ขยับตัวยุกยิกอยู่ไม่สุขเพราะกลัวว่ามีมี่จะััได้ถึงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวเร็วใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ต้องมาใกล้ชิดกันแบบนี้ ทำให้มีดคมกดลงบนเนื้อเืสีแดงไหลออกมา
“ไอ้ย่า มีดคมเสียจริง” ยกมือบางเช็ดรอยเืที่ไหลซึมให้อย่างอ่อนโยนแ่เบา เทียนหลันเซ่อ หลุบตาไม่กล้าสบตามีมี่
“ห้ามดิ้นเห็นไหมได้เืเลย”
มีมี่ใช้เข่ากดกับพื้นแท่นนอนใช้ข้าหนีบลำตัวของเทียนหลันเซ่อไว้แน่น เทียนหลันเซ่อตัวชา ร้อนวูบวาบไปทั่วตัว
มือบางยังกดลงที่ปลายคางอย่างอ่อนโยน ตาคมจ้องมองใบหน้างดงามของมีมี่นิ่ง แต่มีมี่กลับสนใจอยู่ที่หนวดเครารกเรื้อนั้น ใบหน้าสะอาดเผยออกมาให้เห็นเด่นชัดเต็มสองตา รูปหน้างดงามเหมือนผู้หญิง ริมฝีปากบางแดง ผิวสีขาวสะอาดตา คางเล็กแหลม มีมี่อมยิ้ม มองใบหน้าหล่อเหลาราว อะไรดี ..เทพ์ หรือว่าพระเอกซีรีส์….
“เห็นไหมถ้าไม่ดิ้น ก็ไม่ต้องมีใครต้องเจ็บตัว กันอีกรอบ รับรองเนี๊ยบ” กดมีดลงอีกครั้ง แต่กลับพบกับสายตาคมที่จ้องมองอยู่สายตานั้นแปลกๆ มีมี่รีบหลบตาคม
“หลับตา เดี๋ยวนี้เลย”
“พอแล้ว”ขยับตัวรวดเดียว ก็ลุกขึ้นมานั่ง มีมี่หงายท้องลงไปนอนบนพื้นแท่นนอน
“คนอะไรเขาทำให้ อย่างดีไม่ขอบคุณแล้วยัง ผลักจนล้มหงายท้อง”ร่างสูง โถมตัวเข้าไปคร่อมตัวของมีมี่ไว้
“้าสิ่งใดกัน ข้าไม่ได้ขอร้องให้เ้ามาทำให้”
“ชิ คิดว่าต้องเดินเคียงข้างหรอกถึงจะต้องทำให้ดูดี เห็นหรือไม่องค์ชายคนอื่นเขา หล่อเหลาน่ามองแต่ท่าน”เทียนหลันเซ่อจ้องมองริมฝีปากบางขยับขึ้นลง โน้มตัวเข้าหามีมี่ แต่
“อย่านะ จูบแรกของฉ้านนนน”กลิ่นสุรายังติดอยู่ที่ริมฝีปาก มีมี่ผลักร่างสูงให้ล้มหงายหลังแล้ววิ่งไปตั้งหลักไกลออกไป
“อย่านะ อย่าคิดว่าคนอย่างมีมี่จะเคลิ้มไม่มีทาง ท่านเองก็ไม่ได้ถูกใจข้าขนาดนั้น ก็แค่ สูงขาวหุ่นดี มีซิคแพ็ก หล่อ เท่ แล้วก็เสียงทุ้ม”ปิดปากตัวเองเมื่อคิดว่าเทียนหลันเซ่อเมื่อโกนหนวดเคราออกแล้ว หล่อเหลาที่สุด ไม่มีที่ติแม้แต่น้อย ยกเว้นผมเผ้าที่บิดเป็เกลียวไม่ยาวสลวยเหมือนองค์ชายองค์อื่น
“ไปเสียเ้าไม่ควรแต่งเข้ามาเป็ชายาของข้า”
“เอ้า ยังยังไม่หมดจะต้องจัดการกับผม รุงรังนั้น”ประชิดตัวอีกคนด้วยความลืมตัว เอื้อมมือหยิบปอยผมมาพิศดู
“ตัดหรือว่าโกนดี”มือบางถูกจับไว้ ไม่ให้ แตะต้องตัวเขา
“ไปเสีย”
“ข้ายังทำภารกิจไม่สำเร็จจะไปได้อย่างไร เป็ท่านที่จะต้องให้ข้าจัดการเปลี่ยนท่านเสียใหม่”มุ่งมั่นเหลือเกิน
ดวงตาดุจ้องมีมี่ตาเขม็ง
“อย่ามาแตะต้องตัว ข้าอีก” สะบัดตัวก้าวเดินออกไป
เทียนหลันเซ่อ เดินออกมานอกห้อง ก้าวขายาวไปยังสวนดอกไม้ มีมี่เบ้ปากเมื่ออีกคนไปพ้นแล้วจึงะโตามตูดไป
“ก็ไม่อยากจะแตะนักหรอกพอหล่อหน่อยทำมาหยิ่ง”บ่นๆๆ ไปตามเื่
เทียนหลันเซ่อเหม่อมอง ดอกไม้สวยยกมือขึ้นกุมขมับแน่
ก่อนหน้านั้น
“อาจารย์ มีเื่จะพูดกับเทียนหลันเซ่อ”ก้มศีรษะมองอาจารย์ที่นั่งบนแท่นหิน
“องค์ชาย มีหลายเื่ที่อาจารย์ไม่อาจปกปิด”
“อาจารย์เทียนหลันเซ่อพร้อมที่จะรับฟัง”
“องค์ชายหากคนที่องค์ชายเรียกว่าเสด็จพ่อหาใช่พ่อแท้ๆ ขององค์ชายองค์ชายจะเสียใจหรือไม่”เทียนหลันเซ่อยิ้ม
“เช่นนั้นเื่ที่อาจารย์จะบอกก็คือ….” เสียงกรรไกรตัดฉับเข้าที่ปลายผมบิดเกลียวนั้น
มีมี่ยิ้มแหย๋ๆ มือข้างหนึ่งถือกรรไกรอีกข้างถือหวี เทียนหลันเซ่อถอนหายใจ
นางเช่นไรต้องใส่ใจเขาเพียงหนี้หรือว่าเป็เพราะเสด็จย่า ที่ตอนนี้เขาเองเริ่มลังเลแล้วว่า เสด็จย่าที่เขาคิดว่าเป็ย่ากำมะลอ นั้นทำไมถึงห่วงใยเขาเหลือเกิน มือใหญ่จับข้อมือข้างที่ ถือกรรไกรอยู่กระชากร่างบาง มาซบอก
“ข้าจะนั่งนิ่งๆ เ้าจะทำอะไรก็แล้ว แต่เ้าแต่เมื่อพอใจแล้วจึงไปเสีย พรุ่งนี้ข้าจะทูลขอไทเฮาเื่หย่ากับเ้า”มีมี่ เหลือกตา
“หย่าเลยเหรอ”
“ข้าสมควรจะคืนอิสระให้กับเ้าในเมื่อเมื่อวันก่อนเ้าเพิ่งจะมาคุกเข่าขอหย่ากับข้าตอนนี้ข้ายอมหย่าให้แล้ว”ก็คงเป็มีมี่ คนนั้นคนที่เคยอยู่ในร่างนี้ที่นางขอหย่าแต่จะด้วยเหตุผลอะไร มีมี่ก็ไม่อาจรู้ได้หรือจะเป็เพราะทนองค์ชายผู้นี้ไม่ได้
“ก็ได้ หย่าก็หย่าแต่วันนี้ขอตัดผมก่อน”เทียนหลันเซ่อนั่งลงบนเก้าอี้ให้มีมี่ตัดผมให้ หวีในมือสั่นน้อยๆ เมื่อยืนอยู่ข้างหน้าสายตาคม ที่จ้องมองใบหน้าของมีมี่
“ลงมือได้เลย”สางผมที่เป็ซังกะตัง กลัวว่าอีกคนจะเจ็บ
“เ้า ..เช่นไรถึงต้องใส่ใจข้าเพียงนี้”เหมือนเด็กขาดความอบอุ่น ถามเพื่อให้แน่ใจคาดหวังคำตอบที่จะได้รับ มีมี่ยิ้ม
“ไม่นะ ข้าแค่รู้สึกว่าข้า งดงามอันดับสามเป็รองแค่เพียงฮองเฮากับเสด็จย่า ฉะนั้นจึงอยาก จะให้ท่านเมื่อเดินตลาดกับข้า ก็สมกันราวกิ่งทองใบหยกจะดีไหม”พูดไปมือก็บรรจงสางผมให้อย่างอ่อนโยน เทียนหลันเซ่ออมยิ้ม รุ้สึกว่า วันนี้มีมี่ผู้นี้ทำไมทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตเริ่มมี แสงสว่างสดใส
“มีมี่ ข้าหอบเอา ขนมมาฝากท่าน”จินเซ่อวิ่งมา กอดขา มีมี่
“มัม แกต้องเรียกฉันว่ามัม”
“มัม แปลว่าอะไร”
“ก็แปลว่าแม่อย่างไรเล่า”
“แม่”
“ไหนว่าให้ข้าเรียกมีมี่”
“อืมก็จริงนะ พรุ่งนี้พ่อของนายก็จะ หย่ากับฉันแล้ว”จินเซ่อยิ้ม
“ในที่สุด เสด็จพ่อก็จะหย่ากับมีมี่แล้วดีใจจังเลย”
“จินเซ่อ”
“เสด็จพ่อ ก็ข้าไม่ชอบมีมี่มีมี่ชอบ แกล้งข้าแล้วอีกอย่างข้าเห็นมีมี่ ชอบคุยกับ…. ท่านลุงหยินเซ่อในตอนกลางคืน”มีมี่ใกับสิ่งที่ได้ยิน เทียนหลันเซ่อทำสีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน ต่อสิ่งที่ได้ยิน เหมือนรับรู้เื่นี้มานานแล้ว
“ไม่ใช่เื่ของเด็ก ปอหลุนพาองค์ชาย ไปอาบน้ำเสีย”ะโดังๆ
ปอหลุนวิ่งมาดึงมือจินเซ่อให้ตามเขาไป
“ท่านไม่โกรธเื่ที่...มีมี่ แอบคุยกับองค์ชายสิบสองหรือ”มีมี่ไม่สงสัยแม้แต่น้อยเื่ความสัมพันธ์กับ องค์ชายสิบสองในเมื่อเมื่อเช้าองค์ชายคนนั้นก็แสดงให้เห็นว่าสนิทสนมกับมีมี่เพียงใด
“ข้าไม่มีสิทธิ์เหนี่ยวรั้งเ้า และข้าเองก็ไม่เคยคิดว่าเ้าเป็ชายาในเมื่อเราสองคนไม่ได้เป็สามีภรรยากันเพียงแต่งงานกันตามที่..เสด็จย่า้าก็เท่านั้น”มีมี่ถอนหายใจชักยุ่งไปกันใหญ่มีมี่จะต้องรู้ให้ได้ว่ามีมี่ ร่างนี้กับองค์ชายสิบสองคนนั้นถึงขั้นไหนกัน แล้สวทำไมถึงมาหลอกลวงเทียนหลันเซ่ออีก และอีกอย่างเทียนหลันเซ่อช่างน่าสงสารเสียจริงชายาก็ดันแอบพบปะพูดคุยกับ คนอื่นทั้งๆ ที่แต่งเข้ามาเป็ชายาของเขา
สางผมจนเรียบก่อนจะใช้กรรไกรตัดผมให้ยาวแค่ประบ่า แล้วสางใหม่อีกรอบเอียงคอมองใบหน้าที่แปลกตาของเทียนหลันเซ่อพอ ตัดผมโกนหนวดแล้วยิ่งหล่อ มีมี่อมยิ้ม วิ่งไปหยิบกระจกมายืนอยู่ตรงหน้าเทียนหลันเซ่อที่ค่อยๆ จ้องกระจกในมือของมีมี่ ก่อนจะไล่สายตาขึ้นไปสบตากลมโต
ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
“เห็นไหมหล่อแล้ว อย่างนี้ ข้าไม่ยอมหย่าแล้วล่ะ ห้ามพูดว่าจะหย่าอีกไม่อย่างนั้นข้าโกรธจริงๆ ด้วย”พูดทีเล่นที่จริง
“เ้า ไม่อยากหย่ากับข้าแล้วหรือ”น้ำเสียงเศร้าสร้อย เพียงแวบเดียวกับเปลี่ยนเป็เรียบเฉย
“จะมาเสียใจทีหลังไม่ได้นะในเมื่อข้าพร้อมที่จะหย่าเ้าแล้ว”มีมี่ส่ายหน้าจะว่าไปคนผู้นี้มีบางอย่างที่ ทำให้มีมี่รู้สึกวางใจเขายิ่งกว่า หยินเซ่อผู้นั้น และบัดนี้มีมี่กับรู้สึกว่าเขาน่าสงสารไม่น้อย
“มีเื่หนึ่งที่ ข้าอยากขอหากว่าเ้ายังจะไม่หย่ากับข้า”
“เื่อะไรกัน”
“ข้าขอ เ้า อย่าได้ มอบกายให้กับองค์ชายสิบสองหยินเซ่อ ก่อนที่จะหย่ากับข้าได้ไหม หากเ้าไม่อยากหย่า เ้าก็อย่าได้ยอมเป็ของเขาถือว่าข้าขอนร้องแม้ข้าจะรู้ว่าเ้ามีใจให้เขาแต่หากเ้ายังอยู่ที่นี่ยังเป็ชายาของข้า ขอแค่เ้า ...เมตตาข้าสักครั้งอย่าให้มันซ้ำรอยเดิมอย่าให้ข้าต้องเสียใจซ้ำๆ จะได้ไหม”
มีมี่ตกตะลึงสงสารจับใจรู้ทั้งรู้ว่าโดนสวมเขาคนผู้นี้ก็ยังยอมอย่างนั้นหรือ เขาเป็คนเช่นไร หากไม่ใช่คนที่ดีมากก้คงรักมีมี่คนนั้นมากจนยอมทุกอย่าง
“ข้าสัญญา” เทียนหลันเซ่อกอดรวบร่างบางมาแนบอก มีมี่ถอนหายใจยาวเหยียด เจาะเวลามาหาอะไรเนี๊ยะ
590
