ซูมี่เธอเดินลงจากรถพร้อมเด็กเสวี่ยเฉี่ยนที่นั่งบอกทางมาพร้อมกับเธอเท้าเรียวรีบเดินไปที่ประตูไม้เก่าๆ ที่คิดว่าลงเเรงไปมากคงจะทำให้ประตูพังได้เลย
เธอกล่าวขออนุญาตคนภายในบ้านโดยตอนนี้ซูมี่ได้ยินเเต่เสียงร่ำไห้ใจจะขาดของสามคนนั่นก็คือหญิงสาวสองคนที่นั่งกอดกันร่ำไห้ส่วนจินหลงนั่งก้มหน้าอยู่ข้างเตียงของหญิงชราที่นอนเเน่นิ่งเธอมองดูก็รู้ว่าหญิงชราคงจะเป็ยายของจินหลงซูมี่เอ่ยทักเสียงเบาหวิว
"จินหลงพี่มา.."ยังพูดไม่ทันจบเ้าตัวเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตามองมาตามเสียงเรียกเ้าตัวลุกคนมาส้วมกอดเธอทันที
"พี่ครับยายไม่หายใจเเล้ว อือออ" ซูมี่เธอรับรู้ได้ทันทีเลยว่าจินหลงเสียใจขนาดไหน
เธอเองก็ได้เเต่กอดปลอบจินหลงจนเสียงร้องไห้เงียบหายไปเอง
ซูมี่อยู่ช่วยครอบครัวจินหลงสักพักใหญ่เธอเพิ่งได้คุยกับเเม่เเละพี่สาวของจินหลงเเละได้ทำความรู้จักกันไปบ้างเเล้วทั้งสองคนมีชื่อว่าจินม่านเเละจินรั่ว
ตอนนี้ทั้งสองคนยังมีอาการเศร้าอยู่บางเธอเเค่เอ่ยบอกว่ากล่าวคราวๆว่าถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกเธอได้เลยทั้งสองคนจึงขอตัวไปจัดการเื่คุณยายก่อน
ซูมี่เธอเองก็คงต้องขอตัวกลับเธอไม่อยากถึงบ้านดึกกว่านี้เเล้วเธอก็ได้เรียกจินหลงออกมาคุยด้วยกันสักครู่
"อ่ะนี้เบอร์ติดต่อพี่สาวนะจ๊ะถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยโทรศัพท์ติดต่อมาได้เลยนะจ๊ะ"ซูมี่ยื่นนามบัตรที่เธอทำติดตัวมามีเบอร์ติดต่อส่วนตัวของเธอ
"ครับพี่สาว"จินหลงรับนามบัตรที่เธอยื่นให้พร้อมทั้งพยายามเก็บความเศร้าไว้ที่ต้องจากกันไปแล้วเขาถูกชะตากับพี่สาวซูมี่มาก
"จินหลงไม่ต้องเกรงใจนะอย่าลืมติดต่อหาพี่นะจ๊ะ"
มือเรียวสวยยกขึ้นลูบผมของจินหลงเบาๆด้วยความเอ็นดูน้องชายคนนี้เธอคิดว่านี้คงเป็โชคชะตาที่ทำให้เราได้มาเจอกันเเน่ๆ
"ถ้าหลังจากนี้เเม่กับพี่สาวอยากหางานทำพี่มีงานให้ทำนะเพื่อเเม่ของจินหลงสนใจติดต่อหาพี่ได้เลยพี่คงต้องกลับเเล้ว"
ซูมี่บอกลาอีกครั้งจินหลงมองพี่สาวที่เดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่กลับบ้านทันที
ประมานเกือบ19.30น.ซูมี่ก็ขับรถถึงบ้านเรียบร้อยเเล้ววันนี้เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าเป็อย่างมากวันนี้เธอจะเเช่น้ำในอ่างเพื่อความผ่อนคลายสักครั้ง
กว่า30นาทีเห็นจะได้ที่ซูมี่ใช้เวลาในขณะที่นอนเเช่ตัวในอ่างอาบน้ำอย่างมีความสุขหลังจากนั่นร่างบางก็รีบเเต่งตัวด้วยเสื้อยืดกางเกงขาสั่นอยู่บ้านพาตัวเองไปนอนกับเ้าขนปุยเสี่ยวไป๋บนที่นอนทันที
เช้าวันต่อมาซูมี่เธอตื่นตั้งเเต่07.00น.วันนี้เธอจะอยู่บ้านเลยเเต่งตัวสบายๆใส่เสื้อยืดตัวใหญ่กางเกงขาสั้นมัดผมดังโงะง่ายๆทำความสะอาดบ้านจัดของให้เข้าที่เธอใช้เวลาเกือบครึ่งวัน ที่ทำงานบ้านไป
เธอคิดว่าอยากจะซื้อหนังสือเกี่ยวกับธุรกิจเเละดนตรีเธอคงต้องสั่งซื้อออนไลน์ทุกวันนี้สะดวกสบายมาก
คิดได้ตอนนี้เ้าตัวรีบพาตัวเองไปนั่งจุ่มปุ๊ที่เ้าเเมวเสี่ยวไป๋นอนอยู่บนโซฟาหน้าทีวีทันที
มือเรียวสวยกดเข้าเลือกซื้อหนังสือที่้าอย่างเพลิดเพลินซูมี่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองเลือกสั่งซื้อหนังสือไปมากกว่า50เล่ม ไม่ว่าจะเป็ ด้านอาหาร ดนตรี ศิลปะ ความรู้ หนังสือที่น่าสนใจอีกมากมายดีที่บ้านหลังนี้มีชั้นใสหนังสือที่ว่างเปล่าอยู่เ้าตัวรีบกดสั่งซื้อทันทีตลอดเวลา่บ่ายเ้าตัวมั่วเเต่นั่งสั่งซื้อของทางออนไลน์ไปเยอะพอสมควรส่วนใหญ่จะเป็ทางด้านการเพื่อความสามารถให้กับตัวเองทั้งอุปกรณ์วาดภาพ เครื่องดนตรีที่ซูมี่สนใจเรียนรู้ด้วยตนเองคือเปียโนเเละไวโอลิน เเละเครื่องดนตรีจีนเช่นกูเจิง เธอได้สั่งซื้อผ่านร้านดังทันที โดยทุกอย่างที่เธอสั่งไปวันนี้ทางร้านจัดส่งไม่เกินวันนี้่เย็นเธอได้เเจ้งกับคุณเจียงเเล้วว่าจะมีคนมาส่งของ
โครกคราก~
จนกระทั้งเสียงได้ยินเสียงท้องตัวเองร้องเธอจึงรีบไปทำอาหารง่ายๆทานอย่างเอร็ดอร่อย
Trrr......
หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าเป็เบอร์คุณลุงอวี้
096679xxxx
มือเรียวสวยรีบกดรับสายทันทีพร้อมสายตาเรียวสวยมองดูเวลาตอนนี้16.00นเเล้วคิ้วเรียวสวยขมวดด้วยความสงสัยว่ามีเื่อะไรรึเปล่า
"สวัสดีค่ะคุณลุงอวี้" ซูมี่กดรับสายไปเเล้ว
(สวัสดีหนูซูมี่เป็อย่างไรบ้างสบายดีมั้ย)
"สบายดีคะเเล้วคุณลุงกับคุณปู่เยี่ยนสบายดีไหมคะ"
(โอ้ลุงกับคุณท่านสบายดีพอดีว่าคุณท่านอยากจะชวนหนูซูมางานวันเกิดของคุณท่านที่จะจัดขึ้นอีก2สัปดาห์นี้นะหนูซูสะดวกไหม)
เมื่อเธอทราบทันทีว่าเป็งานวันเกิดของคุณปู่เยี่ยนเธอก็ตอบตกลงที่จะไปทันทีทั้งกล่าวขอบคุณที่โทรมาชวนเธอทั้งๆที่เธอกับคุณปู่เยี่ยนเพิ่งจะรู้จักกันเท่านั่น
"ยินดีคะฝากขอบคุณคุณปู่เยี่ยนด้วยนะคะที่ชวนหนูจะไปเเน่นอน"ซูมี่เธอไม่ปฏิเสธเเน่นอนเธอคิดว่าคงต้องหาของขวัญวันเกิดที่ล่ำค่าให้กับคุณปู่เยี่ยนเเน่
(ดีๆเดี่ยวลุงส่งบัตรเชิญไปให้ที่บ้านนะหนูซู)
"ได้เลยคะส่วนที่อยู่หนูจะส่งที่อยู่ให้ทางข้อความนะคะขอบคุณอีกครั้งคะ"
หลังจากที่ว่างสายไปซูมี่ได้จัดการส่งที่อยู่ให้กับลุงอวี้ทันทีร่างบางระหงลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเธอคิดว่าอีกไม่นานจะมีคนมาส่งของจึงต้องเเต่งตัวให้ดูดีกว่าตอนนี้
"อ่ะ! เกือบไปเเล้ว!เสี่ยวไป๋เ้าเเมวอ้วน!"เธอเกือบขังเ้าเสี่ยวไป๋ไว้ในห้องเเต่งตัวสะเเล้วเพราะเ้าตัวไม่รู้ว่ามันตามเธอเข้ามาด้วยดีที่เธอเลือบไปเห็นก่อนนั่นเอง
ซูมี่รีบไปอุ้มเ้าเเมวอ้วนออกมาทันทีเ้าตัวพามันมาเดินเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้านเเทนเ้าตัวเล็กนั่นก็วิ่งเล่นอย่างเพลิดเพลินเธอก็ถ่ายรูปเ้าเสี่ยวไป๋ลงโซเชี่ยลทันทีหลังลงรูปไปไม่นานก็มีคอมเมนท์เยอะมากจนเธออ่านเเถบไม่ทัน
(แปะรูป) ~
คอมเมนท์5,600 ข้อความ
"อ้ายยยเ้าปุกปุยน้อยทำไมต้องน่ารักขนาดนี้"
"ฉันอยากเลี้ยงเเมวมากเลยอือๆเเต่ที่หอเลี้ยงไม่ได้อ่ะ"
"งุ้ยๆน้องน่ารักจัง"
"เ้าของเ้าตัวเล็กก็สวยมากก"
"ฉันชอบพี่เขาชอบบอกเขาที"
"555ฉันตลกเม้นบน"
"อยากอุ้มจังไม่ไหวเเล้ววว"
"เห็นเเล้วเราอยากเลี้ยงเเมวทันที"
เวลาผ่านไปไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงกดออดหน้าประตูบ้าน
ซูมี่คิดว่าคงเป็พนักงานขนของมาส่งเธอเป็เเน่เลย ร่างบางรีบเดินไปดูที่จอมินิเตอร์เล็กๆ ข้างประตูทันทีว่าเป็ใครมาหาเธอ
เมื่อเห็นว่าเป็พนักงานประมาน8คนขนของด้วยรถเข็นสัมภาระขนาดใหญ่ตามมาอีกด้วยเ้าตัวก็รีบปรดล็อครหัสเพื่อเปิดประตูทันที
"วางไว้ที่ห้องโถงตรงนั่นเลยนะคะเเละก็ขอบคุณมากๆ "
ซูมี่กล่าวขอบคุณพนักงานทั้งชายและหญิงที่นำของมาส่งเธอด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจจนพวกเขาที่อยู่ตรงหน้าใจละลายไปเเล้วต้องเเต่เห็นหน้าของซูมี่
สักพักพวกเขาขนเสร็จเรียบร้อยก็เอ่ยขอตัวทันทีหลังจากพนักงานส่งของกลับไปเธอก็ได้จัดของที่ซื้อมาให้เข้าที่เครื่องดนตรีเธอได้ให้พวกเขายกมาจัดตามที่เธอบอกไปเเล้วเธอคิดว่าจะให้ห้อง้าอีกห้องเป็ห้องทำงานเเละวาดภาพไม่รอช้าเธอก็จัดทุกอย่างเรียบร้อยจนถึงเวลา่เย็นเธอคิดว่าตลอด2-3วันนี้จะคุกตัวอ่านหนังสือที่ซื้อมามากมาย
อีกด้าน ครอบครัวจินหลง
หลังจากจัดงานพิธีศพของยายเสร็จตอนนี้ทุกคนในบ้านกำลังเครียดมากเพราะจินม่านเธอได้กู้เงินมารักษาเเม่ของเธอลำพังเเค่ทำงานรายวันมันไม่พออยู่เเล้วเธอจึงได้เอาที่ดินของบ้านไปทำสัญญากู้เงินมาโดยเธอไม่ได้บอกกล่าวผู้เป็เเม่จนท่านลวงลับจากไป
จนตอนนี้เธอหาเงินไม่ทันจ่ายทางนั่นส่งจดหมายมาว่าจะยึดบ้านตามกฎหมายจนมันทำให้เธอตัดสินใจบอกลูกๆทั้งสองทันที
"เเม่คะเราจะทำยังไงกันดี"จินรั่วเอ่ยถามเเม่ที่นั่งทำใบหน้าเครียดๆเธอเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรตัวเองเพิ่งเเค่อายุ15ปีเท่านั้น
"เเม่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเหมือนกันลูกเเม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกๆต้องมาลำบากกัน"มือเรียวหยาบกระด้างยกลูบหัวของลูกทั้งสองคนของเธอด้วยใจที่บอบช้ำ
จินม่านเธอเลี้ยงลูกมาด้วยความรำบากหลังจากที่เธอหนีพ่อของเด็กๆมาอดีตที่ผ่านมาเธอจดจำไว้ในใจอย่างเ็ปตอนนั่นที่เธอตัดสินใจหนีพ่อของลูกมานั่นลูกสาวของเธออายุได้เพียง2ขวบเเถมเธอเองก็เพิ่งมารู้ตัวอีกที่ว่าท้องอ่อนได้1เดือนเธอตัดสินใจกลับบ้านเกิดทันทีกระทั้งพ่อของลูกยังไม่สามารถที่จะตามหาเธอได้เพราะทั้งคู่เจอกันที่ประเทศเอเธอเป็นักเรียนทุนที่เจอความรักกับพ่อของลูกตอนนั่นเธอท้องทั้งเรียนไม่จบมีอายุเเค่18ปีเธอคบกับพ่อของลูกได้เเค่3ปีกว่าจนกระทั้งมีเื่ที่ทำให้เธอเ็ปใจถึงได้พาลูกทั้งสองหนีมาจนเวลาผ่านไป10กว่าปีที่ผ่านมาเธอก็ยังรักเขาคนที่เป็พ่อของลูกตลอดเวลาเเต่เขาทำให้เธอเสียใจจนเธอไม่สามารถให้อภัยเ้าตัวได้เเละตอนนี้เธอคงคิดว่าเขาคงมีครอบครัวเเล้วลืมเธอไปเเล้ว
"เเม่ครับผมจะติดต่อหาพี่สาวซูมี่นะครับพี่สาวบอกว่าถ้าอยากหางานทำให้ติดต่อไปครับ"จินหลงถึงเขาจะอายุน้อยที่สุดเเต่เขาไม่อยากให้เเม่เครียดทุกวันเขาเเอบเห็นเเม่นั่งร้องไห้ในที่มืดตอนนั้นเขาลุกขึ้นมาหาน้ำดื่มตอนดึกเเม่จะชอบมานั่งเเอบร้องไห้ที่หลังบ้านติดกับห้องครัวเสมอเขาไม่เคยถามหาผู้เป็พ่อเพราะเขาคงคิดว่าเื่ที่ทำให้เเม่เขาเศร้าหรือเเอบร้องไห้นั่นต้องเกิดมาจากผู้ชายคนนั่นเเน่
จินหลงตอนนี้นึกถึงเเค่พี่สาวซูมี่เท่านั่นที่จะช่วยได้
"จะดีหร่อจินหลงเราเพิ่งรู้จักพี่สาวซูมี่น่ะ"จินรั่วเอ่ยถามน้องชายด้วยความกังวล
"จริงๆครับเเม่พี่สาวบอกว่ามีงานให้ทำทั้งพี่สาวยังใจดีมากผมรู้สึกว่าพี่สาวไม่โกหกเราเเน่นอนครับ"
จินม่านเธอฟังที่ลูกๆคุยกันเธอเองก็ถูกชะตากับหนูซูมี่ทั้งๆที่คุยกันได้ไม่นานเธอรับรู้ได้ว่าหนูซูมี่เป็คนดีมากๆ
"งันลูกลองติดต่อพี่สาวซูมี่ก่อนเดี่ยวเเม่จะคุยเอง"จินม่านตัดสินใจบอกลูกชายทันที
จินหลงพอรู้ว่าเเม่ให้ติดต่อพี่สาวได้เ้าตัวรีบวิ่งไปขอยืมมือถือที่บ้านเพื่อนพร้อมจ่ายค่าโทรให้กลับบ้านนั่นไป10กว่าหยวน
อีกด้าน
Trrr......
หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าไม่ระบุชื่อ
056779xxxx
มือเรียวสวยรีบควานหาโทรศัพท์ที่ว่าไว้ข้างๆ พร้อมสายตาเรียวสวยมองดูเวลาตอนนี้18.00นเเล้วคิ้วเรียวสวยขมวดด้วยความสงสัยว่าใครกันที่ติดต่อหาเธอเวลานี้ เธอคิดว่าตั้งเเต่ย้อนเวลามาเธอยังได้ให้เบอร์ติดต่อเพียงไม่กี่คนเท่านั่น
"ฮัลโล" ซูมี่กดรับสายไปเเล้ว
(ฮัลโลครับ พี่ซูมี่ใช่ไหมผมจินหลงเองครับ)เสียงตอบกลับมาทำให้เธอยิ้มออกมาเต็มใบหน้าสวยของเธอ
"ว่าไงจินหลงมีอะไรให้พี่ช่วยไหม"เสียงหวานเอ่ยถามทันที
(ครับพี่สาวพอดีคุณเเม่จะคุยด้วยครับ)
"ได้จ๊ะ"
(สวัสดีหนูซูมี่น้าจินม่านเองนะพอดีเห็นจินหลงบอกว่าหนูซูมีงานให้ทำตอนนี้น้าบอกตามตรงเลยว่าน้าอยากหางานทำพร้อมกับอยากให้ลูกๆสองคนขอน้าได้เรียนด้วยพวกเราจึงอยากจะไปหางานทำในเมืองค่ะ)
"อืม..น้าจินม่านสะดวกมาทำงานกับหนูไหมคะพอดีหนูมีแพลนจะเปิดร้านอาหาร"
(จริงหรือจ๊ะหนูซูเก่งจริงๆน้าสนใจน้าเองก็ชอบทำอาหารเพียงเเค่ไม่มีโอกาสได้ทำเลย)จินม่านเธอเคยฝันอยากเป็เชฟเหมือนกันเเต่ไม่มีโอกาสเลยสักครั้ง
"ดีจริง!น้าจินม่านไม่ต้องคิดมากเื่น้องชายกับน้องสาวนะหนูจะส่งทั้งสองคนเรียนเองนะคะน้าจินม่านมาทำงานกับหนูมาทำความฝันให้เป็จริงด้วยกัน"ซูมี่เธอดีใจมากที่มีคนมีความฝันเหมือนกับเธอเเถมยังเป็คนที่เธอถูกชะตาทั้งครอบครัวอีก
(ห่ะ!จริงรึหนูซูไม่ต้องถึงขนาดนั่นก็ได้น้าเกรงใจเเค่มีงานทำน้าก็ดีใจมากๆเเล้ว)
จินม่านเธอใที่หนูซูมี่จะส่งลูกๆของเธอเรียนขนาดนั่นเธอก็มองหน้าลูกทั้งสองคนไปด้วย
"ดีสิคะน้าจินม่านไม่ต้องกังวลเลยนะคะหนูรวย555"ซูมี่เธอเข้าใจดีว่าน้าจินม่านต้องกังวลเื่เด็กๆเธอเองก็พูดยอกเยาเล่นๆกับอีกฝ่ายเพื่อไม่ต้องเครียด
(555น้ารู้เเล้วจ๊ะหนูซูมี่น้าขอบคุณมากๆที่ให้น้าไปทำงานด้วยนะจ๊ะยังไงน้าจะทำงานให้คุ้มค่าเเน่นอน)จินม่านเธอพูดกับซูมี่เเล้วก็สบายใจมากขึ้นเธอคิดว่าจะไม่รับเงินเดือนด้วยซ้ำเเค่เธอทุ่มเทกับงานเเค่ให้ลูกได้เรียนก็พอเเล้ว
"งันน้าจินม่านพาน้องๆย้ายมาอยู่กับหนูได้เลยนะคะหนูอยู่ตัวคนเดี่ยวกับเเมวตัวน้อยเเล้วเหงามากๆเลย"ซูมี่เธอยินดีจริงๆเธอจะได้ไม่เหงาอยู่บ้านหลังใหญ่คนเดี่ยวอีกเเล้ว
(น้าขอเก็บของภายใน2วันนี้จ๊ะ)
"ได้เลยเดี่ยวหนูจะให้คนไปรับตอนเช้านะคะเก็บของรอได้เลย"
(ขอบคุณอีกครั้งนะหนูซูมี่งันน้าไม่รบกวนเเล้วจ๊ะ)
หลังจากที่เธอได้คุยกับน้าจินม่านจนวางสายไปเเล้วเธอคิดจะหารถไปรถทั้งสามคนทันทีทีนึกได้ว่ามีพี่สาวคนขับรถรับจ้างตอนนั่นน่าจะว่างๆเเถมเธอยังหางานเสริมที่จ่ายค่าจ้างให้ถึงใจเเน่นอน
ซูมี่จึงรีบโทรนัดพร้อมเเจ้งที่อยู่อาศัยของครอบครัวจินม่านทันที
225
