ชลรีบเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ขณะที่ใบหน้ายังคงเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เขาพยายามพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดของเขาขาดหายไป ด้วยความตื่นตระหนกและความกลัว
ขณะที่ชายหนุ่มร่างใหญ่ได้แต่ยืนมองด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน ชายหนุ่มอ้าปากเหมือนจะถามไถ่ แต่ก็ไม่ทันที่พูดอะไร ชลก็หันหลังและวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างพวกเขาเพิ่มมากขึ้น จนชลลับหายไปจากสายตา
“คุณศิลาเชิญค่ะ”
พนักงานต้อนรับสาวรีบเดินเข้ามา ขณะที่ชายหนุ่มร่างใหญ่วัย 34ปีเอาแต่มองตามหลังเด็กหนุ่มน่ารัก ที่วิ่งร้องไห้ออกจากสถานที่เช่นนี้ไปเมื่อครู่
ที่หอพักนักศึกษาใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัย
“ยังไงมึง” บูมรีบเข้ามาหาเพื่อนรักที่ยังนั่งซึมไม่ยอมคลาย
“เรากลัววะบูม”
“เฮ้ย!อย่าว่าแต่แกเลยชล เราเองก็เป็ห่วง งั้นพรุ่งนี้เราไปสมัครงานร้านหมูกระทะกัน เราเห็นร้านหนึ่งกำลังเปิดใหม่อยู่หน้าปากซอยนี่เอง”
“ถ้าแค่หาเงินเรียนมันก็คงได้”
“ก็จริงของแก”
ชลนั่งทำใบหน้าเศร้าซึม เพราะกำลังแบกโลกทั้งใบเอาไว้ ในขณะที่บูม ก็ได้แต่ถอดหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า แสดงความเห็นใจเพื่อนรัก และก็รู้สึกเสียใจที่ตัวเขาช่วยอะไรไม่ได้
วันต่อมาชลกับบูมเข้าเรียนปกติ จนเวลาเกือบเที่ยงวัน ชลได้รับโทรศัพท์จากน้องสาว ที่เฝ้าดูแลแม่ที่โรงพยาบาล บอกเล่าถึงอาการไม่ค่อยจะดีมากนัก
และพี่ชายก็กำลังจะไปหากู้ยืมคนรู้จัก เพื่อมาจ่ายค่ารักษา มันก็ยิ่งเพิ่มความกดดัน ทำให้ชลเครียดหนัก จนเกิดจะรับไหว แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้ นอกจากนั่งร้องไห้ เพื่อระบายความทุกข์ที่กำลังเผชิญ
เขาเอาแต่โทษตัวเองที่ขี้ขลาด ทั้งๆ ที่งานและเงินมาจ่ออยู่ตรงหน้า เพียงแค่กัดฟันทนฝืน ไม่นานมันก็จะผ่านพ้นไป แต่เขาก็เลือกที่จะคว้า
ที่โรงแรมและอาบอบนวด เวลาเกือบห้าโมงเย็น
“แน่ใจแล้วเหรอ?”
คุณมิลสูบบุหรี่ลึกๆ ก่อนจะพ่นควันสีขาวฟุ้งออกมาใส่หน้าของชล โดยไม่สนใจความรู้สึกของเขาเลย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ขณะที่เธอยืนจ้องชลอย่างไม่พอใจ
“คิดว่าที่นี่เป็ที่วิ่งเล่นสนุก งั้นเหรอ?”
เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงกดดัน ความไม่พอใจจากเมื่อวาน ที่ชลหนีลูกค้าไปดื้อๆ ยังคงคุกรุ่นในใจของคุณมิล การที่ชลตัดสินใจวิ่งหนี แทนที่จะทำตามหน้าที่ ทำให้เธอเสียหายมาก และทำให้เธอไม่อาจระงับความโกรธได้
“ครับ”
ชลตัดสินใจกลับมาอีกครั้ง และวันนี้เขาตั้งใจอย่างแน่วแน่ ยังไงต้องหาเงินส่งไปรักษาแม่ให้ได้
“ดี..” คุณมิลคลี่ยิ้มบาง เพราะเธอกำลังจะส่งชลไปให้เสี่ยจ่ายหนัก หากถูกใจ เธอก็จะได้รับทิป จนกระเป๋าตุงแน่
ในห้องพักของโรงแรมที่พนักงานพาชลมารอลูกค้า ความรู้สึกประหลาดใจและความกลัวเข้าครอบงำทันที เมื่อเขาเริ่มสำรวจห้องพักที่ไม่เหมือนห้องทั่วไป
ปกติแล้วห้องพักควรจะมีเพียงเตียงนอนธรรมดา โต๊ะ เก้าอี้ และห้องน้ำ แต่ห้องนี้กลับต่างออกไป เตียงนอนมีรูปลักษณ์แปลกตา บนหัวเตียง
และเพดานมีกระจกเงาขนาดใหญ่ ที่สะท้อนภาพตัวเองให้เห็นทุกมุมอย่างน่าหวาดหวั่น โซฟาและเก้าอี้ในห้องก็มีรูปร่างแปลกประหลาด ราวกับม้าโยกเด็ก แต่โครงสร้างของมันกลับทำให้รู้สึกไม่สบายใจ
ขาที่สั่นเทาของชล บ่งบอกถึงความตื่นตระหนกที่ยิ่งทวีขึ้น ขณะที่หัวใจเต้นสั่นระรัว เขาค่อยๆ เดินสำรวจห้องอย่างหวาดกลัว ทุกย่างก้าวเหมือนจะเพิ่มความกดดัน รู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่คุ้นเคย และน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ
“มันต้องขนาดนี้เลยเหรอ?”
ชลพึมพำยืนมองห้องพักที่แสนประหลาด แต่เมื่อคิดถึงถ่วงท่าที่เขาจะต้องร่วมรักกับลูกค้า ชลก็ถึงเข่าอ่อน แต่แล้วอุณหภูมิความกลัว และกังวลก็เพิ่มขึ้นพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นสั่น เมื่อมีเสียงคนเปิดประตูเข้ามา
“ไงจ๊ะเบบี๋..ฮ่าๆ รอป๋านานไหมเอ่ย”
ชายวัยห้าสิบรูปร่างท้วมมีพุงเล็กน้อย ใบหน้าสไตล์เสี่ยหื่น ที่ชอบหลับนอนกับเด็กอายุน้อยๆ เหมือนหลุดออกมาจาก หนังเอวี (AV) ไม่มีผิด
“สวัสดีครับ”
ชลกลืนน้ำตาลงคอ พยายามเก็บกลั้นความทุกข์ที่ถาโถมอยู่ภายในใจ เขาบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าต้องทำให้ได้ ต้องผ่านมันไป แม้คืนนี้ผู้ชายที่เขารู้สึกเกลียดน่าขยะแขยงจะทำอะไรกับร่างกายของเขาก็ตาม
แต่เมื่อคิดถึงความทุกข์ของแม่ และครอบครัวที่ต้องแบกรับ ชลรู้สึกว่าความทุกข์ที่เขากำลังเผชิญอยู่นี้ยังเล็กน้อย เมื่อเทียบกับความหวังที่จะได้ช่วยเหลือคนที่เขารัก ความกดดันที่ทับถมใจทำให้เขาได้แต่ปลอบตัวเองเงียบๆ ว่าทุกอย่างจะต้องผ่านพ้นไป
“ว้าวๆ ..ถูกใจป๋าจริงๆ เลย..มาเรามาทำความรู้จักกันหน่อยสิหนู”
“ครับ”
“เรียกป๋าสิจ๊ะเบบี๋”
เสี่ยวัยทองขยับมือลูบไล้แผ่นหลัง พร้อมขยับกายเข้าใกล้ตัวชลที่เอาแต่ยืนตัวแข็งทั้งที่หัวใจเต้นสั่น
“ปะ..ป๋าครับ..คือ..อื้อๆๆ”
“ขอป๋าชื่นใจหน่อย ตัวนิ่ม กลิ่นตัวหอมน่ากินเป็บ้าเลยหนู”
“อื้อ~..อื้อ...ปะ..ป๋า..ยะ...อย่าครับ”
1K
