บทที่ 7 คุณเป็ใคร?
TW : Sexual Harassment
สองมือของลู่เฉิงเหวินขย้ำคอเสื้อจ้าวกัง เขาพูดพลางน้ำตาคลอเบ้า “ฉันตายมาหกครั้งแล้วนะ! ครั้งนี้ฉันจะต้องอยู่รอดจนถึงบทสุดท้าย ฉันจะอยู่รอดให้ได้!!”
จ้าวกังไหนเลยจะเข้าใจความหมาย “คุณชายลู่ คุณชายพูดให้ผมเข้าใจหน่อยสิครับ”
ชายหนุ่มรัดคอจ้าวกังจอมทึ่มคนนี้แน่น พร้อมพูดพลางกัดฟันกรอด “พี่ชาย ขอเพียงนายทำงานนี้ให้ดี รถแข่งใหม่ป้ายแดงที่อยู่ในคลังรถของฉัน ฉันยกให้นาย”
จ้าวกัง “นั่นมันรถปอร์เช่เลยนะครับ!”
“ยกให้”
จ้าวกังปาดน้ำตา ยกสองมือขึ้นคำนับฟ้าดิน “แม้์จะมีเมตตา แต่ก็ยังสู้คุณชายลู่ไม่ได้ ฟ้าดินมีพระคุณ ทว่าก็ยังไม่สู้พระคุณของคุณชายลู่ นับั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ร่างกายของจ้าวกังคือร่างกายของคุณชายลู่ ชีวิตของจ้าวกังคือชีวิตของคุณชายลู่!...”
“เลิกพล่ามได้แล้ว! ไปเตรียมของขวัญเยี่ยมคนป่วย แล้วก็ไปถอยรถออกมาด้วย ฉันจะไปเยี่ยมคุณปู่บุญธรรม”
“ครับ! เ้านาย!”
…
ณ คฤหาสน์ตระกูลเฉิน
ลู่เฉิงเหวินเข้าไปในห้องของท่านเฉินพร้อมวางของขวัญลง จากนั้นก็กล่าวทักทายถามไถ่อาการของอีกฝ่าย
ขณะที่กำลังคิดอยู่ว่าจะอ้างเหตุผลอะไรกลับก่อนดี พ่อบ้านก็เข้ามารายงาน “นายท่านครับ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลสวีกับคุณชายน้อยมาขอพบครับ และคุณชายน้อยก็พาคนมาอีกคนหนึ่งด้วย บอกว่าเป็หมอมือหนึ่งครับ”
เฉินชิวโซวตะลึง “เสวี่ยเจียวเป็หมอที่เก่งและมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมเสี่ยวฮวนยังพาหมอมือหนึ่งมาอีก? ไปเชิญเข้ามา”
ลู่เฉิงเหวินที่ได้ฟังก็ร้อง ‘จ๊าก’ ในใจ!
ระบบชั่ว! นายแกล้งฉัน! ทำถึงขนาดนี้แล้วก็ยังหลบไม่พ้นอีกเหรอ!?
เห็นชัด ๆ ว่าส่วนนี้เป็บทในตอนหลัง
ในฉากนี้สวีเสวี่ยเจียวรักษาอาการป่วยไม่สำเร็จ ทำให้ท่านเฉินอาการทรุดหนักลง จากนั้นหลงอ้าวเทียนก็ยื่นมือเข้ามาช่วย สวีเสวี่ยเจียวชื่นชมในความเก่งกาจของเขา และแอบมีใจให้
ส่วนท่านเฉินรู้สึกซาบซึ้งใจเป็อย่างมาก จึงได้เชื่อมความสัมพันธ์โดยการให้หลงอ้าวเทียนแต่งงานกับเฉินเมิ่งอวิ๋น ลูกสาวคนโตของตระกูลเฉินและสวีเสวี่ยเจียวของตระกูลสวี...
เนื้อหาในตอนนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลยนี่นา!
ทำไมฉันถึงมาโผล่ตรงนี้ได้? จะไม่ให้เวลาฉันหนีเลยใช่ไหม?
ลู่เฉิงเหวินรีบลุกขึ้น “คุณปู่ครับ คุณปู่พักผ่อนก่อนเถอะนะครับ ตอนนี้ที่บริษัทมีงานด่วน ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน”
“อ้าว... อย่าเพิ่งไปสิ”
...งานเข้าแล้ว
ท่านเฉินรักและเอ็นดูลู่เฉิงเหวินมาก!
ทว่าลู่เฉิงเหวินกลับเฉยเมยต่ออีกฝ่าย
ตามบทแล้ว ่สุดท้ายลู่เฉิงเหวินจะใช้ความเชื่อใจของท่านเฉินมาเล่นงานตระกูลเฉิน
จากนั้นหลงอ้าวเทียนก็จะแสดงตัวเข้ามาช่วยตระกูลเฉิน และลงโทษลู่เฉิงเหวินอีกครั้ง
ทว่าก่อนหน้านี้ ท่านเฉินไว้ใจลู่เฉิงเหวินเป็อย่างมาก
ใช่สิ! ถ้าท่านเฉินไม่ไว้ใจ แล้วลู่เฉิงเหวินจะเล่นงานเขาได้เหรอ?
หากลู่เฉิงเหวินไม่เล่นงานท่านเฉิน แล้วหลงอ้าวเทียนจะใช้เหตุผลอะไรมาเล่นงานลู่เฉิงเหวินจนพิการได้?
ถ้าหลงอ้าวเทียนไม่เล่นงานลู่เฉิงเหวินจนพิการ แล้วจะเอาชนะใจสวีเสวี่ยเจียวกับเฉินเมิ่งอวิ๋นได้อย่างไร?
พระเอกต้องได้หญิงงามไปครองสิ!
ในฐานะที่ฉัน ลู่เฉิงเหวิน รับบทเป็ตัวร้าย การที่จะช่วยให้งานหญิงงามของพระเอกสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีจะเป็ไรไปล่ะ? จะเป็ไรไป!?
แต่ไม่เอาด้วยหรอก!
ลู่เฉิงเหวินะโในใจ!
ฉันจะเปลี่ยนชะตาชีวิต!
ชีวิตฉัน ฉันจะกำหนดเอง!
ดูซิว่ามีประตูหลังให้ถอยได้รึเปล่า...
ท่านเฉินดึงมือลู่เฉิงเหวินไว้ ชายหนุ่มยิ้มพลางแกะมือของอีกฝ่ายออก “คุณปู่เฉิน ในเมื่อคุณปู่ไม่เป็อะไรแล้ว ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน คุณปู่ปล่อย...”
ลู่เฉิงเหวินถือโอกาส่ที่ไม่มีใครเห็นตีมือตาเฒ่า “ปล่อย ปล่อยสิ ปล่อยมือ ยังไม่ปล่อยอีก...”
ในตอนนั้นเอง สวีเสวี่ยเจียวก็เดินเข้ามา
เธอพูดเสียงเ็าพร้อมสีหน้าบูดบึ้ง “ลู่เฉิงเหวิน คุณปู่เฉินเอ็นดูคุณที่สุด แต่คุณมาได้แค่ห้านาทีก็จะรีบกลับแล้ว ไม่รู้สึกว่ามันน่าเกลียดไปหน่อยเหรอ?”
ลู่เฉิงเหวินมองสวีเสวี่ยเจียว
และก็เห็นเฉินม่อฮวนพาหลงอ้าวเทียนเดินเข้ามาด้วยเช่นกัน
หลังหลงอ้าวเทียนเห็นหน้าลู่เฉิงเหวิน เขาก็หรี่ตาลง นึกถึงความแค้นลึกเข้ากระดูกทันที
ลู่เฉิงเหวินกรีดร้องในใจ เป็ตัวร้ายก็ต้องทำให้คนอื่นเห็นหน้าแล้วรู้สึกเคียดแค้นจนอยากจะเข้ามาอัดเป็ธรรมดา
ชายหนุ่มเหลือบไปมองสวีเสวี่ยเจียวแวบหนึ่ง
ว้าว!...
สาวสวยไร้ที่ติ!
หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก ตัวเล็กกะทัดรัดแต่ได้สัดส่วน ที่สำคัญคือเห็นตัวเล็ก ๆ อย่างนี้ ทว่าหน้าอกใหญ่มาก...
ตอนนี้อีกฝ่ายอยู่ในชุดยูนิฟอร์มนักเรียนดูน่ารักอ่อนวัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งขาเรียวเล็ก เมื่อหญิงสาวสวมถุงเท้ายาวสีขาวแล้ว ช่างดูยั่วยวนซะเหลือเกิน!
เมื่อสวีเสวี่ยเจียวทักทายคุณปู่เฉินด้วยความอ่อนโยนเสร็จ ก็เริ่มหาสาเหตุอาการป่วยของคุณปู่เฉิน
‘แม่หนูคนนี้ตัวก็ไม่สูง มีแต่อกเท่านั้นที่โต วันข้างหน้าต้องเป็ของที่นำทุกข์มาให้แน่!’
‘อืม... อืม... อืม น่าสนใจ! น่าสนใจมาก! เป็หนูน้อยที่ชอบใส่เครื่องแบบนักเรียนซะด้วย!’
สวีเสวี่ยเจียวหันขวับมา จ้องชายหนุ่มด้วยความโกรธ
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“ฮะ? ผมไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย!”
“คุณพูด! คุณมันผู้ชายลามก!”
เฉินม่อฮวนรีบบอก “เสวี่ยเจียว เธอเป็อะไร คุณชายลู่ไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”
สวีเสวี่ยเจียวตะลึงไปครู่หนึ่ง... หรือว่าฉันจะหูฝาดไป?
หญิงสาวมองค้อนลู่เฉิงเหวินไปทีหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวไปตรวจอาการป่วยของคุณปู่เฉินต่อ
‘อุ๊ย! ก้นงอนขึ้นมาอีกแล้ว! โค้งเป็กระบวยสวยเลยอะ!]
‘สาวน้อยหุ่นดี แล้วยังใส่ชุดเครื่องแบบอีก! นี่ถ้าทะลวงจากด้านหลังละก็ ...สนุกเลยละสิ! แหม หลงอ้าวเทียนนี่มีบุญจริง ๆ!]
สวีเสวี่ยเจียวหมุนตัวกลับมาพร้อมจ้องหน้าลู่เฉิงเหวินด้วยความโกรธ
ลู่เฉิงเหวินสะดุ้ง
หญิงสาวกวาดตามองดูคนอื่น ๆ ช้า ๆ นี่มันอะไรกัน? ท่าทีของทุกคน... เหมือนไม่เคยได้ยินคำพูดเลอะเทอะของเขาเลยอย่างนั้นแหละ!
อีกทั้ง... เสียงที่ได้ยินก็เหมือนกับไม่ได้เปล่งออกมาตามปกติ หรือว่า... เป็เสียงที่ดังออกมาจากใจของเขา!
ลู่เฉิงเหวินกำลังลวนลามสวีเสวี่ยเจียวในใจ ทว่าทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นะเืขึ้นมาที่ท้ายทอย พอหันกลับไปมองก็พบว่าหลงอ้าวเทียนกำลังจ้องตนอยู่
สวีเสวี่ยเจียวรู้สึกว่าเื่นี้แปลกและไม่ธรรมดา แต่เื่แบบนี้พูดออกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ!
เมื่อหญิงสาวตรวจอาการเสร็จก็ยิ้มพลางพูดว่า “คุณปู่เฉินคะ แค่หลอดเืตีบไม่กี่เส้นเท่านั้นเองค่ะ หนูใช้เข็มรักษาเสร็จก็ไม่เป็ไรแล้ว คุณปู่เฉินไม่ต้องเกร็งนะคะ!”
หลงอ้าวเทียนกล่าว “คุณครับ มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง?”
สวีเสวี่ยเจียวลุกขึ้นยืนพลางมองไปที่หลงอ้าวเทียน “คุณเป็ใคร?”
183K
![แม็คของส้ม [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/cf01ff469c2c052c5f410bd3efaef056.webp)
