เพียงรพิพรรณผ่องด้าว {วายพีเรียดไทย}

ต่อจากนั้นมาได้ประมาณสองวัน ก็ถึงกำหนดการเดินทางไปราชการที่เมืองปากน้ำโพของท่านชายเดียวและเชษฐา ซึ่งองค์นั้นเป็นท่านชายกลางที่เสด็จไปพร้อมด้วย เมื่อตอนอยู่ที่วัง ท่านชายเดียวทรงสังเกตได้ว่าเสด็จพ่อทรงรับสั่งอะไรด้วยกับเชษฐาเพียงลำพัง ทรงอนุมานว่าท่านคงกำชับให้พี่ชายคอยสอดส่องเฝ้าระวังองค์เองให้ดี

ในขณะนี้ทุกคนในวังวิจิตราลัยส่วนหนึ่ง พร้อมด้วยหม่อมทั้งสองของเสด็จพระองค์ชายมายืนคอยส่งขึ้นขบวนรถไฟถึงชานชาลา ท่านชายเดียวฉลององค์ด้วยชุดราชการสมฐานะ ถือเพียงกระเป๋าเอกสารใบเดียวเท่านั้น เนื่องด้วยไม่สามารถขนฉลององค์หลายผืนติดไปด้วยได้ ไม่เช่นนั้นจะเป็นการทำให้ส่อแววพิรุธ เรื่องเครื่องแต่งกายท่านชายทรงไม่คิดหนัก เพราะไม่ทรงเคร่งครัด ทรงติดดิน ใส่อย่างธรรมดาได้ แต่ที่ทรงกังวลนัก ก็เห็นจะเป็นเรื่องลอบหนีจากเชษฐานี่เอง ทรงหาทางออกไม่พบ

และคงจะยากเอาการ เพราะเสด็จพระองค์ชายท่านเสด็จมาส่งถึงขนาดนี้ ก็เป็นสัญญาณให้เห็นแล้วว่า ท่านทรงเอาจริงเอาจังสักแค่ไหน

“เดินทางปลอดภัยแคล้วคลาดนะ ลูกชายทั้งสองของพ่อ”

“เสด็จพ่อไม่เห็นจำเป็นต้องทรงลำบากมาส่งชายให้เสียเวลาเลยนี่เกล้ากระหม่อม” ท่านชายเดียวตรัส เหมือนเกรงพระทัย แต่จริง ๆ แล้วคือไม่ประสงค์ให้ท่านมา

“เสียเวลาอะไรกัน พ่อไม่นับว่าเสียเวลาหรอกชายเดียว พ่อแค่จะมาดูให้เห็นกับตาว่าชายขึ้นรถไฟไปจริง ๆ ก็เท่านั้น”

ที่เสด็จในกรมฯรับสั่งนั้นทำให้พระปิโยรสพักตร์เจื่อนลง ทำนูลอย่างเก้กังว่า “ทำไมถึงจะเป็นอย่างนั้นเล่าเกล้ากระหม่อม อีกไม่นานชายก็จะกลับมา”

“ใช่ ไม่นาน และทันทีที่กลับมาถึง วังของเราก็จะมีงานมงคลเกิดขึ้นทันที พ่อจะรอลูกนะชายเดียว พ่อคงทราบข่าวดีเร็ว ๆ นี้ ที่ไม่ใช่เรื่องเสียน้ำตา” ทรงวาจาโดยแฝงนัยสำคัญ ซึ่งท่านชายเดียวเองก็ทรงแปลความออกว่าหมายถึงสิ่งใด

ถึงต่อให้โดนประณามว่าเป็นลูกเนรคุณ อกตัญญู ทำให้บุพการีต้องทุกข์ใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่านชายเดียวก็ทรงน้อมรับบาปกรรมนั้นไว้ ชาตินี้รู้แท้ว่าองค์เองคงไม่มีวาสนาได้ตอบแทนพระคุณเสด็จพ่อ ถึงภพชาติใหม่ก็ไม่รู้จะมีโอกาสนั้นไหม ทรงคิดไปแล้วก็คลอชลเนตร

“ถึงวลาแล้ว ชายทูลลานะเกล้ากระหม่อม หม่อมแม่ ชายลาขอรับ” ท่านชายกลางตรัส ก่อนจะทรงเก็บข้าวของและดำเนินขึ้นไปบนรถไฟ

ตามด้วยหม่อมเจ้าชายผู้น้อง ท่านชายเดียวทรงส่งสายเนตรไปยังอนุชาองค์สนิท ท่านชายปิ๋วโคลงเศียรรับรู้และทรงส่งสายเนตรห่วงหาอาวรกลับไปยังเชษฐาเช่นกัน

โดยให้สัญญาไว้ว่าทันทีที่เสด็จหนีถึงเชียงใหม่แล้ว จะต้องรีบส่งจดหมายถึงท่านชายปิ๋ว จะได้ทรงหมดห่วง และเรื่องนี้จะถูกเก็บไว้เป็นความลับไปชั่วนิรันดร์ ส่วนเรื่องท่านหญิงอ้อจะทรงเป็นหม้ายขันหมากนั้น ท่านชายปิ๋วจะทรงเป็นผู้รับผิดชอบแทนทุกประการ

“แหม หวังว่าไปแล้วจะไม่ไปลับนะเพคะ ลูกชายคนเดียวของท่านนี่” พอพ้นหลัง หม่อมเอกก็โพล่งขึ้น หล่อนยืนกอดอกมองพลางแสยะยิ้มอย่างอารมณ์ดี ประหนึ่งว่าได้กำจัดศัตรูสำเร็จ

“จริงขอรับหม่อมแม่ ชายว่านะ…”

ท่านชายเล็กยังตรัสไม่จบคำ เสด็จพระองค์ชายทรงปรามไว้เสียก่อน

“พอที ทั้งแม่ทั้งลูก ฉันไม่อยากฟังเสียงหล่อน แม่นิ่ม”

“ว๊าย เสด็จ! หน็อย นี่รักลูกนังเมียน้อยมากกว่าหรือเพคะ ดู๊ดู มันมีอะไรดีนักหนา เกล้ากระหม่อมฉันล่ะหาความดีของมันไม่เจอ พวกกาฝาก”

พระสวามีของหล่อนไม่ได้ทรงต่อความยาวสาวความยืดอะไรด้วย ทรงมุ่งหน้าเลี่ยงบทสนทนาพาเครียดไปยังที่จอดรถ ตามด้วยหม่อมสร้อยและบุตรชายองค์อื่น ๆ ทิ้งภริยาเอกกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทั้งสองไว้ให้เลือดขึ้นหน้าต่อไป

“ดูเถิดขอรับหม่อมแม่ หม่อมแม่ว่าขนาดนี้แล้ว เสด็จพ่อยังเมินเฉย ชายเป็นลูกเกิดแต่เมียหลวงแท้ ๆ เสด็จพ่อยังตาบอด ไปรักลูกนังไพร่ต่างแดนนั่นอยู่ได้”

“ใช่ลูก! บาปบังตา เสด็จพ่อของชายน่ะเห็นกงจักรเป็นดอกบัว เห็นความชั่วเป็นความดี ทั้ง ๆ ที่ไอ้ลูกคนนั้นมันก็วิปริตผิดมนุษย์เสียขนาดนั้น หึ แม่ไม่ยอมให้ชายเล็กของแม่ถูกหมางเมินฝ่ายเดียวหรอกนะ”

ด้านบนรถไฟขบวนที่ท่านชายเดียวทรงเสด็จไป ในยามนี้ท่านชายเดียวทรงว้าวุ่นหทัยไม่น้อย ท่านชายกลางทรงนั่งอยู่ประชิดองค์ขนาดนี้ ไม่ต่างจากตำรวจคุมผู้ร้าย จะหาทางหนีทีไล่ก็ลำบาก แต่หากรอให้ถึงปากน้ำโพก่อน แล้วหาวิธีหนีอีกที น่าจะเข้าท่ากว่า

“เสด็จพ่อรับสั่งให้พี่ชายกลางสอดแนมชายไว้หรือกระหม่อม” ตรัสถามทั้งที่ทรงทราบอยู่แล้ว

เชษฐาทรงพยักพักตร์ตอบเล็กน้อย แล้วทรงคลี่ยิ้มบาง ๆ ตรัสอย่างเข้าหทัยว่า “พี่รู้สิ่งที่ชายเป็นอยู่กับนายคนนั้น ใช่พี่จะขวางทางรักหรอกนะ แต่ชายก็รู้ ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เราเป็นเจ้านาย มีเกียรติมีศักดิ์ศรี ต้องประพฤติตนให้สมฐานันดรศักดิ์”

“ฐานันดรศักดิ์กับหัวใจเป็นคนล่ะส่วนกัน ชายลำบากใจจริง ๆ”

“เอาเถิด ชายรักใครพี่ไม่ห้าม แต่สำหรับเสด็จพ่อ ก็อย่างที่ชายเห็น ความรักของชายคงถึงคราวลำบากแล้วล่ะ”

“ชาย…” ท่านชายเดียวทรงชั่งหทัยว่าควรจะตรัสดีหรือไม่

“ชายกลับพระนครไปพร้อมพี่ก็แล้วกัน ถือว่าพี่ขอ ถ้าไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นลูกเนรคุณ”

ท่านชายเดียวได้แต่ทรงนิ่งคิด ทรงไม่สบายหทัยเมื่อได้สดับเช่นนั้นแล้ว แต่อย่างไรเสีย เรื่องมันก็เลยเถิดมาถึงเพียงนี้ จะเป็นอย่างไรก็คงต้องปล่อยไปตามยถากรรม

เลือกรักก็ต้องทิ้งบุญคุณ เลือกบุญคุณก็ต้องสละรัก

ภายในสวนหย่อม ใต้ร่มชายคาศาลาหลังเล็กท้ายตำหนักใหญ่แห่งวังวิจิตราลัยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะหัวไห้ของคนจำนวนหนึ่ง เสียงนั้นมีความสุขยินดีราวกับได้รับโชคอันมหาศาล ดูเหมือนว่าคงจะเป็นที่ชอบใจแก่คนกลุ่มนี้นัก มากเลยทีเดียว

“ฮ่า ๆ ข้าล่ะมีความสุขเสียจริง ๆ เลยนะนังเผือก” หม่อมเอกกล่าวยิ้มแย้ม ก่อนจะหยิบถุงเงินยื่นให้นังบ่าวคู่ใจ “เอานี่ ข้าตบรางวัลให้เอ็งอย่างงาม ถือว่าทำดีมากสำหรับผลงานของเอ็งทุกอย่างที่ผ่านมา”

นังเผือกรับมา แกะดูแล้วตาโตลุกแวววาว “ขอบพระคุณเจ้าค่ะหม่อม ก็แหม เรื่องสอดรู้สอดเห็นนี่งานถนัดเจ้าค่ะ ขอแค่สั่ง บ่าวพร้อมเสมอเจ้าค่ะ”

“คราวนี้เราจะได้อยู่กันอย่างสงบสุขเสียที หึ ๆ”

“ดีใจเรื่องอะไรกันหรือขอรับหม่อมแม่ ชายไม่เห็นเข้าใจ” ท่านชายเล็กประทับนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ทรงฉงนในเรื่องที่มารดากับนางบ่าวพูดถึง

“อ้าว ก็เรื่องท่านชายเดียวน่ะสิเพคะ” นังเผือกตอบอย่างขำ ๆ

“ชายเดียว? ชายเดียวมันทำไมหรือขอรับหม่อมแม่ บอกชายที”

“ก็มันไสหัวตัวเองออกไปจากวังนี้สักทีน่ะซีชาย แม่ล่ะสะใจจริง ๆ ฮ่า ๆ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้ หมดสิ้นเสี้ยนหนามเสียที”

“ไสหัวตัวเอง? อย่างไรขอรับ ไอ้ชายเดียวมันก็แค่ไปราชการสองสามวัน ประเดี๋ยวไม่นาน มันก็กลับมาเป็นหนามยอกอกของเราแล้วนะขอรับหม่อมแม่”

“ใครว่ามันจะกลับมากันล่ะ”

“ฮะ! ทำไมหรือหม่อมแม่”

นังบ่าวแทรกขึ้น อาสาตอบแทนว่า “ก็ท่านชายเดียวไม่ได้ตั้งใจไปราชการตั้งแต่ทีแรกอย่างไรเพคะ โอ๊ยยย นี่นะเพคะ หม่อมฉันจะเล่าให้ฟัง หม่อมฉันไปแอบฟังมา เห็นว่าจะหนีไปด้วยกันกับไอ้ผู้ชายบ้านนั้น ไปเชียงใหม่เจ้าค่ะ จะไปสร้างครอบครัวด้วยกันที่นั่น อุ๊ย ตาเถร ครอบครัวอะไร๊มีพ่อสองคน ฮ่า ๆ พูดแล้วอดหัวเราะไม่ได้เพคะท่านชายเล็ก” นังบ่าวสาธยายออกรสออกอารมณ์ มันชื่นชมในผลงานการสอดแนมระดับชาติของมันเลยทีเดียว เยี่ยมจริง ๆ

“โห นี่มันกล้าถึงขนาดขัดพระบัญชาเสด็จพ่อเลยหรือ เลวได้แม่มันจริง ๆ ไอ้ลูกเมียน้อย ดี! ทีนี้ล่ะ ชายจะไปฟ้องเสด็จพ่อให้ลากตัวมันมาลงโทษให้หนัก” ว่าไม่ทันจบ ท่านชายเล็กก็ตั้งตัวรีบขี่ม้าสามศอกไปฟ้องโดนเร็วรี่ ทว่าโดนมารดาห้ามไว้ได้ทันเสียก่อน

“หยุดนะชาย! จะทำแบบนั้นไม่ได้นะ ชายคิดสิว่าการไม่มีมันอยูที่่วังนี้มีผลดีต่อเราอย่างไร หากชายไปฟ้องเสด็จฯ ท่านก็จะนำตัวมันกลับมาแต่งงานกับท่านหญิงอ้อให้ได้ ท่านโปรดมันจะตาย เรื่องอะไรท่านจะทำโทษมัน”

“จริงด้วย…หม่อมแม่”

“นั่นล่ะ สิ่งสำคัญคือเราต้องช่วยให้มันทั้งสองหนีไปให้พ้น ๆ แล้วไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเด็ดขาด แล้วทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเสด็จฯ ก็จะต้องตกเป็นของลูกชายแม่ทุก ๆ คน” หล่อนกล่าวอารมณ์ขันแกมเลศนัยเล่ห์ร้าย

หล่อนมีลูกกับเสด็จพระองค์ชายทั้งหมดห้าองค์ สิ้นชีพิตักษัยไปหนึ่งองค์ เหลืออยู่สี่ มรดกส่วนใหญ่ก็ต้องตกเป็นของลูกเมียหลวงมากกว่าเมียไหน ๆ ตามแผนการที่หล่อนวางเอาไว้

“หมดไอ้ชายเดียวแล้ว แต่ก็ยังเหลือพี่ชายต้อยและชายปิ๋วอีกนะขอรับหม่อมแม่ เราจะจัดการมันอย่างไรดี”

“โอ๊ยชาย ไอ้สองพี่น้องนั่นมันไม่ใช่ลูกคนโปรดของเสด็จฯ ท่านคงประทานอะไรให้ไม่มาก แม่มันก็มาทีหลังแม่ หรือถ้ามีแววว่าเสด็จท่านจะรักพวกมันมากกว่า เราค่อยหาทางกำจัดพวกมันออกไปอีกที”

“ขอรับหม่อมแม่ แค่ไม่มีไอ้ชายเดียวอยู่ ชายก็ดีใจแล้ว ชายจะได้เป็นลูกรักของเสด็จพอเสียที”

“ใช่จ้ะลูก ชายเล็กของแม่เก่งที่สุด”

ในขณะที่ทั้งสามกำลังสนทนากันอยู่นั้น บ่าวนางหนึ่งเดินค้อมหัวเข้ามา แล้วเรียนให้ทราบว่าหม่อมเอกมีแขกมาขอพบ หล่อนจึงให้บุตรชายและนังบ่าวคู่ใจออกไปรอตรงอื่นก่อน และเริ่มธุระกับแขกผู้นั้น

“อ้าว นึกว่าใคร หล่อนน่ะเอง แม่วาด”

“อีฉันนี่แหละเจ้าค่ะหม่อม”

“มีเรื่องร้อนใจหรือจ๊ะ หน้าดำคร่ำเครียดมาเชียว หรือทุกข์ใจอะไร ระบายกับฉันได้นะ ฉันพร้อมรับฟังเสมอ” หล่อนแสร้งยิ้ม ตีสีหน้าว่าเป็นห่วงเป็นใยพร้อมถามไถ่ ทั้งที่ในใจรู้อยู่แล้วว่าการที่อำแดงวาดถ่อมาถึงที่นี่มีปัญญาอะไร

“อีฉัน… เอ่อ คือ ลูกชายของอีฉัน” อำแดงวาดอ้ำอึ้ง พูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำ

“คนที่มาสอนดนตรีท่านชายเดียวที่วังบ่อย ๆ น่ะหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“ทำไหมหรือ หล่อนมีอะไร”

“คือเขาบอกอีฉันว่ามีงานด่วนที่เมืองใต้ อีฉันไม่ใคร่เชื่อ เลยอยากจะขอความกรุณาจากหม่อม ช่วยบอกได้หรือไม่เจ้าคะว่าเขาไปไหน แล้วนี่ ท่านชายเดียวประทับอยู่หรือเปล่า หรือว่าจะอยู่ด้วยกันเจ้าคะ”

จากน้ำเสียง ฟังดูก็รู้ว่าหล่อนทุกข์ใจสักแค่ไหน ใบหน้าอันไม่สดชื่นเหี่ยวรันทดนั้นทำให้หม่อมเอกนึกสังเวช แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทำตัวเองทั้งนั้น หากหม่อมเอกยอมบอกอำแดงวาด ว่าทั้งสองหนีไปด้วยกัน มีหวังโดนตามกลับมาแน่ หล่อนจึงบอกปัดไปว่า

“โถ น่าสงสารเชียวนะ มีลูกไม่ได้ดั่งตีนมือ ฉันว่าคงไม่ได้อยู่ด้วยกันหรอก เพราะลูกหล่อนไปงานด่วนที่เมืองใต้ ส่วนท่านชายเดียวก็ไปราชการที่ปากน้ำโพโน่น สามสี่วันจะกลับ”

“อีฉันกลัวเหลือเกินเจ้าคะหม่อม กลัวลูกชายของอีฉันจะคิดไม่ดี ชิงตัวท่านชายหนีไป ไม่เช่นนั้นเป็นเรื่องใหญ่โตแน่” พูดไปพลางทางน้ำตาก็ไหล แต่คนอย่างหม่อมเอกหรือจะสงสาร หล่อนเหยียดยิ้มสมน้ำหน้า

“ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าหนีตามกันไปจริง ฉันจะช่วยหล่อนเอง”

“ไม่ห่วงไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ เรื่องอับอาย หม่อมเองก็ทราบดี”

“ฉันทราบ แต่ฉันไม่ขัด ไม่ใช่พ่อไม่ใช่แม่ เอาเป็นว่าหล่อนกลับไปก่อน มีข่าวอะไรฉันจะแจ้งอีกที”

“ขอบคุณเจ้าค่ะหม่อม”

พออำแดงวาดลากลับออกไปลับตา หญิงเจ้าของที่ก็หัวเราะร่วนออกมาโดยพลัน หล่อนกระพือพัดอย่างเกษมเปรมปรีดิ์

“หึ อีนังโง่ ลูกชายอัปรีย์ของแกมันพากันหนีไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เชิญโง่ต่อไปเถอะ เรื่องอะไรฉันจะบอกให้แกไปตามพวกมันกลับมาเป็นเสนียดจัญไรขัดลาภขัดโชคฉัน”