สีครามเห็นพันไมล์ตัวสั่นระริกจึงนิ่งไปความจริงเขาก็อยากจะทำกับเธอมากกว่านี้ถึงขั้นอยากให้เธอตกเป็ของเขาโดยสมบูรณ์แบบ เขาไม่้าให้เธอเปลี่ยนใจไปจากเขาเขา้าให้ตัวเขาเป็คนถูกเลือก…
ไม่รู้เป็เพราะอะไรนับจากเขาได้เจอพันไมล์ เขาก็รู้สึกว่าอยากเป็คนที่ถูกเธอเลือกมาตลอดความรู้สึกนั้นมันรุนแรงชะจนเขาก็หาคำตอบไม่ได้ทั้งที่ตัวเขานั้นไม่ใช่คนงี่เง่าประเภทที่จะเชื่อเื่รักแรกพบอะไรทั้งสิ้น
ทว่าเขากลับชอบพอพันไมล์มากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งยัง้าอยู่ในสายตาเธอ ยอมยื่นมือเข้าไปช่วยเื่นั้นเื่นี้ต่อให้จะรู้ดีว่าเธอไม่ได้เอ่ยปากขอเหมือนกับกลัวเธอจะทำในสิ่งที่้าไม่สำเร็จ
ไม่อยากเห็นน้ำตาไม่อยากเห็นความเศร้า ไม่อยากให้ความผิดหวังแม้สักเสี้ยวเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนนี้เลย...
แต่วูบหนึ่งเขาเห็นแววตาของเธอแสดงความพยายามจะฝืนตัวเองออกมาเหมือนกับว่าเธอไม่อยากยอมแพ้ให้สิ่งใดแม้กระทั่งการท้าทายของเขามีความอยากเอาชนะสูงอยู่ในตัวของพันไมล์และมันบ้าคลั่งมากที่เธออยากเอาชนะอะไรสักอย่างถึงขนาดนั้นมันเกินกว่าคำว่ากล้าได้กล้าเสียเขาคิดไว้เสียอีก
เขาไม่อยากให้เธอเสียใจรู้สึกแย่กับทางที่ต้องเลือก ก็เลยแค่หยุดทุกอย่างไว้แค่นั้นเขาเช็ดมือให้สะอาดแล้วก็ใส่เสื้อผ้าให้เธอกลับไปก่อนจะแค่รวบตัวเธอมากอดเอาไว้เฉย ๆ ตอนที่สีครามซุกใบหน้าเขาอยู่ที่ลาดไหล่ของพันไมล์ก็เป็เธอเองที่อึ้งไป คงไม่คิดว่าจู่ ๆ เขาก็จะหยุด…
ทําไมเขาถึงหยุดล่ะ?
เขาทำให้เธอมีอารมณ์ขึ้นมาขนาดนั้นเขาจะทำให้เธอโอนอ่อนจนตามน้ำไปก็ไม่ใช่เื่ยากอะไรเลยนี่นา
“ข้อมูลของคณินที่เธอหาอยู่พี่จะให้คนของพี่เอาให้"
“พี่คราม?”
“พี่ไม่รู้ว่าเธอจะจงเกลียดจงชังใครมากมายแค่ไหนและมันเพราะอะไรแต่พี่ไม่อยากให้เธอแบกมันอยู่คนเดียวหรอกนะ เข้าใจที่พูดใช่ไหม” คำพูดของเขาเกือบทำให้เธอร้องไห้ดีที่เธอกลั้นความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ได้
“ขอบคุณค่ะ” พันไมล์ตอบเสียงเบา
“ติดขัดตรงไหนก็ให้มาบอกบางอย่างเธอก็คงจะทำไม่ได้ตัวคนเดียวเหมือนเื่นี้ คนที่เธอคิดจะเล่นงานมันไม่ใช่คนดีเลยสักนิด อย่าเอาตัวไปเสี่ยงกับมัน” สีครามคลายอ้อมกอดเปลี่ยนเป็โอบเอวของเธอไว้แค่หลวม ๆ เท่านั้น พันไมล์คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตั้งคำถามกับเขานี่เป็สิ่งที่เธอคาใจมากตลอดนับั้แ่ได้เจอเขาในชาตินี้
“ทำไมพี่ต้องคอยมาช่วยไมล์อยู่เรื่อยที่จริง เราก็แค่คนที่พ่อแม่อยากให้แต่งงานกัน พี่ไม่รู้สักหน่อยว่าไมล์เป็คนยังไงจริงไหมคะ" ไมล์ไม่อ้อมค้อม จุดเริ่มต้นของเธอกับเขาจะชาติก่อนหรือชาตินี้ก็เหมือนกันคือการถูกคลุมถุงชน ต่างกันก็แค่ชาตินี้เธอไม่หนีเขาเท่านั้นเอง
“พี่ไม่รู้” สีครามตอบแบบคลุมเครือลางสังหรณ์หรืออะไรบางอย่างมันเตือนเขาอยู่ในใจ ว่าเธออาจเลือกเคณินก็เป็ได้ทั้งที่พันไมล์ก็ดูไม่เห็นจะมีท่าทีสนอกสนใจหมอนั่นแล้วยังดูเคียดแค้นมันอีกต่างหาก “ก็แค่ไม่อยากให้เธอเลือกมัน"
“…!!” พันไมล์ตัวแข็งทื่อเนื่องจากในชาติก่อน สีครามไม่เคยพูดตรง ๆ กับเธอขนาดนี้ต่อให้เขาจะแสดงออกให้เธอรู้ว่าเขาชอบเธอก็ตาม
“ช่างเถอะ” จู่ ๆสีครามก็ผุดรอยยิ้มร้ายกาจ “แต่งกับพี่ดี ๆ แล้วกันอย่าให้พี่ต้องถึงขั้นฉุดเธอกลับไปเวกัสด้วยเลยจะดีกว่า พี่ไม่ได้อยากใช้อ้านาจในทางไม่ชอบ”
732
