องค์ที่ 2
คืนจันทร์สองดวงและเสียงแห่งโชคชะตา
"คืนนี้ดาวเต็มท้องฟ้าเลยนะ"เรวิชพึมพำกับตัวเองเบา ๆพลางเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์สองดวงที่ส่องสว่างอยู่บนฟากฟ้าเหนือศีรษะหนึ่งสีทองนวล นามว่า คอนชู อีกหนึ่งสีเงินเย็น นามว่า ไดอาน่า
ชื่อของมันคล้ายคลึงกับเทพจันทราแห่งอียิปต์และโรมันจากโลกอีกฝั่งโลกฝั่งนั้นที่เรียกว่า ‘โลกมนุษย์’
แต่โลกของที่นี่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง...นี่คือคิวบ์ดาวเคราะห์ทรงสี่เหลี่ยมที่ล่องลอยอยู่กลางจักรวาลอันกว้างใหญ่จักรวาลที่แตกต่างจากทุกสิ่งที่มนุษย์รู้จัก
คิวบ์ (CubePlanet) แบ่งออกเป็หลายทวีป และที่ใหญ่ที่สุดคือ ทวีปมู (MuContinent) ดินแดนที่อัดแน่นไปด้วยเผ่าพันธุ์หลากหลาย ชนชั้นและพลังเวท
ชนเผ่าหลักที่ถืออำนาจในทวีปนี้คือเหล่า “มด” (Witchcraft) เผ่าพันธุ์ผู้ใช้มนตราไม่ใช่แมลงตัวเล็ก ๆ อย่างที่ชาวโลกฝั่งโน้นเข้าใจ หากแต่เป็ผู้เรืองเวทมนตร์มีอายุยืนหลายร้อยปี สร้างสรรค์สิ่งเหนือจินตนาการ พวกเขาถูกขนานนามว่า “พ่อมด”และ “แม่มด” อาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดของพวกมดคือ มาจิน (Majin Kingdom)
ทว่าในทวีปมูยังมีอาณาจักรอื่นที่หลากหลายเช่น
ฮีวมานา (Humana) ดินแดนของเหล่ามนุษย์
นิดาเวีย(Nidavellir) บ้านของเหล่าคนแคระ
อัลฟาเฮม(Alfheim) แดนป่าศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าเอลฟ์และยังมีเผ่าพันธุ์ที่ทรงภูมิปัญญาอีกมากมาย
— ✦ —
เรวิชหลับไปั้แ่เมื่อใด...เรวิชเองก็ไม่แน่ใจนัก...
เสียงะโของใครบางคนปลุกเรวิชขึ้นจากห้วงฝันเมื่อเรวิชเปิดเปลือกตาและมองลงไปเบื้องล่างจากเนินหินที่ข้าแอบซ่อนตัวอยู่ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนประจันหน้ากับสิ่งมีชีวิตบางอย่าง
พวกเขาสวมผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มมีตราสัญลักษณ์ ใบโคลเวอร์สี่แฉกอยู่บนหลัง—ภาคีอัศวินมนตราแห่งอาณาจักรเรอแนซ็องส์
เรอแนซ็องส์(Renaissance) คือหนึ่งในอาณาจักรใหญ่แห่งทวีปมู รองลงมาจากมาจินพวกเขามักจะส่งอัศวินออกไปปกป้องประชาชนตามเขตแดนต่าง ๆ
ข้าจ้องไปยังชายผมทองตรงกลางกลุ่มั์ตาสีฟ้าของเขาสะท้อนแสงจันทร์ ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าทีมเพราะเขาสวมผ้าคลุมลายใบโคลเวอร์สีขาว ขณะที่อีกสามคนข้างเขามีลายสีดำบ่งบอกถึงลำดับขั้นของภาคีอัศวิน
สีดำ:พลทหาร
สีเทา:นายทหารชั้นประทวน
สีขาว:นายร้อย
สีทองแดง:ผู้พัน
สีเงิน:นายพล
สีทอง:าาเวทมนตร์
— ✦ —
ดูจากสถานการณ์แล้ว...ภารกิจครั้งนี้คงไม่ธรรมดาเลยสำหรับกลุ่มระดับนี้
เสียงคำรามต่ำดังกึกก้องพร้อมร่างขนาดใหญ่โผล่พ้นเงามืดของป่า
“หมาในทมิฬ”(BlackAhole)—สัตว์อสูรระดับ 15 สูงกว่า 2 เมตร ขนสีดำสนิท ดวงตาแดงฉานเสียงคำรามของมันสามารถทำลายโล่เหล็กได้อย่างง่ายดาย
จุดแข็ง:โจมตีทางกายภาพขั้นสูง ทนแทง ฟัน ยิง มีความว่องไว และมักล่าเป็ฝูง
จุดอ่อน:เวทย์โจมตีระดับ C ขึ้นไป, อาวุธเงิน
“อดทนไว้นะ...”เสียงของเด็กสาวผมสีฟ้า ทวินเทล เธอกำลังร่ายเวทย์รักษาวงแหวนเวทย์สีฟ้าปรากฏขึ้นใต้ร่างของหัวหน้าทีม บ่งบอกว่าเธอคือหน่วยแพทย์
ขณะเดียวกันเด็กหนุ่มผมดำ ั์ตาสีเขียวชื่อ เจสัน ก็พุ่งตัวออกมา พร้ะโกนสั่งเพื่อน
“แม็กนัส!พาเอมีลี่กับครูมิรัด้าไป! ต้องนำสารนั่นไปให้อาณาจักร!”
“แต่เจสันนายาเ็นะ!” เสียงจากเด็กหนุ่มผมส้มดังขึ้น พยายามห้าม
เจสันกลับไม่ฟังเขายกคทาขึ้น ร่ายคาถาเวทสายลม
Ventus,exaudi libellus meus
วาโยเอ๋ยจงฟังคำร้องแห่งข้า
Adinimicos succendam in ruinam iniquitas
จงทำลายศัตรูให้พินาศ
เวทสายลม"ะุวายุ" พุ่งทะลวงเข้าใส่ฝูงหมาในทมิฬเสียงะเิลมกึกก้องทำให้พวกมันแตกกระเจิงทว่าไม่นานพวกมันก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง แววตาของเจสันเริ่มพร่าแขนขวาเขาเืไหลอาบ...
“บ้าเอ๊ย...จะให้ตายกันหมดเพราะข้าคนเดียวงั้นเรอะ?”
เขากัดฟันแน่นก่อนคว้าดาบออกมาพร้อมร่ายอีกเวทย์
Sitflammas Firmiter in gladio
เปลวเพลิงจงลุกโชนสถิตในดาบของข้า
เปลวไฟสีแดงสว่างวาบลุกขึ้นจากคมดาบของเจสันพร้อมเผชิญหน้ากับฝูงอสูรอีกครั้ง ข้ามองภาพนั้นแล้วถอนหายใจแ่เบา...
“แบบนี้มีหวังได้เป็อาหารของหมาป่ากันหมดแน่ๆ…”
...ช่วยไม่ได้สินะ
เรวิชพึมพำเบาๆ ก่อนจะก้าวออกจากเงา เดินลงมาจากห้างต้นไม้ที่ข้าเฝ้ามองจากเบื้องบน ชุดคลุมเก่าๆ ของเรวิชปลิวไสวตามแรงลมของคืนจันทร์คู่
โชคชะตา...ดูเหมือนเ้าจะเล่นตลกกับข้าอีกแล้ว
เรวิชกลับมาที่อาณาจักรเรอแนซ็องส์ บ้านเกิดของตัวเขาเอง
โลกใบเดิม...ที่เรวิชเคยหลีกหนี
2K
