอหลับบนเตียงของเขาลงได้ยังไงกัน! เพราะเธอมารบกวนเขาแท้ๆตัวเองถึงได้ไปนอนข้างนอก ออกไปดูสักหน่อยดีกว่า... เธอคิดพลางลุกขึ้นจากเตียง แล้วค่อยๆแง้มประตูออกไปดู สายตาที่มองในความมืดเห็นเขานอนขดอยู่บนโซฟาตัวเล็ก คงจะหนาวสิท่า เธอเดินกลับเข้ามาหยิบเอาผ้าห่มออกไปด้วย ทำไมเขาไม่เอาไปแต่แรกกันไม่ห่วงตัวเองบ้างเลย เธอแอบบ่นเขาในใจแต่ก็อดที่จะเป็ห่วงอีกฝ่ายไม่ได้เช่นกัน
1K
