ในรถม้า
“เทียนเหยา เ้าคิดถึงข้าไหม” เสี้ยวเทียนเหยาพยักหน้า
“คิดถึงข้าแล้วทำไม เ้าถึงไม่เขียนจดหมายถึงข้าเลย ข้าคิดถึงเ้ามาก เ้ารู้ไหม” ลินลู่เอ๋อพูดปนน้อยใจ
เสี้ยวเทียนเหยาได้แต่ยิ้ม เพราะตอนนี้เขากำลังคิดถึงเื่มารดา ลินลู่เอ๋อรู้จักนิสัยของชายคนรักดีว่าเป็อย่างไร รู้ว่าตอนนี้เขาคงมีเื่คิดในใจ นางจึงนั่งเงียบ
เสี้ยวเทียนเหยาก็เช่นเดียวกัน เมื่อรู้สึกว่าลินลู่เอ๋อเงียบไปก็เลยพูดขึ้นว่า “วันมะรืน เ้าอยากจะไปชมดอกไม้ที่สวน ไป่หลิง หรือไม่”
“ไปสิ” ลินลู่เอ๋อตอบพร้อมกับยิ้ม นางเปิดผ้าม่านหน้าต่างดูร้านค้าตามทาง
“นอกจากชมดอกไม้แล้ว เ้าต้องพาข้ามาซื้อของที่ตลาดด้วยนะ”
“อือ”
“เ้าสัญญาแล้วนะ” เสี้ยวเทียนเหยาพยักหน้ารับอีกครั้ง
บ้านตระกูลลิน
ลินลู่เอ๋อไม่อยากลงจากรถม้า นางอยากอยู่กับชายคนรักนานๆ เสี้ยวเทียนเหยาลงจากรถม้า พร้อมยื่นมือออกมารับลินลู่เอ๋อ คนทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้านตระกูลลิน
“คุณหนูกลับมาแล้ว คุณหนูกลับมาแล้ว เ้าค่ะฮูหยิน” สาวรับใช้รีบวิ่งออกมารับ และะโส่งเสียง
“ลู่เอ๋อ เ้ากลับมาแล้วเหรอ” มู่ฉิงฝางหรือฮูหยินลิน มารดาของลินลู่เอ๋อ รีบเดินออกมาหาบุตรสาว
“ท่านแม่” ลินลู่เอ๋อรีบเดินมาหามารดา
“เทียนเหยา คารวะท่านป้า”
“เทียนเหยา ขอบใจมากที่มาส่งลู่เอ๋อ”
“ลู่เอ๋อเ้ารีบกลับไปที่ห้อง ก่อนที่พ่อของเ้าจะกลับมา” มู่ฉิงฝางสั่งบุตรสาวพร้อมกับพยักหน้าให้สาวใช้พานางไป
ลินลู่เอ๋อไม่อยากไปแต่วันนี้นางออกไปข้างนอกนานพอสมควรแล้ว ถ้าผู้เป็บิดากลับมาและรู้ว่านางไปหาเสี้ยวเทียนเหยา บิดาก็จะไม่พอใจและอาจจะสั่งลงโทษกักบริเวณไม่ให้ไปไหน
เสี้ยวเทียนเหยารู้ว่าควรจะทำอย่างไร จึงขอตัวกลับ
เสี้ยวเทียนเหยากลับมาบ้านพร้อมกับผู้เป็บิดา วันนี้ฮ่องเต้ดูสำราญพระทัย
“ทรงตรัสชมเ้า ว่าทำงานได้ดีมาก”
"ลูกก็แค่ทำตามความสามารถที่มีเท่านั้น”
เสี้ยวเทียนจินยิ้มและตบไหล่ลูกชายเบาๆ จากนั้นทั้งสองก็เดินไปที่เรือนของลิ่วเจียง
บ้านตระกูลฉิน
“โยนมาทางนี้ ทางนี้”
“เื่อะไร ข้าไม่โยนให้เ้า ฮา ฮา” เสียงหวานส่งเสียงร้องแหย่คนอีกฝ่าย
“คุณหนูเ้าค่ะ ข้าเหนื่อยแล้วนะเ้าค่ะ”
“ถ้าเ้าเหนื่อย เ้าก็ลงไปนั่งพัก” หญิงสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม บอกสาวใช้คนสนิท
“เหม่ยเอ๋อ” หญิงสาวหันไปตามเสียงเรียก ผมดำขลับยาวสลวย ปลิวไสวไปตามแรงสะบัด
“ท่านพ่อท่านกลับมาแล้ว ทำไมคราวนี้ท่านไปนานจังเลยเ้าค่ะ” ฉินจ้าวเหม่ย ถามผู้เป็บิดา
ผู้เป็บิดาไม่ตอบ แต่อ้าแขนออก ฉินจ้าวเหม่ยรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดผู้เป็บิดา “ท่านพ่อ ท่านรู้ไหมว่า ข้าคิดถึงท่านมากแค่ไหน”
“อือ” พร้อมกับยกมือลูบหัวบุตรสาว
(ฉินเมิ่งหลาย หรือเถ้าแก่ฉินที่ผู้คนรู้จักเขาแค่ว่า เป็พ่อค้าขายสมุนไพรและของป่าที่เลื่องชื่อในเมือง หากแต่ว่าไม่มีใครรู้ประวัติเบื้องลึกของเขาเลย รู้แต่ว่าเขามีบุตรสาวที่รักและหวงเพียงคนเดียว)
ฉินจ้าวเหม่ยกอดผู้เป็บิดาอยู่นานสองนาน ั้แ่ลืมตาดูโลกนางไม่เคยเห็นหน้ามารดา เห็นแต่รูปวาดที่บิดาจะเอาออกมาดูทุกครั้งที่เขามีเวลา เพียงแค่คำบอกเล่าของบิดานางก็รับรู้ถึงความรักที่บิดามีต่อมารดาของนางมากมายแค่ไหน ปกติแล้วฉินเมิ่งหลาย จะไม่ไปไหนนานถ้าหากไม่จำเป็จริงๆ แต่ทุกๆ 3 ปี เขาจะออกเดินทางไปที่ใดไม่มีใครรู้ ระยะเวลาเป็เดือน สองพ่อลูกสวมกอดกันด้วยความคิดถึง เพราะครั้งนี้ฉินเมิ่งหลาย จากไปนานเกือบ 3 เดือน
“ท่านพ่อ ทำไมคราวนี้ท่านไปนานจังเลย คราวหน้าข้าขอไปกับท่านด้วยได้ไหม ข้าไม่อยากจากท่านนานๆ อย่างนี้อีกแล้ว”
“อือ” ฉินเมิ่งหลายก้มหน้าลงมองบุตรสาว
1K
