ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

แสงแดดยามเช้าอันสดใส สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบ้านจัดสรร ตกลงตรงหัวเตียงของชายสูงอายุ ความร้อนจากแสงแดดทำให้ชายชราที่นอนอยู่บนเตียง ต้องลืมตาตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย ร่างของชายสูงวัย ลุกขึ้นจากเตียงตรงไปอาบน้ำ แต่งตัว และรีบออกจากบ้านเพื่อไปทำงาน อีกไม่กี่ปีเขาก็จะเกษียณแล้ว เพื่อโบนัสปลายปี และผลประเมินงานแบบ Perfect เขาจะต้องตั้งใจทำงานอย่างเสมอต้นเสมอปลาย การสแกนนิ้วเข้าทำงานต้องไม่ให้ขาดตกบกพร่องสักนาทีเดียวชีวิตประจำของเขาคือ การทำงาน ตื่นเช้า กินกาแฟ 1 แก้ว แล้วเร่งรีบเข้าบริษัท ทำงาน กินข้าวเที่ยง ทำงาน แล้วกลับบ้านนอน มันเป็นแบบนี้มากี่วันต่อกี่วันแล้วเขาก็จำไม่ได้ ได้หยุดพักนอนยาวๆ บ้าง ก็แค่วันอาทิตย์เท่านั้นวันนี้อากาศดีเป็นพิเศษ เพราะฝนไม่ตก ทั้งๆที่เป็นหน้าฝน บ้านของเขาอยู่ไม่ไกลจากบริษัทนัก เดินเรียบฟุตบาทไปเพียงไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว ด้วยอายุที่มากขึ้น และเวลาที่มีก็น้อยนิด จะให้ไปออกกำลังกายที่ไหนก็คงเป็นไปได้ยาก เขาจึงตัดสินใจเดินไปทำงานในตอนเช้า ต่างเดินออกกำลังกายไปด้วย แถมประหยัดน้ำมันได้อีกต่างหาก กำไร 2 ต่อเห็นๆ“สวัสดีตอนเช้าค่ะ ลุงพัฒน์ วันนี้เอาหมูปิ้งไหมคะ” เสียงแม่ค้าขายหมูปิ้งร้องทักขึ้น ร้านของเธออยู่ริมทางเท้าตรงมุมเล็กๆข้างต้นไม้ บังอร ขายหมูปิ้งอยู่ที่นี่มากกว่า 10 ปีแล้ว ตอนที่เธอมาอยู่ใหม่ๆ ลูกสาวของเธอยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ วิ่งซนไปตามทางฟุตบาทแลดูน่าเอ็นดู แต่ตอนนี้ เด็กน้อยกลายเป็นเด็กสาว เข้าเรียนมัธยม และจะจบมัธยมต้นในอีกไม่กี่เดือน เขามองแล้วก็อดคิดถึงอดีตไม่ได้แต่ก่อน โต๊ะขายหมูปิ้งตัวนี้ เป็นโต๊ะสีแดงใหม่เอี่ยม ตอนนี้สีแดงของมันหลุดร่อนออกไปมากแล้ว มองเห็นเหล็กขึ้นสนิมสีดำๆ เกาะอยู่ตามขาโต๊ะ แต่มันก็ยังใช้การได้อยู่ โต๊ะตัวนี้อยู่กับเธอมากกว่า 10 ปี เธอน่าจะผูกพันกับมัน จึงยังไม่ยอมเปลี่ยนใหม่สักทีจะมีเปลี่ยนบ้างก็แค่ผ้าปูโต๊ะ เพื่อให้ดูสะอาดตาขึ้น เตาย่างก็ยังเป็นอันเดิม เป็นเตาถ่านเก่าๆ ร้านอื่นเขาใช้เตาแก๊สหรือไม่ก็เตาไฟฟ้ากันหมดแล้ว แต่ บังอร ก็ยังใช้เตาถ่านแบบดั้งเดิมเพราะแบบนี้ มันทำให้หมูที่ย่าง ติดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของถ่านไม้ กลายเป็นเอกลักษณ์ของร้านเธอไปซะอย่างนั้น“พอดีวันนี้น้ำตาลขึ้นครับ ต้องขอ งดก่อน สงสัยจะกินของมันๆ ไม่ได้อีกเป็นอาทิตย์เลย หมอห้ามนะครับ” เขาตอบปฏิเสธไป เพื่อสุขภาพ เขาต้องควบคุมอาหารการกินให้เป็นไปตามที่หมอสั่ง ความแก่ชราไม่เคยปราณีใคร คนไทยก็เป็นแบบนี้แหละ แก่ตัวไปก็มักจะเป็นโรคเบาหวาน อาจจะเป็นเพราะอาหารการกินของพวกเรา ที่ส่งผลต่อการเป็นโรคเบาหวานก็ได้“แบบนี้แย่เลยนะคะ ของอร่อยๆ ก็กินไม่ได้” เธอพูดกับเขาอย่างเห็นใจ วิวัฒน์ชอบกินหมูปิ้งเป็นชีวิตจิตใจ แต่เมื่อถูกหมอห้ามแบบนี้ เขาก็ได้แต่ตัดใจไม่กินมัน“ฮ่าๆๆ ก็นิดหน่อยนะครับ ไม่เป็นไรหรอก อายุมากแล้วก็ต้องทนๆ หน่อย” เขาตอบอย่างอารมณ์ดี ทั้งสองคนรู้จักกันมากกว่า 10 ปี เขายังจำได้ดี ตอนที่เธอมาเปิดร้านใหม่ๆ เขาเป็นลูกค้าคนแรกเลยเชียวล่ะ ตอนนั้น เธอเลิกกับสามี ผันตัวจากพนักงานร้านสะดวกซื้อ มายืนขายหมูปิ้งเพื่อจะได้มีเวลาดูแลลูกสาวไปด้วย“แม่ ตังค์ค่าขนมไปโรงเรียนค่ะ”เสียงน่ารักๆของเด็กวัยใสดังขึ้น หลังจากจัดร้านช่วยแม่เสร็จ สาวน้อยก็ยื่นมือออกมา ขอเงินค่าขนมจากผู้เป็นแม่ เพื่อที่จะขึ้นรถเมล์สาย 8 ไปโรงเรียนเขายืนดูเหตุการณ์นี้ทุกวัน ขณะที่กำลังรอซื้อหมูปิ้ง ถึงวันนี้จะไม่ได้ซื้อแต่เขาก็ยังรอดูอยู่ การมองดูผู้คนใช้ชีวิตก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่เขาชอบทำ บางทีชีวิตของคนเรา มันก็เลือกไม่ได้ไปซะทุกอย่าง เหมือนอย่างตัวเขา ถึงจะรู้สึกว่าชีวิตมันน่าเบื่อ แต่ว่ามันก็ต้องทำ07:19 น บนรถเมล์สาย 8 ที่ คนขับรถแก่ๆ กำลังฮำเพลงที่ตัวเองเปิดฟัง ขณะขับรถ“กินอะไรเล่าเธอถึงได้งามแสนงาม…”ปั้ง! เสียงยางระเบิด มาจากล้อหน้าด้านซ้าย ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว รถสะบัดหัวอย่างรุนแรง ผู้โดยสารบนรถต่างร้องโวยวายด้วยความหวาดกลัว“ว้าย!!! กรีด!!! ”“เฮ้ยรถยางระเบิด” ตาแก่คนขับตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ สายตาของมันเหลือบดูเข็มไมล์ของรถ เห็นเลข 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง“ตายห่า!ข้าเผลอเหยียบคันเร่งมาจนถึง 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเลยเหรอ”ปั้ง! ตัวรถเสียหลักเบียดเข้ากับรถ 3 ล้อที่ตีคู่ขึ้นมาอย่างรุนแรงรถ 3 ล้อสะถูกมันสะบัดตีลังกาอัดเข้ากับไหล่ทางทันที เศษซากตัวรถกระเด็นออกไป ปาดหน้าวินมอไซค์ไปอย่างฉิวเฉียด พี่วินหักหลบซากสามล้ออย่างกะทันหัน เสียหลัก พุ่งขึ้นฟุตบาท ตรงดิ่งมาหาร้านหมูปิ้งอย่างรวดเร็ว“เฮ้ย! หลบ!” พัฒน์ผลักร่างของสาวน้อยออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ในจังหวะนั้น ตัวของเขาก็หลบไม่ทันเสียแล้ว รถจักรยานยนต์ที่เสียหลักมา ชนเข้าที่หัวไหล่ของเขาเต็มๆปั้ง! ร่างของเขาลอยคว้างออกไปทันที“ยังดีที่ชนแค่หัวไหล่ ไม่ถูกชนเต็มๆ ” ความรู้สึกเจ็บปวดที่ไหล่ซ้าย ทำให้เขารู้ว่าถูกชนที่ตำแหน่งไหน แต่ยังไม่ทันที่จะได้โล่งใจ ร่างของเขาก็ตกลงไปในรู! ท่อระบายน้ำ ที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้ หัวของเขากระแทกเข้ากับขอบปูนซีเมนต์ ปากท่อระบายน้ำอย่างแรง ก่อนที่ตัวเขาจะตกลงไปด้านล่าง แขน ขา หัว ฟาดเข้ากับอักหลายจุด ต้นคอชาไร้ความรู้สึก ทั้งร่างชาไปหมด ขยับตัวไม่ได้ซักกระเบียดนิ้วผลุก! ผลัก! ตูม!! น้ำกระเซ็นขึ้นมาเล็กน้อย ร่างของคนเจ็บจมลงไปในน้ำ ที่อยู่ในคลองท่อระบายน้ำอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาหายลงไปทั้งตัว เสียงทุกอย่างเงียบหายไปจากหูของเขา แทบจะทันทีที่ร่างจมลงไปในน้ำ“เทศบาลเฮงซวยเอ๊ย! รอดจากรถชนมาได้แล้วแท้ๆ ดันมาตกลงในท่อเฮงซวยนี้อีก” นี่คือประโยคสุดท้ายที่เขาคิด ในหัว ในขณะนั้น….ผมฝ่าฟันมาทั้งชีวิต สุดท้ายแล้วก็ต้องตายไปทั้งแบบนี้เหรอ โลกนี้มันยุติธรรมกับผมเลย ทำไมกัน ทั้งๆ ที่เราพยายามมาตลอด ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน ขยันหมั่นเพียร ทำมันทุกอย่าง ก็หวังจะได้สบายในสักวันหนึ่ง นี่เหรอสิ่งที่ชีวิตเราควรจะได้รับเสียงรำพึงรำพันในห้วงจิต ของพีรพัฒน์ วัฒนวิกุล (พี่พัฒน์) ก่อนที่ทุกอย่างจะจางหายไปในม่านแสงสีขาว....

แก่แล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

1.อุบัติเหตุ

นิยายแนะนำ

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

1.อุบัติเหตุ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้