“เด็กสองคนนี้เป็ลูกของผม”
เมื่อจบประโยคของคุณพ่อทุกคนในห้องก็เงียบกริบ ส่วนผู้อำนวยการทำได้แค่นั่งปากพะงาบๆ ฉันแอบยกยิ้มที่มุมปากเบาๆก่อนจะหันหลังกลับไปมองข้างหลังก็สังเกตุเห็นพวกเด็กนักเรียนเริ่มมามุงที่หน้าห้องผู้อำนวยการ และใช่ หนึ่งในคนที่มุงอยู่นั้นก็มีกลุ่มของ กุ้ยอี้โม่ สายตาของเธอที่จ้องมองฉันเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเกลียดชัง เธอคงจะได้ยินประโยคที่คุณพ่อพูดเมื่อกี้นี้อาจเป็เพราะประตูห้องนั้นล็อคไม่สนิท
“ฮะๆ ท่านประธานนี่ตลกจังเลยนะครับ” ผู้อำนวยการพยายามหลอกตัวเองทั้งที่หลักฐานบนใบหน้าของสองแฝดนั้นคล้ายกับประธานจ้าวเป็อย่างมาก โดยเฉพาะลี่หยางที่เหมือนกันอย่างกับแกะ
“ฉันเคยพูดเล่นเหรอ” เสียงทุ้มติดเ็าของประธานจ้าวทำเอาเขารู้สึกเสียวสันหลัง
“ฉันรู้เื่ทั้งหมดแล้ว เรียกผู้ปกครองของเด็กพวกนั้นมา ก่อนที่คุณจะไม่มีชื่อในระบบราชการ” ทันทีที่น้ำเสียงวาวโรจน์ที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดเอ่ยจบ ผู้อำนวยการก็ตาลีตาลานโทรศัพท์เรียกผู้ปกครองของเด็กพวกนั้นมา แม้ตอนแรกพวกเขาจะขัดขืนแต่ผู้อำนวยการก็ยกเื่ลูกๆของพวกเขามาขู่ จนพวกเขาต้องยอมมาในท้ายที่สุด
10นาทีต่อมา
ภายในห้องขนาดกลางของผู้อำนวยการมีผู้ใหญ่ทั้งหญิงและชายสิบกว่าชีวิต รวมทั้งเด็กแก๊งค์นางมารยืนเรียงกันอยู่ต่อหน้าจ้าวลี่ิ เขาจ้องมองคนทั้งหมดด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้เลยว่าเขาคิดสิ่งใดอยู่ เด็กๆทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาเพื่อหลบสายตาเขาเว้นก็แต่กุ้ยอี้โม่ที่ในตอนนี้สายตาของเธอกำลังจ้องมองไปที่หลิวลี่ซือดวงตาฉายแววโกรธเกลียดอย่างปิดไม่มิด จ้าวลี่ิที่เห็นดังนั้นอารมณ์ของเขาก็เริ่มเดือดดาล กรามขบเข้าหากันจนเป็สันนูน
หลิวลี่ซือที่นั่งอยู่ด้านข้างก็สังเกตุถึงอารมณ์ที่เดือดดาลของผู้เป็พ่อ มือเล็กของเธอเคลื่อนไปกุมมือหนาเผื่อว่าจะลดความเดือดาลของเขาลงบ้าง
จ้าวลี่ิเรื่มผ่อนอารมณ์ลงเมื่อตรึกตรองได้ว่าอาจทำให้ลูกๆของเขากลัวและอาจเป็ตัวอย่างที่ไม่ดีให้ลูกที่อยู่ในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ เมื่อเห็นว่าเด็กสาวที่จ้องหน้าลูกสาวของเขาหลบสายตาเขาจึงเริ่มบทสนทนา
“ฉันคิดว่าทุกคนคงรู้อยู่แล้วว่าทำไมถุงได้มาอยู่ที่นี่”
“จะอะไรก็แล้วแต่แกสิวะ! นี่มันเสียเวลาทำมาหากินฉันรู้ไหม”เป็พ่อของกุ้ยอี้โม่ที่ะโขัดคุณพ่อขึ้นมา
“ใช่ๆ!” เมื่อมีคนเปิดผู้ปกครองที่เหลือก็เริ่มประทวงขึ้นมา การที่พวกเขาทำแบบนี้กับประธานบริษัทใหญ่อย่างจ้าวลี่ิทำเอาผู้อำนวยการเริ่มหน้าเสีย
“หยุด! อย่ามาทำตัวหยาบคายกับประธานจ้าว” เขาะโออกไปเสียงดัง
“ประธานจ้าว! จ้าวกรุ๊ปบริษัทที่ออกโทรทัศน์บ่อยๆน่ะเหรอ”ผู้ปกครองคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความใ เมื่อได้ยินดังนั้นผู้ปกครองทุกคนไม่เว้นแม้แต่เด็กพวกนั้นก็จ้องมองมาที่จ้าวลี่ิอย่างตกตะลึง
“ทำไมคนที่รวยขนาดนี้ถึง…” เด็กสาวหนึ่งในเอ่ยออกมาอย่างแ่เบา
“นี่ไม่คิดจะสำนึกผิดกันเลยเหรอ” เมื่อน้ำเสียงแฝงความเขร่งขรึมน่าเกรงขามเอ่ยจบบรรยากาศในห้องก็เหมือนมีน้ำแข็งเข้ามาปกคลุม เสียงที่ะโโหวกเหวกโวยวายก็หายไปในทันใด
“นี่ ท่านประธานเด็กมันก็เล่นกันเฉยๆนั่นแหละจะไปอะไรนักหนา เงินฉันก็ให้ไปแล้วไง” เป็อีกครั้งที่พ่อของกุ้ยอี้โม่เอ่ยสิ่งที่ทำให้คุณพ่อโมโห
“เล่นๆเหรอ หยางหยางปิดตาตัวเองกับน้องไว้” คุณพ่อเอ่ยก่อนจะลุกขึ้น มือใหญ่ของหยางหยางเคลื่อนมาบดบังภาพเบื้องหน้าจนมิดทำให้ฉันต้องจินตนาการจากเสียงที่ได้ยินแทน
“อั่ก! ทำอะไรของแกเนี่ย” พ่อของกุ้ยอี้โม่ร้องขึ้นหลังจากเสียงที่ดังปั้ก! พร้อมกับเสียงคนรอบข้างที่แตกตื่น คุณพ่อทำอะไรเขาเนี่ย!
“ท่านประธานครับผมว่าใจเ…” เป็เสียงผู้อำนวยการที่เข้ามาห้าม
“ฉันไม่ได้ทำอะไรหนิ แค่เล่นๆ” คุณพ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงทะเล้นที่ฟังแล้วน่าหมั่นไส้นิสนึง ฉันใช้นิ้วแหวกนิ้วมือของหยางหยางนิดหน่อยเพื่อแอบดูภาพตรงหน้า
“เลขาอู๋เอาเช็คมา” คุณพ่อเรียกให้ลุงเลขาเอาเช็คมาให้ นี่คงเป็ครั้งแรกที่ฉันได้รู้จักชื่อแซ่ของเขา
เมื่อลุงเลขาเอาเช็คมาให้คุณพ่อก็เขียนตัวเลขลงไปแต่ฉันมองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ก่อนที่เขาจะยื่นไปให้พ่อของกุ้ยอี้โม่ที่นอนอยู่ที่พื้นโดยที่ภรรยาและลูกสาวของเขาทำได้แค่มองอยู่ห่างๆไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้
เมื่อได้เช็คพ่อกุ้ยก็รีบกระเด้งตัวขึ้นมาจากพื้น ก่อนที่จะร้องออกมาเสียงดัง
“*สองร้อยหยวน! บ้าไปแล้ว เมื่อกี้แกพึ่งต่อยฉันไปนะ” เขาโวยวายเมื่อเห็นจำนวนตัวเลข
“งั้นเหรอ แล้วที่ลูกสาวฉันถูกลูกของพวกคุณทำร้ายแต่พวกคุณจ่ายชดเชยกันมาคนละสองร้อยหยวน! แม้แต่คำขอโทษก็ยังไม่มี!”
คุณพ่อเอ่ยออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด หน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโมโห ก่อนที่เขาจะเดินมาหาพวกเรา
“กลับบ้านเรากันเถอะ”
“ค่ะ/ครับ”
“บอสครับอยากได้ผ้าเช็ดหน้าไหมครับ”ลุงเลขาเอ่ยถาม
แต่คุณพ่อไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะหยิบทิชชู่เปียกข้างกระเป๋าสะพายของฉันไปซับเหงื่อทบนใบหน้า
“พวกคุณเตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่เคยทำไว้ได้เลย” เขาเอ่ยทิ้งท้ายให้กับทุกคนในห้องที่ในตอนนี้ไม่กล้าแม้กระทั่งปริปาก ก่อนที่เขาจะจูงมือฉันกับหยางหยางเดินออกมา
ฉันหันไปมองที่ห้องผู้อำนวยการก็พบกับสายตาของยัยพวกนั้นจ้องมองมาที่ฉันอย่างเกลียดชัง ฉันจึง…
“แบร่!” แลบลิ้นเยาะเย้ยไปหนึ่งที ยัยพวกนั้นโกรธจนตัวสั่นเลยล่ะ คิๆ
ลูกสาวแสบมะไหวค่าาา
568
