บทที่ 11 คุณชายรองเหอฝีปากร้ายกาจ
หนิงเทียนและหนิงเซียนลงจากรถม้าหน้าจวนตระกูลจวางแววตาคุณชายรองเหอเรียบนิ่งไร้อารมณ์ หนิงเซียนเกาะแขนพี่ชายแน่นถ้ากลัวหรืออายที่จะเจอคนอื่นขนาดนี้ทำไมไม่ปฎิเสธไปละว่าไม่มาคุณหนูจวางเ้าภาพงานเดินเข้ามาต้อนรับพี่น้องตระกูลใหญ่ตระกูลเหอ
“คุณชายรองเหอคุณหนูเหอ”จวางิฮวายอบกายให้ทั้งสองเงยหน้ามองสองพี่น้องยิ้มๆ
“คุณหนูจวาง”หนิงเทียนประสานมือโค้งตัวเล็กน้อยหนิงเซียนก็ยอบกายลงเช่นกัน
“ไม่คิดว่าเ้าจะมาข้าคิดว่าเ้าจะปฎิเสธไม่มางานวันเกิดข้าเสียอีก”ดูก็
รู้ว่ายิ้มได้โคตรเสแสร้งมากแต่คนซื่อไม่ทันคนอย่างหนิงเซียนคงดูไม่ออก
“พี่ชายข้ามาด้วยเ้าคงไม่ว่าอะไรหากพี่รองจะเข้าไปกับข้า”
คุณหนูจวางยิ้มแล้วพยักหน้าปรายตามองหนิงเทียนที่ยืนนิ่งแววตาคุณชายรองมองจ้องนางอยู่ตลอดและแววตานั้นก็เหมือนจะมองนางออกอย่างทะลุปรุโปร่งไม่คิดว่าคุณชายรองเหอจะมีแววตาเช่นนี้ได้
“เชิญเข้าไปด้านในเถิด”
คุณหนูจวางผายมือเชิญสองพี่น้องเข้าไปด้านในคุณหนูตระกูลอื่นเห็นบุรุษชุดฟ้าหน้าตาหล่อเหลาออกไปทางหวานจนน่าอิจฉาแต่เขาก็ยังเป็บุรุษหนิงเทียนไม่ได้สนใจเหล่าคุณหนูเขาเดินไปนั่งโต๊ะที่ดูแล้วไม่สะดุดตาหนิงเซียนเห็นพี่ชายถูกมองมากๆก็กลัวพี่ชายจะลำบากใจ
“พี่รองหากพี่รองเบื่อจะกลับก่อนก็ได้นะเ้าค่ะ”หนิงเทียนหลุบตามองหน้าน้องสาว
“อยู่คนเดียวได้รึ”ปล่อยให้เด็กซื่อบื้อนี่อยู่ท่ามกลางงูพิษก็แย่สิ! หนิงเซียนยิ้มแห้งคุณชายรองเหอโคลงศีรษะ
“ถ้าเ้าอยากให้พี่กลับจริงไยหน้าต้องซีด”หนิงเทียนกล่าวน้ำเสียงเรียบเรื่อย
“เซียนเอ๋อร์กลัวพี่รองลำบากใจที่ถูกจ้องมองเ้าค่ะ”หนิงเทียนกวาดตามองก็เห็นว่าตนเองถูกจ้องจริงๆ
“พวกนางไม่เข้ามายุ่งนั่นก็เพียงพอแล้ว”หนิงเซียนยิ้มกว้างพี่รองของนางใส่ใจดูแลนางดีที่สุดหากมีคนรักก็อยากจะมีเช่นพี่รอง!
สองพี่น้องนั่งจิบชากันสองคนเงียบๆที่หนิงเซียนมางานวันเกิดคุณหนูจวางมาเพราะเป็มารยาทเท่านั้นคุณหนูจวางเดินเข้ามาถามไถ่ทั้งสองว่าขาดเหลือสิ่งใดหรือไม่และชักชวนหนิงเซียนไปนั่งด้วยกันคุณหนูเหอลอบมองหน้าพี่ชายหากนางไปพี่รองก็จะนั่งอยู่คนเดียว
“พี่ไม่ใช่เด็ก”กล่าวพลางยกชาขึ้นจิบท่วงท่าสุภาพเยือกเย็น
“ไปเถอะคุณหนูเหอพี่ชายเ้าไม่หายไปที่ใดหรอก”
หนิงเซียนยังไม่ทันได้ตอบสิ่งใดก็ถูกคุณหนูจวางลากไปที่ศาลากลางน้ำที่มีแต่คุณหนูตระกูลใหญ่ๆนั่งกันอยู่
“คุณหนูเหอได้เจอเสียทีไม่คิดว่ามางานวันเกิดของคุณหนูจวางจะได้เจอบุตรสาวของคหบดีใหญ่ตระกูลเหอแล้วไม่คิดว่าจะงดงามถึงเพียงนี้อาภรณ์ผ้าเนื้อดีเช่นนี้ร้านตระกูลเ้าหรือ”หนิงเซียนพยักหน้ายิ้มๆ
นางไม่รู้จักคุณหนูเหล่านี้เลยเพราะเก็บตัวอยู่แต่ในจวนเพราะเป็คนขี้อายมาแต่ไหนแต่ไรแถมยังขี้ระแวงมากด้วยอย่างเช่นตอนนี้นางเข้าสังคมไม่เก่งและไม่รู้จะพูดอะไรกับพวกนางดี...
หนิงเทียนปรายตามองน้องสาวใบหน้านางยามนี้ซีดเผือดราวกับกระ
ดาษก็ถอนหายใจก็เป็เสียแบบนี้จะให้กลับได้ยังไงคุณชายรองเหอตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหาหนิงเซียน
“คุณหนูเหอรู้หรือไม่ยามนี้แคว้นจ้าวของเรามีชาวอิงกั๋วเดินทางมาจากแดนไกลบิดาบอกข้าว่าหากได้คู่ครองเป็ชาวอิงกั๋วจะสบายไปทั้งชาติแต่คุณหนูเหออยู่แต่ในจวนคู่ครองรึคงไม่มีคิกๆ”คุณหนูผู้หนึ่งกล่าวกับนางคล้ายเยาะเย้ยนางหนิงเซียนหน้าเสีย
“อยากได้คู่ครองเป็ชาวอิงกั๋วแต่พูดภาษาพวกเขาไม่ได้ข้าว่ามันก็ไม่มีประโยชน์ที่จะเอาสตรีโง่งมไปเป็ภรรยา”
น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนกล่าวพลางเดินเข้ามายืนข้างๆน้องสาวคุณชายรองเหอมองเหล่าคุณหนูด้วยแววตาสงสารปนสมเพช
“เป็ข้า...ข้าก็ไม่แต่งสตรีโง่งมเข้าตระกูลข้าเช่นกันอ่อ...จะชี้แนะด้วยความหวังดีคุณหนูทั้งหลายเอาเวลาที่นั่งจิบชาไร้สาระนี่ไปศึกษาตำราทำตน
ให้ฉลาดจะดีกว่าเอาเวลามาเยาะเย้ยผู้อื่นทั้งที่ตนเองก็ไม่ได้มีอันใดดีไปกว่า
คนอื่นมันน่าสมเพชไม่รู้หรือ”
คุณชายรองเหอแสยะยิ้มเย็นเหล่าคุณหนูอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อไม่คิดว่าจะถูกจะคุณชายเหอที่เขาว่ากันว่าสุภาพอ่อนโยนพูดจาใส่เช่นนี้แม้แต่หนิงเซียนเองยังใพี่รองฝีปากร้ายกาจยิ่งกว่าสตรีเสียอีก!
“กลับเซียนเอ๋อร์!!”
คุณชายรองสะบัดอาภรณ์เดินออกกมาอย่างสง่าผ่าเผยใบหน้าที่หล่อหวานเชิดขึ้นบ่งบอกว่าหยิ่งและทระนงตนเพียงใดใครสนอะครับผมเลยจุดที่สุภาพอ่อน
โยนกับผู้หญิงมานานละครับตบเด็ก เตะผู้หญิง ด่าคนแก่นี่เื่ถนัด!
“พี่รองสุดยอด!”หนิงเซียนยกนิ้วชื่นชมพี่ชายริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้าง
“เ้าเป็ของเ้าเช่นนี้ก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ผู้ใดไม่ต้องพยายามเปลี่ยนตนองเพื่อใครในเมื่อเ้ามีความสุขกับสิ่งที่เ้าเป็คนอื่นมีปัญหามาบอกพี่พ่อจะซัดให้ไส้ไหล”
หนิงเซียนกะพริบตาปริบๆไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนักแต่นางรู้ว่าพี่รองจะปกป้องนางไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
“เซียนเอ๋อร์จะต้องหาสามีเช่นพี่รองให้ได้!”
หนิงเทียนมองน้องสาวด้วยสายตาว่างเปล่าเป็เด็กเป็เล็กพูดอะไรจะหาสามีหยาบคายเดี๋ยวตีปากแตก!หนิงเทียนเลิกสนใจน้องสาวเด็กไร้ยางอายขึ้นรถม้าทันทีสองพี่น้องกลับมาถึงจวนในยามอู่ (11.00 น. – 12.59 น.) พ่อบ้านฝานออกกมายืนรอต้อนรับและมองคุณชายคุณหนูที่ไปออกงานและกลับมาอย่างรวดเร็วสายตาโง่งม
วันออกเดินทางไปเมืองหนานจิ้งก็มาถึงเ้าสำนักไป๋เฮ่อมารับคุณชายรองเหอแต่เช้าหนิงเฉิงบิดาของหนิงเทียนไม่ได้คัดค้านแม้แต่น้อยหนิงเทียนรู้สึกแปลกใจเสวี่ยเฟิงมีความน่าเชื่อถือตรงไหนกันบิดาเขาถึงได้ยอมง่ายดายนัก!
องค์ชายทั้งสามที่ว่าจะไปเมืองหนานจิ้งกับพวกเขาด้วยก็ไม่ได้ไปเพราะติดราชกิจที่ฮ่องเต้มอบให้หนิงเทียนเลือกขี่ม้าแม้ทุกคนจะพยายามยัดเขาใส่รถม้าผู้ชายแมนๆเขาขี่ม้ากันครับพี่!
“อาเทียนไยเ้าไม่นั่งรถม้าเล่า”หนิงเทียนปรายตามองเสวี่ยเฟิงที่ขี่ม้าขึ้นมาตีคู่เขา
“พวกท่านก็ขี่ม้าแล้วทำไมข้าต้องนั่งรถม้า”หนิงเทียนเลิกคิ้วก็ข้าเพียงเป็ห่วงกลัวเ้าจะเมื่อยและเพลีย...
หัวหน้ามือปราบออกมารอเ้าสำนักไป๋เฮ่อและคุณชายรองเหอที่หน้าประตูเมืองหลวงเมื่อทั้งสองมาถึงก็รีบออกเดินทางกันทันทีหัวหน้ามือปราบเหวินเต๋อนำคนติดตามไปด้วย10 คน เสวี่ยเฟิงก็มีเคอคุนตามติดไปด้วยอยู่แล้วส่วนหนิงเทียนไม่ได้พาอาเหยามาด้วยเพราะเด็กคนนั้นค่อนข้างขี้กลัวและขี้ขลาดให้อยู่จวนเฝ้าเรือนเขานั่นแหละการเดินทางไปเมืองหนานจิ้งหากใช้ม้าเร็วเพียง 2 ชั่วยามก็ถึงแล้วหากหยุดพักม้าด้วยก็ใช้เวลาถึง3 ชั่วยาม
“อาเทียน”
หนิงเทียนหันไปตามเสียงเรียกเสวี่ยเฟิงโยนผิงกั่ว(แอปเปิ้ล)ให้เขาคุณชายรองเหอยกมือขึ้นรับได้อย่างแม่นยำหนิงเทียนมองผิงกั่วในมือแล้วหลุบตาเงยหน้ามองเสวี่ยเฟิง
“หวานนะ”
เสวี่ยเฟิงยิ้มให้ก่อนจะควบม้านำเขาไปหนิงเทียนมองแผ่นหลังกว้างของเสวี่ยเฟิงไม่รู้ว่า่นี้อยู่ด้วยกันบ่อยไปหรือไม่แต่เขาคิดว่าคนๆ
นี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรแค่ปัญญานิ่มไปหน่อยก็เท่านั้น
ขบวนเดินทางไปเมืองหนานจิ้งแวะพักที่ลำธารสายหนึ่งคุณชายรองเหอยืนกอดอกเหม่อมองไปบนท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมาย เสวี่ยเฟิงยืนมองภาพที่งดงามราวกับภาพวาดที่์ตั้งใจปั้นแต่งมาหนิงเทียนเป็บุรุษที่มีใบหน้าหวานอ่อนโยนราวสตรีแต่ร่างกายนั้นไม่ได้บอบบางเหมือนสตรีร่างกายเขาสูงโปร่งแต่ตัวหนิงเทียนบางกว่าเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“อาเทียน”หนิงเทียนหันมามองเสวี่ยเฟิงเลิกคิ้วเป็คำถาม
“เหนื่อยหรือไม่”
“ไม่”เสวี่ยเฟิงยิ้มเขาส่งถุงน้ำให้คนที่ชอบทำหน้าดุเ็าตลอดเวลา
“อีกไม่ไกลก็จะถึงแล้วไว้ถึงแล้วกินข้าวด้วยกันกับข้านะ”
“....”
หนิงเทียนยกถุงน้ำขึ้นดื่มไม่ได้ให้คำตอบเมื่อเห็นเสวี่ยเฟิงทำท่าจะพูดต่อคุณชายรองเหอยื่นถุงน้ำคืนแล้วกล่าวเสียงเรียบ
“อย่าเซ้าซี้กินก็กิน”เสวี่ยเฟิงยิ้มกว้างแล้วขยับเข้าไปยืนใกล้ๆคุณชายรองเหอ หนิงเทียนปรายตามองเพียงเท่านั้นไม่ได้ว่าอะไร
ขบวนออกเดินทางต่อเหวินเต๋อขี่ม้าเข้ามาตีคู่กับเ้าสำนักที่กำลังเหม่อมองแผ่นหลังคุณชายรองเหอยิ้มๆเหวินเต๋อเลิกคิ้วไม่คิดว่าเ้าสำนักไป๋เฮ่อจะมีรสนิยมชอบบุรุษด้วยกัน
“เ้าสำนักกับคุณชายรองเหอ...”
“ชู่วววว~”เสวี่ยเฟิงยกนิ้วชี้ทาบรับฝีปากตนเองถลึงตามองเหวินเต๋อ
“อยากฝังศพข้าเร็วๆนี้หรือ!”เหวินเต๋อยิ้มแห้งนั่นสิหากคุณชายรองเหอ
ได้ยินไม่แคล้วเ้าสำนักได้โดนฆ่าหมกป่าแถวนี้เป็แน่เขาเลยเลือกกระซิบกระซาบเสียงเบาแทน
“อย่างไรขอรับท่านชอบคุณชายรองเหอหรือ”เสวี่ยเฟิงโคลงศีรษะ
“ตอนนี้ความรู้สึกข้าไม่ชัดนัก...แต่คิดว่าไม่นานข้าคงรู้”
เหวินเต๋อพยักหน้าอย่างงงๆไม่ชัดอันใดท่านเ้าสำนักมองคุณชายรองเหอทุกครั้งที่เ้าตัวเผลอหรืออย่างเช่นตอนนี้มองแผ่นหลังคุณชายรองเหอไม่วางตา...
“ระวังนะขอรับ...ข้าเคยได้ยินข่าวมาว่าคุณชายรองเหอสนิทสนมกับเหล่าองค์ชายมากไม่แน่นะขอรับคุณชายกับองค์ชายสักคน”เสวี่ยเฟิงหน้านิ่งขรึมขึ้นมาทันทีปรายตามองเหวินเต๋อเอ่ยถามน้ำเสียงราบเรียบ
“หมายถึงองค์ชายเก้ารึ”เหวินเต๋อยิ้มให้เ้าสำนักก่อนจะควบม้าหันหลังกลับไปคุ้มกันด้านหลังเสวี่ยเฟิงขมวดคิ้วแล้วควบม้าให้วิ่งเร็วๆไปตีคู่กับหนิงเทียน
“....”
หนิงเทียนมองเสวี่ยเฟิงที่ใบหน้ายามนี้ดูนิ่งขรึมดูไม่เข้ากับหน้าใจดีๆนั่นเลย
“อาเทียน...ข้าขอถามเ้าอย่างนึงสิเ้ากับเหล่าองค์ชายสนิทสนมกันมากหรือ”หนิงเทียนมองเสวี่ยเฟิงด้วยสายตาว่างเปล่า
“เคย...”เสวี่ยเฟิงกลั้นยิ้มสุดกำลังแล้วถามต่อ
“องค์ชายเก้าเล่าข้าเห็นเขา...”
“ถามทำไมก็บอกว่าเคยตอนนี้ไม่ อยากตายหรือไงไหนว่าถามแค่คำถามเดียว”เสวี่ยเฟิงยิ้มอารมณ์ดีหนิงเทียนหางคิ้วกระตุกเป็บ้าอะไรของไอ้หน้าใจดีนี่เดี๋ยวนิ่งเดี๋ยวยิ้ม
“อาเทียนระวัง!”เสวี่ยเฟิงชี้ไปด้านหน้า
สตรีชุดแดงผู้หนึ่งไม่รู้ว่าได้รับาเ็มาจากที่ใดและเดินมาจากไหนจู่ๆก็เดินมาตัดหน้าม้าของหนิงเทียนคุณชายรองเหอดึงเชือกขลุมม้าทำให้ม้าของคุณชายเหอยกขาหน้าทั้งสองขึ้นสูงสตรีชุดแดงในางล้มลงพื้นสลบ
หนิงเทียนคุมม้าจนมันสงบลงได้เขาเองก็ใอยู่ๆก็โผล่มาเสวี่ยเฟิงตวัดขาลงจากม้าลงไปดูหญิงสาวประคองนางพิงอกตนเองแล้วตบหน้านางเบาๆเหวินเต๋อ เคอ คุนและคนอื่นๆควบม้าเข้ามาดูสีหน้าใ หนิงเทียนมองทุกคนที่เขาไปรุมล้อมเสวี่ยเฟิงและหญิงสาวด้วยแววตาเรียบเฉย
“ดูเหมือนนางจะาเ็ภายในขอรับ”เคอจับตรวจชีพจรหญิงสาว
“อีกไม่ไกลก็จะถึงเมืองหนานจิ้งแล้วพานางไปรักษาที่นั่นเถิดขอรับ”เหวิน
เต๋อออกความเห็น
“อืม”เสวี่ยเฟิงส่งนางให้คุนแล้วเดินกลับไปขึ้นมาตนเหลือบมองคุณชายรองเหอเห็นเขามองไปที่ทิศทางหนึ่ง
“มีอันใดรึอาเทียน”
หนิงเทียนละสายตามามองหน้าเสวี่ยเฟิงแล้วส่ายศีรษะไม่มีอันใดก็แค่ละครงิ้วหลอกคนโง่แถวนี้ไง...หนิงเทียนกระตุกยิ้มมุมปากมองไปยังสตรีชุดแดงด้วยแววตาอ่านยาก
ก็แค่ละงิ้วกากๆโรงหนึ่งเอาเถอะขอดูอะไรแก้เบื่อหน่อยละกัน...
...แต่หากคุณชายรองเหอรู้ว่าเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ไม่ได้สนุกอย่างที่คิดเขาคงเลือกกำจัดคนพวกนี้ก่อนเป็แน่!!
204
