แพทย์หญิงข้ามเวลาไปเป็นชายาท่านอ๋องหน้านิ่ง (มี e-book นะคะ)

        “จิ่วจิ้งวางยาชิงเจี้ยนสำเร็จแล้ว อีกไม่เกินเจ็ดวันแคว้นชิงจะมีการแต่งตั้งรัชทายาทคนใหม่และคนผู้นั้นก็คือข้า” องค์ชายใหญ่พูดขึ้นอย่างดีใจ “ส่วนคืนนี้เราไปเล่นสนุกที่จวนรัชทายาทกันเถอะ”

        “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” องค์หญิงใหญ่ยังไม่เข้าใจ

        “นอกจากเรื่องวางยาพิษ จิ่วจิ้งยังเขียนมาบอกถึงตำแหน่งที่พักของสองสามีภรรยาคู่นั้นด้วย” องค์ชายใหญ่ยิ้มอย่างชวนฝัน “ไม่คิดว่าข้าจะได้เชยชมแม่นางคนงามเร็วถึงเพียงนี้ ไปกันเถอะ...ข้ารอไม่ไหวแล้ว”

        “ท่านไม่คิดจะตรวจสอบข้อความในจดหมายก่อนหรือเจ้าคะ หากเป็นจดหมายลวงที่ชิงเจี้ยนส่งมาจะทำอย่างไร”

        “เป็นไปไม่ได้หรอก จดหมายฉบับนี้ต้องเป็นจิ่วจิ้งที่ส่งมาแน่นอน เนื้อความในจดหมายบางประโยคเขียนแทรกด้วยตัวอักษรพิเศษที่มีแต่คนของข้าเท่านั้นที่รู้” องค์ชายใหญ่ยังพูดอย่างมั่นใจ

        “แล้วในจดหมายเขียนไว้ว่าอย่างไรเจ้าคะ”

        “หลังจากถูกวางยา ชิงเจี้ยนก็มีอาการอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัดจนลิ่วเปียวที่เป็นองครักษ์ข้างกายต้องพาเขาเข้าพักผ่อนอย่างเร่งด่วน แต่ลิ่วเปียวผู้นี้กลับมีความระแวดระวังเป็นอย่างมาก เขาสั่งเพิ่มการคุ้มกันที่เรือนพักส่วนตัวของชิงเจี้ยนทันที”

        “เมื่อเป็นเช่นนั้นย่อมหมายความว่าเราจะเข้าไปในตำหนักรัชทายาทได้ยากขึ้นไม่ใช่หรือเจ้าคะ แล้วท่านจะรีบทำไม”

        องค์ชายใหญ่ยิ้มกว้าง “ก็เพราะการสั่งเพิ่มการคุ้มกันนี่ล่ะที่ทำให้องครักษ์เกือบทั้งหมดไปรวมตัวกันอยู่ที่เรือนพักส่วนตัวของชิงเจี้ยน ทำให้เรือนพักส่วนอื่นแทบไม่มีองครักษ์คอยคุ้มกัน โดยเฉพาะเรือนพักของสองสามีภรรยาคู่นั้น จิ่วจิ้งบอกว่าเรือนพักหลังนั้นไม่มีองครักษ์คุ้มกันแม้แต่คนเดียว”

        “แล้วจิ่วจิ้งรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ” องค์หญิงใหญ่ยังสงสัย

        “ก็เพราะนางเป็นคนนำอาหารมื้อเย็นไปส่งให้ที่เรือนของสองสามีภรรยาคู่นั้นอย่างไรเล่า” องค์ชายใหญ่ยังอารมณ์ดี “ไม่เสียแรงที่ข้าดูแลนางเป็นอย่างดี เอาไว้งานของเราสำเร็จเมื่อไหร่ ข้าจะตกรางวัลให้จิ่วจิ้งก้อนโตเลยทีเดียว”

        “พี่ใหญ่ คืนนี้ท่านจะไปที่ตำหนักรัชทายาทจริงหรือเจ้าคะ”

        “ไปสิ ข้าต้องไปอยู่แล้ว” องค์ชายใหญ่มองน้องสาวอย่างไม่เข้าใจ “หรือเจ้าไม่อยากมีความสุขกับเจ้าทาสชั้นต่ำผู้นั้นแล้ว”

        “บอกท่านตามตรงว่าข้ายังไม่ไว้ใจกับเรื่องนี้เจ้าค่ะ ท่านลองคิดดูให้ดีสิเจ้าคะ จิ่วจิ้งแฝงตัวอยู่ในตำหนักรัชทายาทมานานแต่นางยังหาโอกาสเหมาะที่จะลงมือกับชิงเจี้ยนไม่ได้ แต่วันนี้นางกลับทำมันได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังส่งข่าวออกมาให้ท่านได้อย่างไม่มีใครสงสัย หากไม่เพราะวันนี้เราโชคดี เช่นนั้นคนที่น่าจะมีปัญหาคงเป็นจิ่วจิ้ง” องค์หญิงใหญ่จ้องพี่ชาย “ท่านไม่คิดสงสัยจิ่วจิ้งเลยหรือเจ้าคะ”

        “ไม่สงสัย เพราะก่อนหน้านั้นข้าควบคุมคนในครอบครัวนางไว้หมดแล้ว หากนางหักหลังข้า คนพวกนั้นต้องตายทั้งหมด”

        “ก่อนหน้านั้นหรือเจ้าคะ? แล้วเวลานี้เล่า ท่านเก็บคนพวกนั้นไว้ที่ใด”

        องค์ชายใหญ่หัวเราะชอบใจ “จะเก็บไว้ที่ใดได้ ข้าก็ส่งพวกมันไปยมโลกหมดแล้วน่ะสิ ส่วนจิ่วจิ้งน่ะหรือ รอให้รัชทายาทอาการทรุดหนัก นางก็จะเป็นแพะรับบาปชั้นดี เท่านี้ก็ไม่มีใครสงสัยเราแล้ว” องค์ชายใหญ่ยังถามน้องสาว “ว่าแต่เจ้าเถอะ ตกลงคืนนี้จะเอาอย่างไร”

        “พี่ใหญ่ ข้าคิดว่าคืนนี้เราไม่ควรไปตำหนักรัชทายาทเจ้าค่ะ”

        องค์ชายใหญ่ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เขากำลังจะค้านคำพูดของน้องสาว แต่เขาถูกนางห้ามไว้ก่อน

        “ท่านฟังข้านะเจ้าคะ ข้ามีลางสังหรณ์ว่าคืนนี้เรื่องทั้งหมดมันเป็นกับดัก รอให้มั่นใจว่าชิงเจี้ยนป่วยจริงแล้วเราค่อยไปก็ไม่สายนะเจ้าคะ” เห็นพี่ชายกำลังจะค้าน องค์หญิงใหญ่พูดขึ้นอย่างเด็ดขาด “ไม่ว่าอย่างไรคืนนี้ท่านต้องฟังข้า เราลงแรงไปมากมายที่จะเล่นงานชิงเจี้ยน อย่าให้ความสุขเพียงชั่วครู่มาทำลายแผนการใหญ่ของเราเลยเจ้าค่ะ”

        แม้องค์ชายใหญ่จะไม่พอใจแต่เขาก็เห็นด้วยกับน้องสาว แผนการใหญ่ที่วางไว้สำคัญกว่าการได้หลับนอนกับสตรี เช่นนั้นคืนนี้งดไปก่อน รอให้ถึงพรุ่งนี้เขาจะพานางมาตักตวงความสุขให้สมการรอคอย

        “ได้! ครั้งนี้ข้าฟังเจ้า แต่ครั้งหน้าเจ้าต้องฟังข้านะ เจ้าเป็นแค่น้องสาวจะมาออกคำสั่งกับข้าไม่ได้” องค์ชายใหญ่บอกน้องสาวจริงจัง

        “ตกลงเจ้าค่ะ คืนวันพรุ่งนี้เราค่อยไปที่ตำหนักรัชทายาทกัน”

        องค์ชายใหญ่กับองค์หญิงใหญ่กลับเรือนพักของตนแล้วเข้าพักผ่อนตามปกติ ผิดกับจวนรัชทายาทที่มีบุรุษผู้หนึ่งถูกสองสามีภรรยากลั่นแกล้งอยู่

        “ฉินจื่อฉิง! เจ้าหยุดจี้เอวข้าได้แล้ว ข้าขำจะตายอยู่แล้ว”

        “ข้าไม่หยุด! หากจะโทษต้องโทษที่เจ้าวางแผนผิดพลาด เจ้าดู! จนถึงตอนนี้ข้ายังไม่เห็นเงาของผู้ใดโผล่มาให้ข้าจัดการเลยสักคน” ฉินจื่อฉิงยังจี้เอวชิงเจี้ยนต่อไป

        ชิงเจี้ยนที่ทรมานจากการหัวเราะจนแทบหายใจไม่ออก เขาพูดออกมาอย่างลำบาก “ไม่มาคืนนี้...พรุ่งนี้เราก็จัดการพวกเขากลางท้องพระโรงก็ได้ไม่ใช่หรือ”

        ฉินจื่อฉิงหยุดมือ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

        ชิงเจี้ยนที่ถูกปล่อยตัวก็รีบหนีไปยืนให้ห่างจากฉินจื่อฉิงก่อนจะรีบอธิบายเพราะไม่อยากถูกจี้เอวอีก “คนของข้าเพิ่งส่งข่าวมาว่าเสด็จพ่อตรวจสอบตระกูลสวี่เรียบร้อยแล้ว เวลานี้คนพวกนั้นกำลังถูกส่งตัวกลับเมืองหลวง อีกสองวันพวกเขาคงเดินทางมาถึงแล้ว ส่วนพรุ่งนี้เป็นวันที่ข้าและโอรสธิดาของเสด็จพ่อทุกคนต้องเข้าไปร่วมฟังการประชุมที่ท้องพระโรง ข้าจะใช้โอกาสนี้พาเจ้ากับชายาไปแนะนำให้เสด็จพ่อและขุนนางทุกคนรู้จัก แล้วข้าก็จะพูดถึงเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของเฟยเอ๋อกับเจียวเอ๋อเสียเลย”

        “ต่อหน้าพระพักตร์ทั้งยังอยู่ในท้องพระโรง แล้วเจ้าจะให้ข้าจัดการชิงจวิ้นกับชิงอวิ๋นตอนไหน” ฉินจื่อฉิงหรี่ตามองอย่างจับผิด “เจ้าคงไม่ได้ตั้งใจแต่งเรื่องโกหกเพราะไม่อยากให้ข้าจี้เอวหรอกนะ”

        “การที่เสด็จพ่อให้โอรสธิดาทุกคนเข้าร่วมประชุมที่ท้องพระโรงไม่ได้มีขึ้นทุกวัน เดือนหนึ่งจะมีแค่วันเดียวที่เราได้เข้าร่วมประชุมสำคัญด้วย ดังนั้นเสด็จพ่อจึงใช้โอกาสที่ลูกทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าจัดงานเลี้ยงให้ทุกคนมีโอกาสได้พูดคุยเพื่อเป็นการสร้างความสนิทสนมในบรรดาพี่น้อง ในเมื่อข้าจะพาเจ้ากับชายาไปเปิดตัว เสด็จพ่อต้องให้เจ้าร่วมงานเลี้ยงด้วยอยู่แล้ว แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าจะไม่มีโอกาสทำให้ชิงจวิ้นกับชิงอวิ๋นอับอายอีกหรือ” ชิงเจี้ยนกอดอกยิ้มอย่างมั่นใจ “เจ้าไม่รู้อะไร งานเลี้ยงหลังประชุมทุกครั้ง ชิงจวิ้นกับชิงอวิ๋นมักจะได้นางกำนัลสาวหรือไม่ก็องครักษ์หนุ่มติดมือกลับตำหนักไปด้วยเสมอ”

        “พวกเขาคงใช้แผนเข้าห้องผิดหรือไม่ก็แผนอยู่กันตามลำพัง จากนั้นก็จะพูดถึงเรื่องรักษาชื่อเสียงอะไรทำนองนั้นใช่หรือไม่เจ้าคะ” ซูหยุนหรานพูดขึ้น

        “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร” ชิงเจี้ยนถามอย่างรู้สึกทึ่ง “หรือว่าเจ้าก็ส่งสายลับเข้ามาแฝงตัวอยู่ในแคว้นชิงเหมือนกัน”

        ซูหยุนหรานได้แต่เบ้ปาก ไม่ว่าจะนิยายที่เคยอ่านหรือละครโบราณที่เคยดู ส่วนใหญ่เหตุการณ์ในงานเลี้ยงก็คงไม่พ้นแอบทำเหล้าหกใส่พระเอกแล้วบอกให้พระเอกไปเปลี่ยนชุด จากนั้นตัวร้ายก็จะจุดกำยานปลุกกำหนัดก่อนจะจัดฉากว่าถูกพระเอกลวนลาม หากเป็นพระเอกเก่งๆ ก็เอาตัวรอดได้โดยง่าย แต่หากเป็นพระรองหรือพี่ชายผู้แสนซื่อของนางเอกมีแต่ต้องรับผิดชอบแต่งงานกับสตรีนางนั้นเพราะถูกกดดันด้วยศีลธรรม[1]

        หรือหากไม่ใช่พระเอกก็ต้องพุ่งเป้ามาหานางเอก ถ้านางเอกไม่ถูกทำให้เสื้อผ้าเลอะก็ต้องถูกมือดีผลักตกน้ำ เหมือนนางที่ได้ทะลุมิติมาก็เพราะมีคนผลักร่างเดิมตกน้ำเหมือนกัน จากนั้นก็จะมีคนพานางเอกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ และบังเอิญในห้องนั้นต้องมีตัวร้ายชายซ่อนอยู่ หรือไม่ตัวร้ายชายก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้แล้วอ้างว่าเข้าห้องผิด ละครบางเรื่องนางเอกจะมีคนเข้ามาช่วยไว้ทัน แต่ละครบางเรื่องนางเอกจำใจต้องแต่งกับตัวร้ายเพราะมีครอบครัวหรือน้องสาวตัวร้ายคอยบีบบังคับ จากนั้นค่อยหาทางหย่า ทั้งนิยายและละครแนวนี้นางได้อ่านและได้ดูมาเป็นร้อยรอบ แล้วนางจะเดาไม่ออกได้อย่างไรกัน

        “แผนการตื้นๆ แบบนั้นมีแต่แคว้นของพวกเจ้าที่ทำเป็นหรือไร ข้าเคยเห็นมานักต่อนักแล้ว” ฉินจื่อฉิงพูดออกไปเหมือนเป็นเรื่องปกติ และคนที่ทำให้เขาเห็นพฤติกรรมนั้นบ่อยๆ จะเป็นใครไปไม่ได้ คงมีแต่เสียนกุ้ยเฟยกับฉินผินเท่านั้น ตั้งแต่จำความได้จนกระทั่งเขาโตเป็นผู้ใหญ่ เขามักจะเห็นเสียนกุ้ยเฟยกับฉินผินใช้อุบายและวิธีการหลากหลายเพื่อให้ฝ่าบาทหันมาสนใจ หรือแม้แต่เวลาที่ฝ่าบาทต้องรับสตรีเข้าตำหนักในตามวาระ สตรีสองนางนั้นก็จะสร้างปัญหาไม่หยุด

        และหากการคัดเลือกครั้งนั้นมีสตรีหน้าตาดีและคุณสมบัติโดดเด่นมาเข้าร่วม ด้วยความที่เสียนกุ้ยเฟยกับฉินผินกลัวว่าตนเองจะไม่ได้รับความโปรดปรานเหมือนเช่นเคย พวกนางก็จะวางแผนทำลายชื่อเสียงของสตรีนางนั้นจนสตรีนางนั้นขาดคุณสมบัติที่จะเข้ารับใช้ฝ่าบาท ซึ่งฉินจื่อฉิงไม่ได้เอ่ยชื่อผู้ใดออกไปแม้แต่คำเดียว

        แต่ถึงอย่างนั้นชิงเจี้ยนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ “เจ้าคงเคยเห็นลูกไม้เหล่านี้มาจากฮ่องเต้ต้าสุ่ยใช่หรือไม่ เฮ้อ...ไม่ว่าแคว้นใดก็คงมีปัญหาเรื่องนี้เหมือนกันสินะ หากข้าได้ขึ้นครองบัลลังก์ ข้าจะสั่งยกเลิกการคัดเลือกสตรีเข้าตำหนักใน และข้ายังจะออกกฎหมายให้บุรุษมีภรรยาได้คนเดียวอีกด้วย”

        “ท่านจะออกกฎหมายเช่นนั้นจริงหรือเจ้าคะ หากทำได้ก็ดีน่ะสิ สังคมผัวเดียวเมียเดียวน่าอยู่จะตาย” ซูหยุนหรานตาโตเพราะไม่คิดว่าชิงเจี้ยนจะมีความคิดที่ทันสมัยเช่นนี้

        “ข้าก็พูดไปอย่างนั้นเอง” ชิงเจี้ยนถอนหายใจ “ข้าจะทำให้ขุนนางเฒ่าพวกนั้นขุ่นเคืองใจได้อย่างไร ประเพณีนี้ปฏิบัติสืบต่อกันมาหลายร้อยปี อีกอย่างบุรุษพวกนั้นก็ดูจะพอใจที่ตนเองมีสตรีล้อมหน้าล้อมหลังคอยตามเอาใจ หากข้าไปออกกฎหมายแบบนั้นมีหวังขุนนางเฒ่าทั้งหลายได้ยื่นฎีกาถอดถอนข้าออกจากตำแหน่งอีกแน่”

        ซูหยุนหรานพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะในยุคนี้ขุนนางหรือผู้มีฐานะร่ำรวยมักยึดหลักสามภรรยาสี่อนุ และพวกเขายังชอบที่จะให้สตรีอยู่ในโอวาท สิ่งที่ชิงเจี้ยนพูดมานั้นไม่ผิดแม้แต่น้อย

        “คนอื่นทำไม่ได้ แต่ข้าทำได้” ฉินจื่อฉิงบอกภรรยา

        “เช่นนั้นก็มาลองดูว่าพรุ่งนี้ท่านจะเอาตัวรอดจากแผนร้ายของผู้อื่นมาได้อย่างไร” ซูหยุนหรานยิ้มอย่างพอใจ 

        “ดูเจ้าจะมั่นใจว่าพรุ่งนี้ข้าต้องถูกวางแผนร้าย” ฉินจื่อฉิงจ้องภรรยาไม่วางตา “แล้วตัวเจ้าเล่า เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าเจ้าเองก็อาจถูกผู้อื่นวางแผนร้ายเหมือนกัน”

        “หากเกิดเรื่องร้าย ข้ายังหลบเข้าไปอยู่ในมิติวิเศษได้นี่”

        ฉินจื่อฉิงยิ้มให้ภรรยา “แม้ข้าไม่มีมิติวิเศษเหมือนเจ้า แต่ข้าสามารถจัดการกับคนชั่วได้ในดาบเดียว เจ้าเชื่อหรือไม่”

____________________

        [1] การกดดันทางศีลธรรม หมายถึง การใช้ความเชื่อ หลักจริยธรรม ความถูกต้อง หรือค่านิยมทางสังคมมาบังคับ บีบคั้น หรือทำให้ผู้อื่นรู้สึกผิด เพื่อให้ยอมปฏิบัติตามสิ่งที่ต้องการหรือหยุดการกระทำบางอย่าง เป็นการสร้างแรงกดดันผ่านความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ไม่ใช่การใช้กำลัง