ห้องพักอาจารย์ในยามดึกถูกปิดตายอย่างแ่า
บรรยากาศข้างในอบอวลไปด้วยกลิ่นกายและไอร้อนที่ไม่น่าจะมีในสถานศึกษา
บนโซฟาหนังสีดำกลางห้อง— "พลอยใส" นั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างเรียวขาของชายคนหนึ่งร่างบางสั่นระริก ใบหน้าแดงก่ำ เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อและหยาดน้ำตา
เสื้อนักศึกษาหลุดรุ่ยกระโปรงสั้นเลิกขึ้นจนเห็นเนื้อขาวเนียนไร้ที่ติ ร่างกายเล็ก ๆนั้นกระเพื่อมตามแรงหายใจหนักหน่วงของตัวเอง
ทุกจังหวะขยับทุกัั ทุกเสียงครางเบา ๆ
มันไม่ได้เกิดจากการขัดขืนอีกแล้ว
มันคือ การยินยอม
...หรืออาจจะเรียกว่าความ"ยอมจำนน" อย่างสมบูรณ์
"อาจารย์...ขา..."
เสียงหวานสั่นพร่าริมฝีปากเล็กเผยอครางอย่างน่าเวทนา
มือเล็กโอบรัดร่างใหญ่แน่นเมื่อภาณุขยับสะโพกสวนเข้าหาเธออย่างหนักหน่วง
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในห้องเงียบๆ จนได้ยินชัดทุกจังหวะ
ดวงตากลมใสที่เคยเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์บัดนี้พร่าเลือน
แววตาของพลอยใสชื้นน้ำตาแต่มันไม่ใช่น้ำตาของการต่อต้านอีกต่อไป —
มันคือ น้ำตาแห่งการยินยอมจำนน อย่างแท้จริง
...
และตรงมุมห้องหนึ่งมีเงาเงียบ ๆ ของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนแข็งค้างอยู่
"ภพ"
หัวใจเขาแตกสลายไปแล้วั้แ่ภาพแรกที่เห็น
แฟนสาวผู้แสนบริสุทธิ์ของเขา— กำลังสั่นไหวในอ้อมแขนของชายอื่น
ริมฝีปากน่ารักของเธอครางเรียกชื่อ"อาจารย์" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทั้งน้ำเสียงและท่าทางราวกับเป็สมบัติที่ภาณุเป็เ้าของแต่เพียงผู้เดียว
"อ๊าา... อาจารย์ขา...!ได้โปรด...ลึกกว่านี้อีก...!"
เสียงร้องหอบพร่าดังขึ้นเรื่อยๆ
ร่างบางเอนไปซบอกกว้างนั้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยมีคนชื่อ "ภพ"อยู่ในหัวใจของเธอ
ภพกำมือแน่นเล็บจิกเข้าฝ่ามือจนเืซึม แต่เขาไม่อาจแม้แต่จะก้าวเข้าไปขวาง
ขาของเขาไม่ขยับราวกับโลกทั้งใบกดทับเขาไว้
ในที่สุดเสียงครางสุดท้ายของพลอยใสก็แหลมสูงขึ้นมาอีกครั้ง
ก่อนที่ร่างเล็กจะกระตุกไหวสั่นสะท้านไปทั้งตัวในอ้อมแขนของคนอื่น ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป
...
โลกของภพดับมืดลงณ วินาทีนั้นเอง
และในหัวใจของเขาพลอยใสยังคงเป็ "นางฟ้า" ดวงเดิม
แม้ตอนนี้เธอจะเป็ของชายอื่นไปโดยสมบูรณ์แล้วก็ตาม
หลายวันหลังจากคืนนั้น
พลอยใสยังคงมาเรียนตามปกติ
ยังคงยิ้มหวานทักเพื่อนๆ ด้วยใบหน้าเดิม รอยยิ้มเดิม จนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นรอยแผลลึกในดวงตาคู่นั้น
"สวัสดีค่ะ อาจารย์ภาณุ"
เสียงหวานเอ่ยอย่างนอบน้อมเมื่อลอบเดินผ่านหน้าห้องพักอาจารย์
ปลายนิ้วเรียวที่ถือสมุดแน่นเล็กน้อยสั่นไหวแต่ริมฝีปากยังคงแต้มรอยยิ้มไว้ รอยยิ้มที่เรียนรู้จะสวมใส่แม้ในวันที่หัวใจเหลือเพียงเศษซาก
...
ทางด้านหนึ่ง "ภพ" นั่งอยู่ในมุมลับของสนามหญ้า
สายตาเหม่อลอยจับจ้องเธอเงียบๆ
ไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวเข้าไปทักทาย
เขารู้ดีว่า ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่"พลอยใส" คนเดิมอีกแล้ว
พลอยใสที่เคยร้องไห้ในอ้อมแขนเขาอย่างซื่อใสพลอยใสที่เคยจับมือเขาแน่นเวลาเดินข้ามถนน พลอยใส... ที่เคยมีเพียงเขาในหัวใจ
...ตอนนี้เธอมีชื่อของชายอื่นบันทึกอยู่ในใจแทนที่เขา เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเธอดังมาแต่ไกล
แต่สำหรับภพมันช่างเย็นเยียบจนแทบแช่แข็งหัวใจ
เขากำมือแน่นจนเส้นเืปูดโปนเล็บจิกเข้าฝ่ามือจนเืซึม
ความเ็ปนั้นยังน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับรูโหว่ขนาดมหึมาที่กัดกินหัวใจเขาทุกวินาที
...
คืนหนึ่ง ภพเดินกลับห้องพักในสภาพเมามาย
บนโต๊ะเรียนที่เขานั่งประจำมีซองเอกสารสีขาววางอยู่
ไม่มีชื่อผู้ส่งไม่มีข้อความใด ๆ แนบมา เขาเปิดมันออกด้วยมือสั่นระริก ข้างในมีเพียง "คลิปวิดีโอ" ชุดหนึ่ง คลิปที่บันทึกภาพ แฟนสาวของเขา... ในอ้อมแขนของชายอีกคน
ครางเรียกชื่อคนอื่นอย่างเร่าร้อน และยอมจำนนอย่างเต็มใจทุกกระเบียดนิ้ว
เสียงครางหวานสะท้อนในห้องเงียบๆ
ซ้ำแล้ว...ซ้ำเล่า...
ภพไม่กรีดร้องไม่ทุบทำลายอะไร เขาเพียงนั่งนิ่ง ๆ มองจอมืดหลังคลิปจบลง
และยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความรู้สึกหลงเหลืออยู่
...
จากนั้นมา
"ภพ"ก็กลายเป็คนเงียบๆ เขายังคงมาเรียนทุกวัน ยิ้มให้ผู้คนรอบข้างเหมือนเดิม
ทว่าในแววตานั้น ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออีกแล้ว
เขากลายเป็คนที่"ยังมีชีวิต" แต่ "หัวใจตายไปแล้ว" อย่างสมบูรณ์
...
และที่มุมหนึ่งของอาคารเรียน
"ภาณุ"ยืนพิงกำแพง มองดูภาพเ่าั้อย่างพึงพอใจ
เขาไม่เพียงได้ร่างกายของพลอยใส
แต่ยังทำลายจิตใจของภพจนแหลกละเอียดในแบบที่ไม่มีใครสามารถซ่อมแซมได้อีก
ชัยชนะอันสมบูรณ์แบบ...ชัยชนะที่ไม่มีใคร แม้แต่ตัวพลอยใสเอง
โต๊ะเรียนไม้เก่าตัวหนึ่งในมุมเงียบของอาคารเรียนยังคงตั้งอยู่ที่เดิม
แสงแดดยามเย็นสาดลอดหน้าต่างเข้ามาเฉียงๆ ทาบเงาคนที่นั่งอยู่
“ภพ” นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาไร้แววจ้องซองเอกสารสีขาวในมืออย่างเหม่อลอย
คลิปวิดีโอที่อยู่ในนั้นยังคงเล่นวนในหัว...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสียงของเธอ...
ริมฝีปากของเธอ...
แววตาของเธอ...
แต่ไม่ใช่"เธอ" ที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป
มือของเขากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
หัวใจ...แตกละเอียดจนแม้แต่น้ำตายังไม่มีเรี่ยวแรงจะไหลออกมา
ขณะเดียวกันที่อีกมุมของมหาวิทยาลัย
ห้องพักอาจารย์เงียบสนิทมีเพียงเสียงแ่ของเครื่องปรับอากาศ
“ภาณุ”นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังตัวโปรด
ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางขณะมองจอมอนิเตอร์เล็ก ๆ บนโต๊ะที่กำลังแสดงภาพวงจรปิดมุมตึก
ภาพที่"ภพ" เปิดซองเอกสารออก ชัดเจน
“เด็กดี... รับรู้แล้วสินะว่าโลกมันโหดร้ายกว่าที่เธอคิด”
เขาพึมพำกับตัวเองเบาและเ็า
มือหนึ่งคลึงปลายปากกาแกว่งช้าๆ ขณะอีกมือหมุนจอไปยังภาพเก่า ภาพของ"พลอยใส" ในวันที่เธออ่อนแรงที่สุด
เขาจงใจบันทึกทุกอย่าง
ด้วยเหตุผลเดียว...
"เพื่อทำลาย"
ย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อนหน้า
ภาณุนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ส่วนตัว
นิ้วเรียวยาวกดเข้าโฟลเดอร์“PLOY– Final Phase”
ไฟล์คลิปถูกเลือกอย่างแม่นยำ
ไม่ใช่ไฟล์ที่รุนแรงที่สุดแต่เป็ไฟล์ที่... “เจ็บที่สุด” สำหรับคนที่ยังรักเธออยู่
เขากด“เบิร์นลงแฟลชไดรฟ์” ด้วยสีหน้าราบเรียบ
ซองเอกสารถูกเตรียมอย่างเรียบง่ายไม่มีชื่อ ไม่มีคำอธิบาย
เพียงพอแล้ว เพราะเขารู้ว่า “ภาพ”จะทรงพลังยิ่งกว่าคำพูดใดในโลก
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
เขาเดินไปยังอาคารเรียนเงียบๆ
ไม่มีใครสังเกตไม่มีใครสงสัย
เขาเพียงแค่"วาง" ซองนั้นไว้บนโต๊ะที่ภพนั่งประจำ...
เหมือนนักล่าที่ปล่อยเหยื่อไว้ให้หมาป่าหลงทางเจอเอง
กลับมาที่ปัจจุบัน...
ภาณุกดปิดจอมอนิเตอร์
ยืดตัวลุกขึ้นช้า ๆ และเดินไปยังหน้าต่างบานเล็กของห้อง
สายตาคมกริบมองออกไปยังสนามหญ้ากลางคณะ
ที่ตรงนั้นภพยังนั่งอยู่ที่เดิม — เหมือนร่างไร้ิญญา
ภาณุยกกาแฟขึ้นจิบเบาๆ
ยิ้ม
“ฉันไม่ต้องฆ่าใครสักคนด้วยมือ…”
เสียงเขาแ่เบาแต่เต็มไปด้วยอำนาจ
“…แค่ฆ่าหัวใจของพวกมันก็พอแล้ว”
683
