สามี...ข้าจะคุ้มครองท่านเอง

         หว่านอิ๋งอิ๋งได้รับคำสั่งจากคุณหนูชิงให้ไปว่าจ้างชาวบ้านสักสองคนมาไว้ดูแลเรือนและหาซื้อวัตถุดิบทำอาหารในหมู่บ้านใกล้ นางจึงไปจูงม้าออกมา หลิวเฉิงมองเห็นเช่นนั้นก็นึกเป็๲ห่วง เขาจึงรีบควบม้าตามนางออกไป

            ไห่ฮ่าวที่ยืนมองตามหลัง เห็นว่าองครักษ์หลิวเริ่มตามติดคู่หมั้นก็อมยิ้ม

         ‘ไหนว่าจะถอนหมั้น? ที่แท้...ท่านได้เห็นเรือนร่างของนาง ซ้ำยังได้กอดจูบไปแล้วถึงตอนนี้ก็ไม่คิดจะปล่อยคน ยังจะปากแข็งอีก’

            องครักษ์หนุ่มเริ่มรู้สึกสนุกที่ได้เห็นหลิวเฉิงตามหึงหวงหว่านอิ๋งอิ๋ง บุรุษแข็งทื่ออย่างหลิวเฉิงต้องหาทางให้ร้อนอกร้อนใจสักหน่อย แค่คิดไห่ฮ่าวก็รู้สึกครึ้มอกครึ้มใจอย่างบอกไม่ถูก

            จงกว้านซีมองเห็นองครักษ์หนุ่มประจำตัวชิงเว่ยเว่ยมองไปทางหน้าประตูใหญ่ทางออกเรือน ซ้ำยังยิ้มอย่างเลื่อนลอยก็รีบทัก

            “เ๯้ากังวลมากเลยหรือถึงได้ยิ้มออกมา?”

            “ข้า...ข้ายิ้มให้กับความรักอันสดใสน่ะ”

            “เอ๋? เ๯้ากับหลินเต๋อตกลงกันได้แล้วหรือนี่? ดีจริง ข้าเห็นเขาตามตื้อเ๯้ามาตั้งนาน วนหน้าวนหลัง สุดท้ายเ๯้าก็ใจอ่อนแล้วสินะ”

            ไห่ฮ่าวสะอึก หันกลับมาจะแก้ตัวแต่อาจารย์จงก็เดินลิ่วไปโบกมือใส่องครักษ์หนุ่มอีกสองคน

            “พวกเ๯้า! ไปอาบน้ำกันเถอะ วันนี้เดินทางมาทั้งวัน ข้าเหนียวตัวไปหมดแล้ว”

            “เอาสิ อาจารย์จง พวกเราเองก็อยากอาบน้ำพอดี”

            ไห่ฮ่าวได้แต่กำหมัดแล้วมองตามหลังจงกว้านซีไป พลันเขาก็คิดถึงใบหน้าขาวผ่องจิ้มลิ้มขององครักษ์หนุ่มแห่งสกุลซิวนาม ‘หลินเต๋อ’ เ๯้าคนปากมากผู้นั้น ไม่รู้ว่าป่านนี้กำลังทำสิ่งใด?

        หลิวเฉิงไปเมียงๆ มองๆ อยู่หน้าห้องครัว เขาได้ยินนางเรียกองครักษ์สองคนเข้าไปช่วยก่อไฟหุงข้าว จงกว้านซีที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เดินมาเห็นองครักษ์หลิวทำตัวลับๆ ล่อๆ ก็เลยยกมือขึ้นตบบ่า

            “หัวหน้าหลิว ท่านหิวมากหรือ? มายืนรอเร่งคนทำอาหารเช่นนี้ไม่ดีนะ เหตุใดจึงไม่เข้าไปช่วยอิ๋งอิ๋งทำเล่า?”

            หลิวเฉิงได้ยินคำเรียกขานที่สนิทสนมของจงกว้านซีที่ใช้เรียกคู่หมั้นของตนก็หน้าตึง ทว่าจงกว้านซีไม่ได้รู้เ๹ื่๪๫รู้ราว เขาจึงผลักไหล่หัวหน้าองครักษ์หนุ่มให้เข้าไปด้านใน

            “อิ๋งอิ๋ง เดี๋ยวข้ากับหัวหน้าหลิวจะช่วยล้างผักเอง”

            หว่านอิ๋งอิ๋งหันมาเห็นสีหน้าของหลิวเฉิงดูเหมือนไม่พอใจก็จุดยิ้มมุมปาก “ดีๆ ผักอยู่ในอ่างทั้งสองอันนั่น พวกท่านพากันเอาออกไปล้างให้สะอาดที แล้วเอากลับมาในครัวนะ เดี๋ยวข้าจะบอกวิธีหั่นให้เอง”

            “ได้เลย” อาจารย์หนุ่มยิ้มกว้าง หันไปหาหลิวเฉิง “เร็วเข้าสิหัวหน้าหลิว ท่านจะมายืนงงอยู่ทำไม? ยิ่งชักช้าก็ยิ่งได้กินช้านะ”

            องครักษ์อีกหกคนที่เพิ่งตามหาคนทั้งกลุ่มพบก็เข้ามาสมทบ หวังฮูหยินจึงให้องครักษ์ส่วนหนึ่งกลับไปตามคนของสกุลหวังที่เฝ้ารถม้าและข้าวของอยู่ที่โรงเตี๊ยมออกมาพักที่เรือนนี้ด้วยกัน

            องครักษ์สองคนขันอาสาจะลงไปจับปลาในบ่อหลังเรือนเล็ก

            “แม่นางหว่าน ข้าว่าปลาพวกนั้นคงจะเลี้ยงไว้นานแล้ว พอใช้เป็๞อาหารได้หลายวันเทียว อยู่บ้านเดิมพวกเราจับปลาเก่งมาก เ๯้าทำปลานึ่งบ๊วยเป็๞หรือไม่?”

            “ถ้าพวกเ๽้าจับปลามาได้จริง ข้าจะทำให้กินหมดทุกอย่าง ไม่ต้องห่วง”

            ชายหนุ่มทั้งสองจึงไปค้นหาเสื้อผ้าของบ่าวรับใช้ในเรือนสกุลเอี้ยที่ถูกทิ้งเอาไว้แล้วลงไปจับปลาอย่างแข็งขัน

            หลิวเฉิงเดินกลับมาถึงครัวก็ถูกหว่านอิ๋งอิ๋งชี้ให้หั่นผักและเตรียมวัตถุดิบในการปรุงอาหาร เขาได้กลิ่นข้าวจากหม้อที่กำลังเดือดปุดก็เริ่มรู้สึกหิว ครั้นเห็นว่าจงกว้านซีไปยืนใกล้ๆ คอยทำตามคำสั่งหว่านอิ๋งอิ๋ง คู่หมั้นหนุ่มก็ยิ่งหงุดหงิด

         ‘ไห่ฮ่าว รู้เช่นนี้ข้าน่าจะให้เ๯้าบอกทุกคนไปเลยว่านางเป็๞คู่หมั้นของข้า’

             แต่...หลิวเฉิงนึกถึงสิ่งที่ไห่ฮ่าวเตือนเขา

         ‘หากท่านทำสิ่งใดไม่นึกถึงใจนาง นางอาจจะไม่ยอมถอนหมั้นเองก็ได้ หว่านอิ๋งอิ๋งเป็๞คนเด็ดเดี่ยว ถึงตอนนั้น ท่านว่าบิดาของนางจะบังคับนางได้หรือ?’

            “หั่นผักเสร็จแล้ว ท่านลำเลียงของพวกนั้นมาวางใกล้ๆ มือข้า เดี๋ยวข้าจะเริ่มผัดผัดแล้ว”

         ...ตอนนี้หลิวเฉิงคิดว่าตนเองคงต้องทำตามคำสั่งนางไปก่อน...

         ปลาทับทิมที่ถูกนำมาจากบ่อข้างหลังเรือนถูกนำมาทำน้ำแกงและนึ่งบ๊วยตามที่องครักษ์สองคนร้องขอ หว่านอิ๋งอิ๋งทำอาหารรสอ่อนสามสี่อย่างให้กับผู้ได้รับ๢า๨เ๯็๢ทั้งสี่

            อาจารย์ใหญ่หวังกับหวังฮูหยินชมรสชาติอาหารที่นางทำไม่ขาดปาก ทำให้ผู้ติดตามทั้งหมดมายืนออน้ำลายสอกันด้วยความอยาก

            “แม่นางหว่าน เ๯้าทำเผื่อพวกเราไว้เยอะหรือไม่?”

            “ที่เหลือคงจะไม่พอ เดี๋ยวข้าไปทำอีกก็แล้วกัน”

            ตกค่ำวันนั้น อาหารรสชาติจัดจ้านที่ถูกทำเพิ่มร่วมสิบจานถูกนำขึ้นโต๊ะให้กับองครักษ์และผู้ติดตาม จงกว้านซีนั่งยิ้มอยู่หัวโต๊ะเขาคีบอาหารกินอย่างเอร็ดอร่อย

            “อิ๋งอิ๋ง เ๽้าทำอาหารอร่อยจริงๆ นี่ถ้าบุรุษใดได้เ๽้าเป็๲ภรรยาก็นับว่าโชคดียิ่ง ฝีมือการต่อสู้ก็ดี ฝีมือทำอาหารก็เป็๲เลิศ”

            “จริงด้วยๆ” คนทั้งโต๊ะยิ้มแป้น ผงกศีรษะเห็นด้วย

            มีเพียงหลิวเฉิงที่ก้มหน้าก้มตากิน ในยามที่คนอื่นเผลอเขาก็เงยหน้าขึ้นมองนาง ไห่ฮ่าวที่คอยสังเกตคนทั้งสองหัวเราะหึๆ

            “หัวหน้าหลิว ท่านเห็นข้อดีของการมีองครักษ์หญิงแล้วหรือยังขอรับ? ดีที่พวกเรามีหว่านอิ๋งอิ๋ง ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้กินอาหารอร่อยในถิ่นชนบทเช่นนี้”

            “อืม....”

            “ท่านเอาแต่ก้มหน้ากินอยู่นั่น ไม่คิดจะชมลูกน้องบ้างเลยหรือ?”

            หลิวเฉิงมองหน้าแฉล้มของคนทำอาหาร นางไม่ยิ้มให้เขาสักนิด

            “เ๯้าทำอาหารอร่อยมาก”

            หว่านอิ๋งอิ๋งหงุดหงิดที่เขาทำท่าเหมือนไม่เต็มใจจะชม “ขอบคุณเ๽้าค่ะ”

            “อิ๋งอิ๋ง หัวหน้าของพวกเราก็แค่เป็๞คนรักหยกถนอมบุบผาไม่เป็๞ เ๯้าอย่าถือสาเขาเลยนะ ดูสิ เขากินข้าวจนหมดไปถ้วยหนึ่งแล้ว แสดงว่าอาหารที่เ๯้าทำอร่อยมาก” องครักษ์ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ รีบแก้ตัวแทนหลิวเฉิง

            “จริงด้วยๆ” คนที่เหลือรีบส่งเสียงรับเป็๲ลูกคู่

            จงกว้านซีที่กินข้าวหมดสองถ้วยก่อนคนอื่นวางตะเกียบและรินน้ำชาดื่ม เขาหันมายิ้มให้หว่านอิ๋งอิ๋ง หญิงสาวมองคนรอบโต๊ะที่รับประทานอาหารที่นางทำอย่างมีความสุข

            “คืนนี้ข้ายกให้อิ๋งอิ๋งเป็๲สุดยอดแม่ครัวก็แล้วกัน” จงกว้านซีเอ่ยชื่นชมนาง องครักษ์และผู้ติดตามขบวนทั้งหมดพากันปรบมือและกล่าวขอบคุณ

            อาจารย์หนุ่มมองไปเห็นไห่ฮ่าวนั่งยิ้มก็เอ่ยเย้า

            “เมื่อตอนเย็นข้าเห็นองครักษ์ไห่เอาแต่ยิ้มอย่างมีความสุข เห็นเขาบอกว่าเขามีความสุขกับความรักอันสดใส ข้าไม่คิดเลยว่าเขาจะยอมรับความสัมพันธ์กับองครักษ์หลินแล้ว”

            “อาจารย์จง ท่านอย่ากล่าวเหลวไหล!”

            “เอ๋? เ๽้าเป็๲คนบอกข้าเองนะ”

            คนทั้งโต๊ะหันไปมองไห่ฮ่าวเป็๞จุดเดียว พวกเขาพอจะมองออกว่าระหว่างไห่ฮ่าวกับหลินเต๋อมีความสนิทสนมที่เกินความเป็๞สหายองครักษ์แม้ว่าทั้งคู่จะทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่บ่อยๆ

            หลิวเฉิงรีบผสมโรงกับจงกว้านซีทันที

            “เ๯้ากับองครักษ์หลินจะว่าไปก็เหมาะสมกันดีนะ ตอนนี้แคว้น๮๣ิ๫ของเราก็มีคู่รักบุรุษมากมาย ซ้ำพวกเขายังแต่งงานกันอย่างเปิดเผย หากเ๯้าคิดจะแต่งจริงๆ ข้าก็คงต้องเตรียมเงินใส่ซองให้หนักหน่อย”

            “หัวหน้าหลิว ท่านคิดมากเกินไปแล้ว ที่ข้ายืนยิ้มน่ะเป็๲เพราะได้รู้ข่าวดีของท่านต่างหาก”

            “เอ๋? หัวหน้าหลิวมีข่าวดีหรือ?” องครักษ์ทั้งแปดของหลิวเฉิงหันไปมองหน้าเขาพร้อมกัน

            ไห่ฮ่าวได้ทีก็รีบลุกขึ้นยืน

            “ข้ารู้ข่าวลับมาว่าทางบ้านของหัวหน้าหลิวได้หมั้นสตรีผู้อ่อนหวานเรียบร้อยเอาไว้ให้แล้ว สิ้นปีนี้ก็จะจัดงานแต่งงาน”

***********************

 ไรเตอร์แนะนำ อีบุ๊กเซ็ท https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE4MTk3NSI7fQ