ถ้าพูดถึงการทำ Today list สิ่งแรกที่ต้องทำของคนอื่นคืออะไรไม่อาจทราบ แต่สิ่งแรกที่ลมวสันต์ทำเมื่อเข้าสู่ระบบก็คือการหาอะไรให้วิธูกิน
"เห็ดส่วนที่เก็บไว้ผมเอามาย่างเป็ไส้ขนมปังครับ มีส่วนของมื้อเที่ยงด้วย เผื่อว่าผมฝึกจนลืมเวลา แล้วก็เผื่อใครแวะมาหา ผมอยู่กิลด์นักผจญภัยนะครับ"
"อืม.."
อีกฝ่ายพยักหน้ารับ ถือขนมปังชิ้นหนึ่งแล้วก็เดินไปนั่งที่ระเบียงอย่างที่ทำเป็กิจวัตร
"ถ้าไม่รู้อะไรก็อย่ากลัวที่จะถาม การโง่เงียบ ๆ ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น"
"ครับ!"
ต่อให้ไม่มีภารกิจอะไรให้ทำ เขาก็มักจะได้ฟังคำพูดที่ดูมีประโยชน์อยู่เสมอ นี่ก็คือการแสดงทัศนะของผู้ที่ผ่านโลกมามาก
'บางทีท่านวิธูอาจจะเหมาะกับการเป็ Life Coach ก็ได้'
ลมวสันต์คิดอะไรเรื่อยเปื่อยในขณะที่เดินไปที่กิลด์
"คุณคำฝันครับ ผมสามารถซ้อมที่ลานฝึกได้ไหมครับ"
เขาถามพร้อมกับยื่นบัตรยืนยันตัวตนชั่วคราวที่มีขนาดประมาณบัตรประชาชนไปให้
"แน่นอน แต่สามารถใช้ได้แค่เฉพาะลานฝึกรวมนะ"
"ได้ครับ ใช่ที่รับบททดสอบความก่อนไหมครับ"
"ใช่ เดี๋ยวข้าจะพาไป จะไปดูอาวุธให้เ้าด้วย"
"ขอบคุณครับ"
เขาโค้งให้คำฝัน ก่อนจะเดินตามไป
"แล้วสรุปว่าจะเริ่มจากฝึกธนูใช่หรือไม่"
"ครับ"
"เคยจับธนูมาก่อนไหม"
"ไม่เคยเลยครับ"
"งั้นรึ งั้นฝึกธนูเวทเลยก็ดี จะได้ไม่ต้องฝึกหลายรอบ ควบคุมมานาได้แค่ไหนล่ะ"
"...เอ่อ ไม่รู้ครับ"
"หือ?"
อีกฝ่ายหันมามองอย่างแปลกใจ
"เ้าจะบอกว่าไม่เคยเรียนควบคุมมานาเหรอ?"
ลมวสันต์ไม่รู้จะพูดอะไร แต่ที่แน่ ๆ คือแม้แต่ในฟอรัมก็ยังไม่มีสักคนที่พูดถึงเื่วิธีการใช้มานา ในเมืองก็ไม่เคยเห็น NPC ใช้กัน ตอนแรกเลยคิดไปว่าคงเป็ของหายาก ขนาดมอนสเตอร์ที่สู้ด้วยก็ยังไม่เคยเห็นแบบที่พ่นเวทมนตร์ใส่เลย
"คือ.. บ้านเกิดผม เราไม่ใช้กัน.. ไม่มีใครใช้มานา"
พอเขาพูดจบ แววตาของคำฝันก็เหมือนกับกำลังตั้งคำถามกับชีวิต
"ยังมีเผ่าที่ต่อต้านมานาอยู่อีกเหรอ คงลำบากมากเลยสินะ"
เมื่อเห็นสายตาที่ดูเห็นอกเห็นใจแกมเวทนานั้น ลมวสันต์ก็รู้สึกเหมือนจำเป็ต้องแก้ไขความเข้าใจผิดบางอย่าง
"เอ่อ ไม่ใช่ครับ จะว่ายังไงดี พวกเราไม่ได้ต่อต้าน แค่ใช้ชีวิตโดยไม่มีแิเื่มานามาก่อนเลยครับ พวกผม.. ประชากรของเราพึ่งจะมีโอกาสได้ติดต่อกับชาวฮิราเอเธียนเมื่อไม่นานมานี้เอง น่าจะประมาณ.. เดือนครึ่ง?"
ยังไงปกติวิธูก็มักเรียกรวมพวกเขาว่าเป็เผ่าอยู่แล้ว อธิบายไปว่าเป็เผ่าล้าหลังสักเผ่าอาจจะเข้าใจง่ายกว่า
' ไว้ค่อยเอาเื่นี้ไปโพสต์ในฟอรัมอีกที เวลาโดน NPC ถามจะได้พูดเหมือนกัน'
"งั้นรึ ช่างเป็เผ่าที่เก่งกาจเสียจริง ถึงกับอยู่รอดมาได้โดยไม่มีความรู้เื่มานาด้วยซ้ำ"
อีกฝ่ายพยักหน้าเข้าใจ ไม่ได้ถามอะไรต่อ
"งั้นข้าจะสอนให้แล้วกัน ยังไงมันก็เป็เื่พื้นฐาน เื่แบบนี้เขาสอนกันั้แ่เด็กหัดพูดแล้ว"
คำฝันพูดพร้อมกับเดินอ้อมไปด้านหลังของเขา แล้ววางฝ่ามือลงบนกลางหลัง
"ตั้งสมาธิ หายใจเข้าช้า ๆ แล้วก็กลั้นหายใจจนกว่าจะรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจตนเอง"
ลมวสันต์ทำตามอย่างว่าง่าย
"ถ้ารู้สึกได้แม้แค่ราง ๆ ก็ค่อยหายใจออก กลั้นใจอีกรอบจนกว่าจะรู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกครั้ง ทำสลับไปมาจนกระทั่งเ้ารู้สึกได้ถึงมันแม้จะกำลังหายใจเข้าออกอยู่ก็ตาม"
เขาต้องใช้เวลาสักพักถึงจะทำรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นตุบ ๆ อยู่ด้านใน
"ได้แล้วครับ"
"ดี ทีนี้ใช้เสียงนั้นเป็แกนกลาง จินตนาการว่ามานาก็คืออากาศที่เ้าหายใจเข้าไป และมันกำลังแผ่ขยายไปทั่วร่างกายของเ้า"
'แิคล้าย ๆ กับตันเถียนในนิยายกำลังภายในรึเปล่า แค่เปลี่ยนจากตรงท้องน้อยเป็หัวใจ'
ความคิดว่อกแว่กไปเล็กน้อย แต่พอนึกถึงหัวใจกับการไหลของตันเถียนขึ้นมา สมองที่แสนจะเชื่อมโยงเก่งก็ดันพลอยนึกไปถึงระบบไหลเวียนเืเสียอย่างนั้น
'ไม่ใช่ว่ามันก็ไหลเข้าออกหัวใจเหมือนกันหรอกเหรอ'
[คุณได้เรียนรู้ 'การไหลเวียนของมานา'
ประวัติโดยสังเขป : มานาเหมือนกับออกซิเจนตรงที่เป็องค์ประกอบหนึ่งของอากาศ ต่างกันตรงที่สามารถควบคุมได้ด้วย 'จิต' เพื่อดึงเอาพลังมานาที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายมาสร้างเป็รูปธรรมบางอย่างได้
รางวัล : สติปัญญา +3]
"ทำได้แล้วเหรอ ความสามารถในการเรียนรู้ของเ้าน่าประทับใจเหมือนเคยเลย เอ้า ใช้อันนี้"
คำฝันละมือจากหลังของลมวสันต์ก่อนจะเดินไปหยิบคันธนูไร้สายจากชั้นวางอาวุธแล้วโยนมาให้
"จากความสูงของเ้า ลองอันนี้ดู ถ้าเทอะทะไปค่อยลองอันที่เล็กกว่านี้หน่อย"
เขารับมันมาอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ
"จับกริปให้มั่น แล้วก็ถ่ายโอนมานาไปที่มัน ตั้งจิตเพื่อสร้างสายธนูขึ้นมา"
แม้ว่าธนูเองก็เป็อาวุธที่เห็นได้บ่อยในนิยายกำลังภายใน แต่ลมวสันต์ก็ไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน ได้แต่เดาไปว่าคงเป็ส่วนกลางของคันธนู ยังไงก็เป็ที่เดียวที่สามารถจับได้
'ตั้งจิต'
เขาหายใจเข้าลึก ๆ หลับตานึกภาพของสายคันธนูที่ยืดหยุ่นพอที่จะน้าวออกมาได้โดยไม่ต้องกังวลว่ามันจะขาด
มืออีกข้างที่ว่างวางค้างอยู่ในจุดที่ควรจะเป็สายธนู
[คุณได้เรียนรู้ 'การควบคุมมานา'
เงื่อนไข : 'ตั้งจิต' เพื่อดึงเอาพลังมานาที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายมาสร้างเป็รูปธรรม
รางวัล : สติปัญญา +5]
ในตอนนั้นเขาก็ััได้ถึงเส้นสายหนึ่งระหว่างนิ้ว หลังจากรักษาระดับการถ่ายโอนมานาได้แล้วจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
"ทำได้แล้ว!"
ลมวสันต์รู้สึกลิงโลดราวกับเพิ่งถูกรางวัลใหญ่ แต่ทันทีที่สมาธิหลุดไปชั่วครู่ สายธนูก็แตกกระจายกลายเป็ละอองและเลือนหายไป
"อ้าว..."
"ทำได้ั้แ่ครั้งแรกก็นับว่าเก่งมากแล้ว ต้องรู้ว่าคนทั่วไปเขาตระหนักถึงมานาอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นต่อให้จะไม่ได้จดจ่อเท่าเ้า ก็สามารถเรียกใช้เวทได้แม้กำลังกระทำสิ่งอื่น อย่างนี้..."
ว่าแล้วคำฝันก็แบมือออกมา ปรากฏเป็กองไฟเล็ก ๆ ลอยอยู่กลางฝ่ามือ ก่อนจะกำมือปิด แล้วแบออกมาอีกครั้ง ไฟสีแดงฉานก็เปลี่ยนเป็สีฟ้าพอกำแล้วแบอีกครั้งมันก็หายไปแล้ว
"โห..."
เขามองอย่างตื่นตาตื่นใจ
"แต่ละคนที่ความเข้ากับเวทได้แตกต่างกัน วันนี้เ้าก็ฝึกคงสายธนูให้ได้เถอะ วันหลังค่อยฝึกสร้างลูกธนู"
ลมวสันต์พยักหน้ารับ
"ข้าไปแล้ว เผื่อมีนักผจญภัยมารายงานภารกิจ"
"ขอบคุณมากครับ"
"ยินดี"
หลังจากมองส่งคำฝันไปจนลับตา เขาก็ง่วนอยู่กับการตั้งสมาธิจดจ่อเพื่อคงรูปสายธนูที่สร้างจากมานาของตนเองให้คงที่
ยากมาก ถ้าเป็เกมอื่นอย่างน้อยก็ไม่ได้ลงลึกเื่มานาถึงขั้นระดับการจับจังหวะหายใจแบบนี้'
เผลอเหม่อเดี๋ยวเดียวสายธนูก็หายไปอีกแล้ว
ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินการคงสภาวะจิตนั้นง่ายเกินไป
การจะคงรูปสายธนูไว้จำเป็ต้องจ่ายค่ามานาอยู่ตลอด ขนาดเขาที่ค่าสถานะรวมอยู่ราว ๆ เลเวล 20 แค่คงรูปสายธนูไว้อย่างเดียวก็ฝืนไว้ได้แค่ราว ๆ ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นเอง ยังไม่ต้องพูดถึงการสร้างธนูเลย
ส่วนหนึ่งก็คงเพราะยังทำได้ไม่เสถียรพอ ถ้าชำนาญกว่านี้อาจจ่ายค่ามานาต่อนาทีน้อยลงก็ได้
'เอาเถอะ เส้นทางที่ยากลำบากย่อมมีผลตอบแทนที่คุ้มค่ารออยู่เสมอ'
ลมวสันต์พยายามตั้งสมาธิให้ได้นานที่สุด หลังจากมานาหมดเขาก็ไม่ได้จากไปไหน แต่ทำท่าน้าวธนูเพื่อขัดเกลาจิตใจแทน
เขาเคยเห็นท่าทางแบบนี้ในรายการแข่งขันยิงธนูของต่างประเทศ ตอนนั้นมันดูเท่มาก แม้ว่าเขาจะไม่คิดว่าตนจะทำออกมาได้ดูดีเหมือนที่เคยเห็นก็ตาม
แต่การทำแบบนี้นอกจากฝึกเพื่อยืดเวลาการตั้งจิตแล้ว การอยู่ในสมาธิยังช่วยเพิ่มอัตราการฟื้นฟูมานาให้เร็วขึ้นได้ด้วย
นอกจากความเหนื่อยล้าสะสมที่เหลือก็มีแต่ได้กับได้เห็น ๆ
TBC.
2K
