บทที่ 24
ฝนที่ตกหนัก
หลี่โป๋สุ่ย กล่าวว่า “กระหม่อมคิดว่าการเปลี่ยนแปลงของพระราชวังไม่ใช่เื่ใหญ่นัก ในจดหมายระบุว่า หลี่มู่ฟาน ได้ฝึกฝนมือสังหารอย่างลับๆและซ่อนอาวุธระดับสามัญไว้มากมาย นี่เพียงพอที่จะบอกได้ว่าคนผู้นี้ได้เก็บซ่อนความลับเอาไว้หากปล่อยให้เขาสยายปีกโดยไม่เกรงใจใครอนาคตคงยากที่จะควบคุมได้”
ฉินหยงจุน หัวเราะและกล่าวว่า “เ้าคิดได้ทุกอย่างจริงๆ”
คำพูดเปลี่ยนไปและกล่าวว่า “เมื่อวันก่อนสิ่งที่ข้าสั่งให้เ้าทำนั้นสำเร็จหรือไม่”
“ทูลฝ่าา ตามการรายงานของสายลับ เผ่ารัตติกาลได้ปะทะกับเผ่าเอลฟ์ในทะเลทางทิศตะวันออกของแคว้นหยุนโจว ทั้งสองฝ่ายกำลังส่งทหารออกไป ในความเห็นของกระหม่อมาใหญ่อยู่ไม่ไกลแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ทำได้ดีมาก!”
ฉินหยงจุน ตบโต๊ะแล้วพูดว่า “มีอะไรแสดงให้เห็นบ้างหรือไม่?”
“สถานที่จัดงานถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว เผ่าเอลฟ์และเผ่ารัตติกาลไม่ค่อยลงรอยกัน พวกเขาคงไม่สงสัยพวกเราอย่างแน่นอน แต่ในระหว่างที่องค์หญิงเผ่าเอลฟ์กลับมาเกิดมีเื่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น องค์หญิงและมือสังหารของเราถูกพายุทอร์นาโดในแม่น้ำหยุนชางพัดพาไป เกรงว่า..”
“ โอ้? และเื่นี้ในความเห็นของเ้า องค์หญิงผู้นั้นเป็เช่นไร?”
หลี่โป๋สุ่ย กล่าวว่า “เมื่อเจอพายุทอร์นาโดก็ยากที่จะเอาชีวิตรอด อีกทั้งยังมีสัตว์อสูรแฝงตัวอยู่ในแม่น้ำหยุนชาง หากตกลงไปในแม่น้ำก็ถือว่า ได้ตกตายไปแล้ว”
ฉินหยงจุน ครุ่นคิดอยู่สักครู่ก่อนจะกล่าวว่า “เดิมทีมีผู้หญิงคนนี้อยู่ในมือ ไม่แน่ว่าอนาคตอาจมีประโยชน์ก็ได้ ในเมื่อเกิดเื่ไม่คาดฝันก็ช่างเถอะ เ้าส่งคนสอดแนมความเคลื่อนไหวของเผ่าเอลฟ์ต่อไป หากาปะทุก็มารายงานทันที!”
“ข้าน้อยจะทำตามคำสั่ง!”
หลังจากที่ หลี่โป๋สุ่ย จากไป ฉินหยงจุน ก็เดินออกจากห้องหนังสือและเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีคราม
“แคว้นหยุนโจว ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมานับพันปีถึงเวลาแล้วที่จะต้องมีการเคลื่อนไหว..”
บนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ทางตอนเหนือของจักรวรรดิหยุนฉิน มีชนเผ่าระดับเหลืองลายเผ่าอาศัยอยู่ที่นี่ ซึ่งเผ่ากระทิงเถื่อนเป็เผ่าที่แข็งแกร่งที่สุด
ในฐานะที่เป็เผ่ากึ่งเร่ร่อน เผ่ากระทิงเถื่อนมักจะเลี้ยงปศุสัตว์หรือไม่ก็ล่าสัตว์อสูรในทุ่งหญ้าเพื่อความอยู่รอด หากพวกเขาพบความอดอยาก พวกเขาจะปล้นเผ่าอื่นๆโดยรอบ แม้แต่ดินแดนของเผ่ามนุษย์ที่รุกรานผ่านเข้ามาทางใต้
แต่หลายปีมานี้จักรวรรดิหยุนฉิน ค่อยๆพัฒนาอย่างมั่นคงแนวป้องกันก็มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นาทางใต้จึงไม่ค่อยเกิดขึ้นเป็เวลานานแล้ว
ในเผ่ากระทิงเถื่อนมีพิธีกรรมก่อนล่าสัตว์อสูร มนุษย์วัวที่แข็งแกร่งจะเต้นรำแปลกๆรอบซากศพของอสูรขนาดใหญ่ พิธีบวงสรวงกินเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง เมื่อเสร็จสิ้นก็มีมนุษย์วัวคนหนึ่งเดินมาหยุดข้างผู้าุโที่สวมหน้ากากแปลกประหลาดและกระซิบบางอย่าง
ผู้าุโที่ได้ยินคำพูดสุดท้ายก็คำรามออกมาเสียงดัง!
“เผ่าพันธุ์มนุษย์รังแกเผ่าของข้ามากเกินไปแล้ว!คิดว่านักรบของเราตายหมดแล้วงั้นหรือ?”
มนุษย์วัวที่ดูไม่ได้ฐานะต่ำไปกว่าผู้าุโของเผ่าถามขึ้นว่า “ผู้าุโเกิดอะไรขึ้น?”
“เผ่ามนุษย์ที่น่ารังเกียจได้ฆ่าคนของพวกเรา หนิวเฉียงลิ่วและนักรบ 25 คนที่ถูกส่งออกไปถูกฆ่าตาย ผลึกอสูรทั้ง 10 ก้อนที่เราหามาล้วนถูกแย่งไปหมดสิ้น!”
“ อะไรนะ!”
มนุษย์วัวทุกคนที่ได้ยินต่างะโขึ้นทันทีแล้วกวัดแกว่งอาวุธพลางร้องโหยหวนว่า้าสังหารเผ่ามนุษย์ที่น่ารังเกียจทางใต้
ผู้าุโสูงสุดรู้ถึงความแข็งแกร่งของเผ่ามนุษย์ เขาะโขึ้นว่า “รีบไปแจ้งเผ่าใหญ่ให้พวกเขามาประชุมกับเผ่าของเราเพื่อหารือแผนการใหญ่!”
“ลงใต้ ลงใต้!” เสียงคำรามดังก้องทั่วทุ่งหญ้า
9K
