ชะตารักหวนคืน

ซีซวนพาน้องสาวของตนมายังศาลาริมน้ำของสวนพฤกษา เค่อฉิงมองไปรอบๆก่อนภาพบางอย่างหลั่งไหลเข้ามา

"ดอกไม้เจ้าคะท่านพี่"

เด็กหญิงตัวน้อยเด็ดดอกไม้ให้เด็กชายด้วยรอยยิ้มใบ เด็กชายยิ้มรับด้วยรอยยิ้มก่อนทุกอย่างจะหายไป

"นี้ข้าอยู่ที่ไหน!" มือบางถือมีดที่เปื้อนเลือดด้วยความหวาดกลัวกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว ร่างบุรุษที่นอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้า ก่อนจะพบว่าเสื้อผ้าของเธอกลับเต็มไปด้วยเลือด

ปึก..

ด้วยความตกใจเค่อฉิงทิ้งมีดลง แต่ทว่าเสียงเอะอะจากภายนอกดังขึ้น

"ทหาร..รีบเข้าไปจับตัวองค์หญิงสี่เร็วเข้า!"

ร่างบอบบางกุมหัวด้วยความทรมานเสียงรอบด้านอื้ออึงไปเสียหมด

ซีซวนเรียกหาองค์รักให้เรียกหมอหลวงดังขึ้นมือของพี่ชายกุมมือน้องสาวเพียงคนเดียวไว้แน่น..

เค่อฉิงถูกพาตัวเข้าตำหนัก ก่อนหมอหลวงจะตรวจชีพจรของนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"องค์หญิงเพียงเหนื่อยจากการเดินทางมาเท่านั้น ข้าได้เตรียมยาไว้ให้แล้วข้าขอตัวขอรับ" หมอหลวงซอโค่งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป

"ท่านไม่ได้ปิดบังอะไรกับข้าใช้หรือไม่?" ซีซวนจ้องเขม็งไปที่ชายชรา

"ข้ามิกล้าหรอกพะยะคะ"

หมอหลวงซอเดินจากไปทิ้งปมในใจให้องค์จักรพรรดิเล็กน้อย หมอหลวงผู้นี้มิได้กลัวตายหรือกลัวอำนาจใดทุกครั้งที่มีเรื่องใหญ่หรือเรื่องมิควรบอกกล่าวจะปิดปากเงียบทันที ซีซวนสายหน้าเขามองไปยังร่างของน้องสาวที่นอนหลับตาไม่ได้สติ น้องของตนต้องพบเจออะไรมาบ้างเขารู้ดี..

เค่อชิงตื่นจากการหลับใหลนางหลับไปเสียจนท้องฟ้าเข้าสู่ยามราตรี นางลุกเดินมาที่หน้าต่างยืนมองฟ้าสว่างไสวอย่างไร้อารมณ์ใบหน้างานเรียบเฉย

"ข้ามิใช่คนของโลกนี้ไม่ใช่เหรอ?" เสียงแผ่วเบากล่าว

"องค์หญิง!" มู่กวาวิ่งมากกอดขาของนาง ก่อนจะร้อนไห้ด้วยความดีใจนางคิดว่าองค์ของนางจะเป็นอะไรไปเสียแล้ว

"หยุดร้องได้แล้วข้าไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เจ้าไปหาอะไรให้ข้ากินหน่อยสิ"

"อึก..อึ..ก..เจ้าคะ"

มู่กวาแอบมององค์หญิงของนางด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเดินออกไปด้านนอกตำหนัก

เค่อฉิงมองไปที่มือของตัวเองภาพความทรงจำเมื่อตอนบ่ายมันคืออะไรกัน มือที่เปื้อนเลือดเสียงผู้คนต่อสู้กันอยู่ด้านนอก เธอเอามือกุมหัวตัวเองเมื่อคิดถึงมันก็เจ็บขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เมื่อคิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาจึงเลิกสนใจมู่กวานำอาหารเข้ามานางกำนัลยกมันมามากมายจนมู่กวานำยาบางอย่างมาวางไว้ให้ตรงหน้า

"เหม็น!" เค่อซิงถึงกับปิดจมูกเธอไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่มันเหม็นมาก

"ทานอาหารพร้อมกับทานยาด้วยนะเพคะองค์หญิง" มู่กวากล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ไม่กินยาได้ไหม?" เค่อฉิงสายหน้าปัฏิเสธ นางจะไม่ยอมกันยาที่มีมลพิษทางกลิ่นนี่เด็ดขาด!

"ไม่ได้นะเพคะท่านหมอกหลวงกำชับมา..อีกอย่างองค์จักรพรรดิทรงให้หมอมฉันดูแลองค์หญิงเป็นอย่างดีก่อนจะถึงวันคือยศขององค์หญิงนะเพคะ"

เค่อฉิงถอนหายใจกับการอ้อนวอนแกมบังคับ จึงตัดสินใจทานอาหารตรงหน้า ส่วนยาที่มีกลิ่นฉุนจนเค่อฉิงอุดจมูกแต่เธอก็กินมันจนหมด

"แหวะ!...ขมมาก" เค่อฉิงขนลุกกับรสชาติยา

"หวานเป็นลม ขมเป็นยาเพคะ" เมื่อนายหญิงของนางทานเสร็จจึงสั่งให้นางกำนัลยกสำรับออกไป

ด้วยความเพลียเค่อฉิงเข้านอนแทบจะทันทีดวงตาค่อยๆหลับลงทีละนิดและหลับไป..

"ลูกฉิงเอ๋อมานี้เร็ว" เสียงสตรีมสวมชุดจีนสง่างามจนน่าตกใจ โอมกอดร่างของเธอด้วยรักเค่อฉิงมองตาปริบๆ เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าแม้แต่น้อย

"เจ้าไปทำอะไรมาปากถึงมอมแมมเช่นนี้เดี๋ยว มานี่แม่เช็ดปากให้" นางกำนัลหยิบผ้าให้สตรีสง่างามตรงหน้าแววตารักใคร่ถูกส่งมาถึงเธอจนรู้สึกได้ถึงความรัก

แต่ทว่าภาพตรงหน้ากลับแปลเปลี่ยนไปจนน่าตกใจ!

สตรีที่เช็ดปากให้นางกลับถูกถอดเครื่องประดับเหลือแต่เพียงชุดขาวใบหน้าซีดเสียวมองมายังนาง ก่อนจะกล่าวบางอย่างออกมา

"แม่รักลูกเสมอนะชิงเอ๋อ.." เสียงแผ่วเบากล่าวออกมาก่อนสตรีนางนั้นจะถูกลากตัวออกไป นางยืนมองไม่แม้แต่จะทำอันใดได้ ได้เพียงมองร่างของสตรีนางนั้นถูกลากออกไป

สดุ้ง!!!

แฮก..แฮ..ก..แฮก

เค่อฉิงตื่นจากความฝันร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อท่วมตัวจนรู้สึกร้อนหัวใจหนักอึ้ง

เสียงหอบหายใจดังจนมู่กวาที่เฝ้าอยู่หน้าประตูสดุ้งตื่นนางรีบเปิดประตูเข้ามา

"เป็นอะไรเพคะ!..ให้หม่อมฉันตามหมอหลวงให้หรือไม่เพคะ!" มู่กวามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อขององค์หญิงอย่างเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรแค่ฝันร้ายนะ" เค่อฉิงจับหัวใจที่เต้นจนแทบจะระเบิดออกมา

"มันคืออะไรกัน!" เค่อฉิงคิด ภาพที่เธอเห็นทำให้หญิงสาวโกรธจนตัวสั่นมือบางสั่นเท้าจนมู่กวาต้องมากอดองค์เธอไว้ น้ำตาไหลลินออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ฮือ..ฮื..อ...

"ร้องไห้ทำไมเพคะองค์หญิง?"

มู่กวาตกใจที่อยู่ๆองค์หญิงของนางปล่อยโฮออกมา แต่เค่อฉิงที่ไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้เพราะอะไรหัวใจที่เต้นอยู่ในอกมันมีบางอย่างอึดอัดจนแทบระเบิดออกมา มือบางกอดมู่กวาไว้แน่นน้ำตาหลั่งไหลดุจไฟแค้นที่ต้องชำระ...

จบตอน..