สืบสู้ผี ภาค 1-3

     "ผมว่า... ผมจะย้ายแล้วพี่กิต !" จันพูดออกมาขณะที่ผมเพิ่งจะก้าวออกมาจากห้องในตอนสายๆเหมือนกับว่าเขากำลังรอผมอยู่ที่หน้าห้องเพื่อจะพูดเ๱ื่๵๹นี้กับผมทันทีที่ผมตื่นออกมา

     "เดี๋ยวๆๆ อะไรกันจันจะรีบย้ายไปไหนยังไงกัน ?" ผมพูดอย่างงัวเงียโดยไม่ได้สังเกตุสีหน้าอันผิดปกติของจัน ก่อนที่ผมจะเดินออกไปที่ระเบียงหน้าบ้านชั้นสองเพื่อจะไปเก็บผ้าขนหนูเช็ดหน้าที่แขวนตากลมไว้บนราวตรงนั้น

     จันรีบเดินตามผมมาที่ระเบียง

     "พี่กิต... คือ... เ๱ื่๵๹นี้ผมยังไม่ได้บอกมะลินะ... เ๱ื่๵๹... เ๱ื่๵๹เมื่อคืนนี้น่ะ" จันขยับมายืนข้างหน้าผม สายตาของเขามีอาการหวาดผวาปรากฏให้เห็นกว่าแต่ก่อนจนผมเองต้องแปลกใจ

     "คือเมื่อคืนนี้ หลังจากตีสามไปแล้ว ผมน่ะแทบจะไม่ได้นอนอีกเลย... พอเช้ามาผมก็รีบมารอพี่กิตอยู่หน้าห้องกะจะเล่าเ๱ื่๵๹เมื่อคืนนี้ให้พี่กิตฟังก่อนเลยนะ..."

     สีหน้าหวาดๆของจันดูซีดไปมากในขณะที่เขากำลังจะเล่าเ๱ื่๵๹บางอย่างให้ผมฟัง

     "เอาล่ะ..." ผมพยักหน้าให้จัน "มีใครได้ฝันเห็นมือของผู้ชายขนดกมาจับขาอีกรึไงกัน... คงเป็๲คนงานใหม่อีกสองคนที่เพิ่งเข้ามาทำงานล่ะสิ ใช่ไม๊จัน ?"

     จันส่ายหัวดิก "ไม่ๆพี่กิต... ไม่ใช่อย่างงั้น...!"

     "อ้าว... แล้วมันยังไงกันเหรอจัน...." ผมกระพริบตาปริบๆอย่างกังขามากขึ้น

     "คืออย่างงี้นะพี่กิต... เมื่อคืนนี้ตอนดึกราวๆสักตีสาม... พี่กิตรู้หรือเปล่าว่ามีลมพัดแรงมาก เอ่อ... ผมว่าพี่กิตคงจะหลับไปแล้วมากกว่า เพราะผมตื่นขึ้นมาตอนนั้นมองไปที่ห้องพี่กิตก็เห็นพี่ดับไฟนอนไปแล้ว..."

     "ใช่... เมื่อคืนนี้ฉันเข้านอนเร็วกว่าปกติ เพราะว่าวันนี้ตอนเที่ยงฉันมีนัดทำธุระบางอย่างก็เลยออมแรงเอาไว้ก่อนน่ะ เอ้า... เล่าต่อไปสิจัน"

     "ครับ... ที่ผมต้องตื่นขึ้นมาตอนนั้นน่ะเพราะมะลิมาสกิดบอกผมให้มาดูผ้าที่ตากตรงระเบียงนี้หน่อยว่ามันยังอยู่ดีหรือเปล่า เพราะลมตอนนั้นมันกรรโชกแรงมากถ้าฝนจะตกก็ให้เก็บเข้ามาก่อน พอมะลิบอกเสร็จ ผมก็รีบลุกขึ้นออกมาดู พอผมเปิดประตูบานเลื่อนตรงนี้ออกมาแล้วก็เห็นว่าลมมันกรรโชกแรงมากจริงๆก็เลยเอื้อมมือจะเก็บผ้าพวกนี้รวมทั้งผ้าขนหนูของพี่กิตเข้ามาก่อน แต่แล้วสายตาของผมตอนนั้นก็เหลือบไปเห็นอะไรสักอย่างอยู่ที่ประตูรั้วข้างนอกนั่น..." จันพูดพลางชี้มืออันสั่นเทาไปยังประตูรั้วหน้าบ้าน

     "ถึง... ถึงประตูรั้วเหล็กของเราจะปิดอยู่ผมก็ยังมองเห็นผ่านช่องเหล็กประตูรั้วนั้นออกไปว่า... เหมือนมีใครสักคนยืนอยู่ข้างนอกตรงนั้น จากนั้นผมก็เห็นอีกว่าที่ใต้ประตูรั้วนั้นเหมือนมีอะไรดำๆเคลื่อนไหววูบไปวูบมาตรงนั้นด้วย... และตอนแรกผมก็คิดว่ามันจะเป็๲หนูหรือเปล่า ? แต่มองไปมองมาก็ดูว่ามันจะตัวใหญ่กว่านั้นหน่อย และอีกอย่างถ้าเป็๲หนูมันก็คงจะ๻๠ใ๽กลัวคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไปแล้วล่ะมั้ง...?

     มาถึงตอนนี้ตัวของจันก็ดูจะมีอาการสั่นเทาราวกับคนเป็๲ไข้ก่อนจะพูดต่อ

     "ขณะนั้นลมก็ยิ่งพัดแรงขึ้นทุกที... เมฆฝนก็ลอยมารวมตัวกันจนฟ้ามัวไปหมด ผมก็พยายามมองผ่านออกไปที่ประตูรั้วนั่นว่าคนๆนั้นทำไมถึงยังยืนอยู่ตรงนั้นทั้งๆที่ฝนก็ท่าจะตกลงมาอยู่แล้ว... สักพักเดียวเท่านั้นแหล่ะ ฟ้าก็ร้องลั่นดังเปรี๊ยะๆพร้อมๆกับมีฟ้าแล่บแปลบปลาบ ผมก็สะดุ้ง๻๠ใ๽แล้วแหงนหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าวูบหนึ่ง แต่พอ... แต่พอมองไปที่ประตูรั้วอีกที...."

     แล้วจันก็ทำท่าเข่าอ่อนเหมือนจะทรุดลงไปตรงนั้นให้ได้ ผมเลยต้องร้องเรียกจันและช่วยพยุงไหล่เขาขึ้นมาทันที !

     "จัน...! นี่จันทำใจดีๆไว้ก่อนสิ จันเห็นอะไรอีกหลังจากนั้นล่ะ... รีบบอกมาเร็วๆอย่าเพิ่งมาเป็๲ลมเอาตอนนี้นะ นี่ฉันยังไม่รู้เ๱ื่๵๹อะไรเลยนะจัน...?!" ผมคาดคั้นเอากับจันเพราะกลัวเขาจะเป็๲ลมไปซะก่อน

     "พี่กิต..." เสียงของจันแตกพร่าอย่างหวาดกลัว "เขา... เขาเข้ามาได้ยังไงกัน...? คนๆคนนั้นน่ะ... ก็ผมแค่หันไปมองฟ้าแล่บแผล็บเดียวเท่านั้นเองนะพี่...?"

     "ห๋า... คนที่ยืนอยู่ข้างนอกนั้นน่ะเหรอ...?!"

     "ไม่ผิดแน่พี่กิต... เพราะพอผมเห็นเขาเข้ามาอยู่ด้านในแล้ว... ที่หลังประตูรั้วนั่นก็ไม่เห็นมีใครยืนอยู่ตรงนั้นอีกเลยนะพี่...?"

     'เขา...? เขาเป็๲... ผู้ชายขนดกตัวสูงๆผอมๆที่มะลิเคยเห็นใช่ไม๊จัน ?!" ผมถามจันเร็วปรื๋อ

     "ห๋า...?" จันตาโตทำหน้างง "ไม่... ไม่ใช่พี่... ไม่น่าจะใช่นะพี่กิต ?"

     แล้วผมก็รู้สึกว่าหัวใจของผมตอนนี้ก็เริ่มจะเต้นระทึกครึกโครมขณะที่กำลังรอฟังสิ่งที่จันกำลังจะพูดออกมา...!

     "ขณะที่ผมกำลัง๻๠ใ๽เพราะเห็นเขาเข้ามาอยู่ด้านในแล้ว ฟ้าข้างบนก็ส่งเสียงคำรามและมีแสงแล่บแปลบปลาบออกมาอีก... แล้ว... แล้วผมก็ได้เห็นตัวและหน้าของเขาชัดยิ่งกว่าเดิมซะอีก... มันชัดมากพี่กิต...!" ถึงตอนนี้จันก็จับแขนทั้งสองข้างของผมไว้พยุงตัวเพราะคงกลัวตัวเองจะลมจับไปเหมือนกัน

     "เขา... เขาใส่ชุดไทยโบราณ เอ่อ... ชุดแบบขุนนางสมัยก่อนของไทยน่ะ เขาเรียกอะไรนะ...? โจงกระเบนใช่ไหมพี่กิต...?"

     ผมพยักหน้าให้จัน "ใช่... ประมาณนั้นล่ะ แล้วเสื้อของของเขาเป็๲ยังไงจัน ?"

     "ก็เสื้อแบบโบราณๆแขนยาวสีขาวน่ะพี่กิต..."

    "โอเค... แล้วหน้าตาของเขาล่ะ เป็๲ยังไง...?" ผมเร่งจัน

     "หน้าตาของเขาก็ออกเหลี่ยมๆเหมือนสี่เหลี่ยม ตัดผมสั้นเกรียนแบบโบราณๆ... แต่สีหน้าของเขานั้นแดงยังกะทองแดง และเขาก็ไว้หนวดแบบที่มีปลายทั้งสองข้างโง้งๆมองดูเหมือนกับมีเขี้ยวอยู่เหนือปากน่ะพี่กิต...!"

     แล้วผมก็ยืนตัวแข็งขึ้นมาทันที รู้สึกมือไม้ตอนนั้นมันเย็นเฉียบชาไปหมด

     ไม่... ไม่ใช่ผู้ชายขนดกคนนั้นแน่ๆ... ไม่ใช่แน่ๆ... ลักษณะนั้นมันไม่ได้ใกล้เคียงกันเลยสักนิด...?

     "จัน... แล้วจากนั้นเขาทำอะไรต่อไปอีกล่ะ...?" ผมถามจันต่อไป

     "พี่กิต... ผมคิดว่าตอนแรกเขาคงจะมองไม่เห็นว่าผมยืนแอบอยู่ตรงนี้... แต่ตอนที่ฟ้าแล่บแปล่บอีกครั้งหนึ่ง เขาก็... ก็เงยหน้าขึ้นมามองผมตรงระเบียงนี้..." จันปากคอสั่นแต่พยายามพูดต่อไป "ตา... ตาของเขามันดูน่ากลัวมากเลยล่ะพี่กิต... มันเหมือนมีเปลวเพลิงหรือไฟอะไรสักอย่างอยู่ในตาของเขา... มัน... มันไม่เหมือนตาของคนเลยนะพี่ ผมงี้... กลัวจนหงายหลังล้มลงตรงนี้... แล้ว... แล้วพอผมตะกายลุกขึ้นมามองอีกที....."

     "ว่าต่อไปให้จบสิจัน...?" ผมระทึกใจแต่ก็ยังเร่งจันที่ชอบพูดค้าง

     "พี่กิต... พอผมฝืนมองไปอีกที... ก็มองไม่เห็นเขาแล้ว ไม่รู้ว่าเขาหายไปทางไหน... หรือเขาจะกลับไปอยู่ข้างนอกแล้วผมก็ไม่รู้...? แต่..."

     "แต่อะไรล่ะจัน...?"

     "แมว..."

     "อะ...อะไรนะ แมวเหรอ....?!"

     "แมวดำตัวหนึ่งน่ะพี่กิต... มันนั่งอยู่ตรงนั้น...!"

     ให้ตายสิ...! ผมแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง... แมวดำ... แมวดำอีกแล้ว...?!!

          (โปรดติดตามในบทต่อไป เร็วๆนี้นะครับ)