ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       แต่เกรงว่าคนที่เดือดดาลที่สุด คงจะหนีไม่พ้นจักรพรรดิเต่าชรา ครั้นเขาเห็นอี้เฉินขึ้นไปเหยียบย่ำ ยังหอคอยชั้นที่100 มีประตูสีทองบานใหญ่ รอคอยให้อี้เฉินไปเปิดมันออก
 

“อ๊ากกก!! เจ้า!! เจ้า!! เป็นไปได้อย่างไร เจ้าผ่านด่านการทดสอบชั้นที่100 มันไม่น่าจะเป็นไปได้ซิ แม้แต่ตัวข้าเองก็ไม่สามารถทำได้”

       จักรพรรดิเต่าชรา ที่ดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง คำรามก้องออกมา ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา ว่าจะมีคนพิชิตชั้นที่หนึ่งร้อย เตรียมจะเปิดห้องสืบทอด ของจักรพรรดิ9ภพได้ ปรากฏขึ้นมาบนโลกใบนี้

       ก่อนชายแก่จะเก็บคำพูดที่บ้าคลั่ง ของเขากลับไปอย่างฉับไว ปิดปากฉับ!! จนเงียบสนิท ครั้นเห็นสายตาเหี้ยมของอี้เฉิน แฝงไว้ด้วยอายสังหารที่ซัดสาด ส่งตรงเข้ามาภายในโสตประสาท จักรพรรดิเต่าชรา จวนเขารับรู้ได้ถึงความตาย ขึ้นมาอย่างหนักหน่วง

       รับรู้ได้เลยว่าชายหนุ่มผมขาว ไม่ใช่คนที่เขาจะมองต้อยต่ำได้อีกต่อไป ครั้นรับรู้ภัยคุกคามใหญ่ จากสายตาคู่นั้นของอี้เฉิน จนชายแก่ต้องกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ เมื่อหลายๆ สิ่ง ไม่เป็นไปตามที่ชายแก่คาดหวัง เขาจำใจต้องเก็บงำความคับแค้นภายในใจ ที่ไม่อาจยินยอมถูกกักขัง ยังสถานที่แห่งนี้ ไว้เงียบๆ

      ก่อนอี้เฉินจะเก็บสายตากลับมา ไม่มีท่าทีสนใจ จักรพรรดิเต่าชราอีกต่อไป บานประตูสีทองใหญ่ มีเพียงหนึ่งบานประตูเท่านั้น ครั้นอี้เฉินคิดจะเปิดเตรียมไต่ถาม เมื่อรับรู้ภายในมีสตรีนางหนึ่งอยู่ จู่ๆ เสียงหญิงสาว ก็กล่าวพูดขึ้นมาตอบโต้กับอี้เฉิน ผ่านประตูสีทองบานใหญ่ในทันที “ไม่ได้เจอกันนาน มิตรสหายในยามอดีตของข้า เจ้าคงไม่คิดว่า มันเป็นเรื่องบังเอิญหรอกกระมัง ที่พวกเราได้พบเจอกัน”

        ก่อนนางจะกล่าวพูดออกมาอีกครั้ง “ข้าเป็นร่างสังสารวัฏ กลับชาติมาเกิดใหม่ ของจักรพรรดิ9ภพ เจ้าเองก็อยากจะรู้ในข้อนี้ซินะ มิตรสหายในยามอดีตของข้า”

       แม้คำพูดของสตรีม่อลู่ ชั้นที่100 นางจะกล่าวพูดออกมาไม่ดังมากนัก แต่มันก็ทำให้หมู่ชน ทั่วหอคอยร้อยชั้น ต่างก็ตกตะลึงกันสุดแสน “นางผู้นั้นเป็นใครกัน” หมู่ชนต่างก็พยายาม จะส่งสายตาขึ้นไปกวาดสำรวจ แต่เหมือนถูกม่านพลังบางอย่าง ขวางกั้นพวกเขาไว้

เสียงหมู่ชนที่มองดู เริ่มพูดเสียงดังออกมาไม่ขาดสาย “นางเป็นคนของตระกูลใด ในดินแดนจักรพรรดิกันแน่ ถึงขึ้นไปชั้นที่100ได้”

“อืมๆ ข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน ว่าตระกูลใด จะกลายเป็นตระกูลมหาราชัน สร้างจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้”

        ด้านอี้เฉินที่ได้ยินคำตอบของม่อลู่ เขาไม่มีความเสียใจ ที่จะกลับไปมือเปล่า ครั้นเตรียมจะสืบฝีเท้าจากไป แผ่นยันต์ส่งตัวก็ถูกนาง ส่งมอบออกมาให้อี้เฉิน พร้อมบอกกล่าวความจริง บางอย่างออกมา “อี้เฉินอีกไม่นานหอคอยร้อยชั้นแห่งนี้ ก็จะพังทลาย พลังของข้าในฐานะจักรพรรดิ9ภพ ไม่ได้มีมากมาย อย่างที่เจ้าคาดคิด ข้าที่เกิดและเติบโตเป็นคนทวีปมืด เข้าใจความเป็นมาหลายๆ สิ่ง ว่าใจกลางทวีปมืด มีบางอย่างที่ชั่วร้ายแอบซ่อนอยู่”

        อี้เฉินที่ได้ยินคำพูดของม่อลู่ เขาถึงกับหดหรี่ดวงตา ที่ฉายอายสังหารบ้าคลั่ง ออกมาจนแหลมคม ‘เกรงว่าสิ่งที่นางกล่าวพูดออกมา มันจะเกี่ยวข้องกับความมืด ที่แพร่กระจายออกมาซินะ’ “แล้วเจ้าเป็นศัตรู หรือมิตรสหาย ของข้ากันแน่ ม่อลู่”

        หญิงสาวไม่ได้กล่าวตอบอี้เฉิน พวกเขาต่างก็รู้ดี ว่านางเป็นคนของทวีปมืด ครั้นเห็นสายตาอี้เฉินแฝง ไว้ด้วยความเคียดแค้น ชิงชังต่อคนทวีปมืด นางกล่าวเตือนอี้เฉินออกมา กลัวว่าชายหนุ่ม จะถูกความเคียดแค้นเข้าครอบงำ “อี้เฉินเจ้าควรปล่อยวางบ้าง ข้ารู้ดินแดนเทพ ถูกทำลายโดยฝีมือคนทวีปมืด แต่ศัตรูที่แท้จริง อยู่ภายในทะเลมืด หยงหย่วน เจ้าเองก็ล้วนรู้ดีในข้อนี้ไม่ใช่หรือ ทุกสิ่งทุกอย่าง มันไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันเป็นโชคชะตาของเจ้า ทะเลมืด หยงหย่วนคือคำตอบของเจ้า อี้เฉิน”

       อี้เฉินหน้าถมึงทึงขึ้นมาทันใด “เจ้าจะให้ข้าปล่อยผ่าน เรื่องราวต่างๆ เช่นนั้นหรือม่อลู่ ข้าทำไม่ได้” พร้อมอี้เฉินที่สูดลมหายใจเข้าไปลึก จนเต็มปอด กล่าวพูดออกมาอีกครั้ง “ข้ารู้ดีว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไปม่อลู่” ก่อนร่างอี้เฉินจะทิ้งดิ่ง ลงมาจากระเบียงชั้นที่หนึ่งร้อย มาอยู่ชั้นล่างสุดบริเวณห้องโถงชั้นล่างสุด ที่มีจักรพรรดิเต่าชรา ถูกกักขัง มันก็ทำให้หมู่ชน เบิกตาออกกว้างอ้าปากค้าง
 

        ม่อลู่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นรับการสืบทอด สูบกลืนพลังงาน หอคอยร้อยชั้น ภายในบานประตูสีทองใหญ่ นางคลี่ยิ้มบริเวณมุมปากเล็กๆ อย่างน้อยๆ อี้เฉินก็เข้าใจสถานการณ์ ที่นางต้องการจะบอกกล่าว
 

       หมู่ชนที่ได้ยินบทสนทนาของพวกอี้เฉิน พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องทะเลมืด หยงหย่วน พวกเขาต่างก็พากันประหลาดใจ กล่าวไต่ถามผู้คนที่รู้ เรื่องทะเลมืด หยงหย่วน ออกมาไม่ขาดสาย หลายคนที่เคยได้ยินเรื่อง ทะเลมืด ชั่วนิจนิรันดร์ พวกเขาต่างก็ใบหน้าบูดเบี้ยวไม่น่ามอง “เหตุใดพวกเขา กล่าวพูดถึงสถานที่ปลอดคน ที่อันตรายที่สุดออกมา หรือว่าจะมีบางสิ่งซ่อนอยู่ที่นั่นกันเล่า”

        ไม่เว้นแม้แต่นาม อี้เฉินที่พวกเขาได้ยิน ช่างเป็นชื่อดูคุ้นหู พวกเขาอย่างบอกไม่ถูก แล้วยิ่งเห็นอี้เฉิน ลงไปยังห้องโถงชั้นล่างสุด เผชิญหน้ากับจักรพรรดิเต่าชรา ผู้ยิ่งใหญ่ พวกเขาอดไม่ได้ ที่จะกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่

         แม้แต่ด้านของฟู่เทียน กับ เหยียนอู๋ ที่อยู่ชั้นที่90 ได้ยินนามของอี้เฉิน พวกเขายังหันขวับ กลอกกลิ้งดวงตาไปมอง อี้หลินเป็นสายตาเดียว พร้อมกับหดหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ กวาดสายตาพิจารณาอี้หลิน กับ ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องล่าง พร้อมกับรีบปิดปากฉับ ไปอย่างรวดเร็ว หากพิจารณาจากความคลับคล้ายคลับคลา บวกกับปฏิกิริยาของอี้หลิน พวกเขาต่างก็อ้าปากค้างกันแล้ว

        ก่อนเสียงโซ่ที่แตกซ่าน ที่ขึงตรึงกระดูกสันหลัง จักรพรรดิเต่าชรา หลายสิบเส้นสาย จะเกิดเสียงดังออกมาก้อง เรียกสติหมู่ชนกลับมาอีกครั้ง ครั้นเห็นการเผชิญหน้าของ พวกเขาบริเวณห้องโถงใจกลางชั้นล่าง พุ่งปราดเข้าต่อสู้กัน

เสียงตู้ม!! ที่ดังออกมาก้อง จากหมัดจักรพรรดิเต่าชรา พุ่งปราดเข้าฆ่าสังหารอี้เฉิน เสียงโซ่กระทบแตกซ่าน ดังออกไปทั่วหอคอยร้อยชั้นในทันใด

        พร้อมฝ่ามืออี้เฉิน ที่จับคว้า ฝ่ามือจักรพรรดิเต่าชรา มีพลังไม่ถึงครึ่ง ของพลังแท้จริงของชายแก่เสียด้วยซ้ำ ถูกอี้เฉินหยุดกำปั้น ที่จะพุ่งใส่ใบหน้าเขาไว้ได้ ในเสี้ยวฉับพลัน

“เจ้า!! เจ้า!! เป็นไปได้อย่างไร เจ้ามีพลังไปอยู่ในขั้น ผู้ยิ่งใหญ่แล้วเช่นนั้นหรือ?”

        หมู่ชนที่เห็นภาพพวกเขาต่างก็อ้าปากค้าง ครั้นเห็นอี้เฉินสามารถหยุดการโจมตี ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ได้ เมื่ออี้เฉินบีบฝ่ามือ เข้าหากันเบาๆ หมู่ชนพวกเขาต่างก็ได้ยิน เสียงกระดูกแตกหัก จักรพรรดิเต่าชรา ดังออกมาลั่นสะท้านใจหมู่ชน
 

        จักรพรรดิเต่าชรา ที่พยายามจะดึงกำปั้นที่แตกร้าว ออกจากฝ่ามืออี้เฉิน ดวงตาเขาถึงกับ ฉายประกายความหวาดกลัว ขึ้นมาสุดขีด “บัดซบ!! บัดซบ!! เจ้าต้องการอะไรจากข้ากันแน่ ไอ้เด็กเวร!!”
 

อี้เฉินคลี่ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย “เจ้าอยากออกไปจากสถานที่แห่งนี้ มาเป็นผู้ติดตามข้า ดีหรือไม่?”

        ชายแก่จักรพรรดิชราครั้นได้ยิน เขามีสีหน้าครุ่นคิดขึ้นมาไม่ตก แต่ข้อเสนออี้เฉิน ยั่วยวนใจชายแก่อย่างเขาไม่น้อยเช่นกัน อย่างไรเขาก็ไม่ยินยอม ที่จะถูกกักขัง ภายในสถานที่แห่งนี้ ไปอีก1000ปีแน่

       แม้แต่หมู่ชนพวกเขา ยังเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาสุดขีด หากจักรพรรดิผู้หนึ่ง ถูกกักขังมานานนม หลุดรอดออกไปยังโลกภายนอกได้ มันจะไม่กลายเป็นหายนะใหญ่ ของผู้คนดินแดนจักรพรรดิหรือ หลายคนต่างก็กำหมัดจนแน่น

         “ไอ้พวกผู้ทำหน้าที่เฝ้าประตู หอคอยร้อยชั้น พวกมันมัวทำอะไรกันอยู่” เสียงหมู่ชน ก่นด่าออกมาระเบ็งเซ็งแซ่ ครั้นรับรู้ถึงความไม่ถูกต้อง หลายๆ อย่างที่ไม่เข้าท่า เอาเสียเลยบัดนี้

        “ได้ข้าตกลงรับข้อเสนอของเจ้าหนุ่มน้อย เช่นนั้นเจ้าช่วยปลดโซ่ตรวน ให้ข้าหน่อยซิ” ก่อนจักรพรรดิเต่าชรา เขาจะแอบคลี่ยิ้มภายในใจ ขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น