ประตูใหญ่หน้าโรงพยาบาลเปิดออกนลและซินก้าวเดินออกมาด้วยท่าทางโล่งอก
"ได้ผลจริงๆ ด้วย" ซินพูดอย่างดีใจ
นลยิ้มกว้าง "จากนี้ก็รอลุ้นผลผ่าตัด น่าจะยาวไปถึงค่ำ"
"ฉันมั่นใจค่ะว่าจะเป็ข่าวดี" ซินตอบ
นลหันมามองดูซิน "ผมบอกคุณหรือยังซินว่าวันนี้คุณ…คุณ…."
สวยเหมือนนางฟ้า
"คุณแสดงได้สมบทบาทมากยิ่งตอนคุณเรียกผมว่าที่รัก ผมนี่ขนลุกเลย"
แสดงที่ไหนกันล่ะ ความจริงล้วนๆ
ผู้คนที่เดินสวนเข้าไปทุกคนเหลียวมองดูซินที่แต่งตัวจัดเต็มด้วยสายตาสงสัยกึ่งชื่นชม แล้วซุบซิบกัน
นลพูดเหมือนขำ
"คุณจัดมาเต็มขนาดนี้ ใครๆเขาคงคิดว่าคุณเป็ดารา มาถ่ายละครในโรงพยาบาล"
"ฉันก็เป็ดาราจริงๆ นี่คะเป็ตัวสแตนด์อินของริต้าไงล่ะ" ซินตอบ
____________________
ทั้งคู่เดินมาหยุดที่รถซิน หญิงสาวเปิดประตูรถ กำลังจะก้าวขึ้นรถนลคว้ามือซินไว้
"ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดีซิน"
ด้วยการคุกเข่าขอฉันแต่งงานไงคะ
"ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะคุณนล ฉันสิคะที่ต้องขอบคุณคุณแม่คุณนลมากกว่า การที่คุณแม่คุณนลพยักหน้ายอมรับการผ่าตัดทำให้วันโลกาวินาศของฉันเปลี่ยนเป็วันดีๆ ไปเลยค่ะ"
นลมองซินอย่างซึ้งใจััได้ถึงความรู้สึกห่วงใยที่ผู้หญิงคนนี้มีต่อเขาและมารดาชนิดที่นลไม่เคยััมันจากริต้าเลย
ด้วยความรู้สึกตื้นตันที่แล่นขึ้นมาเต็มอกนลดึงมือซินเข้ามาประชิดตัว แล้วกอดเธอไว้แน่นอย่างสำนึกบุญคุณ
"ขอบคุณมากนะซิน ขอบคุณที่สุดในโลก"
ซินยืนตัวแข็ง หัวใจเต้นแรงจนเกือบะเิออกมานอกอก
พระเ้า! เขากอดฉัน
ไออุ่นจากอ้อมกอดที่เธอเคยจินตนาการถึงมันอุ่นไปถึงในหัวใจเมื่อััเข้าจริงๆ
กลิ่นหอมสะอาดจากเรือนกายของเขาทำให้เธอต้องหลับตา นึกปรารถนาให้โลกหยุดหมุนสักหนึ่งวัน
ขอแค่เขาเป็ของฉัน แค่หนึ่งวันก็เกินพอ
ทั้งคู่ยืนนิ่งเหมือนอยู่ในภวังค์
ทั้งนลและซินไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกใครคนหนึ่งแอบบันทึกภาพไว้ในสมาร์ทโฟน ห่างจากจุดนั้นออกมาไม่ไกล
ถ่ายคลิปวิดีโอยังไม่สาแก่ใจเ้าของสมาร์ทโฟนยังเปลี่ยนโหมดมากดชัตเตอร์ภาพนิ่งไว้รัวๆ
____________________
ภาพนิ่งทั้งหมดนั้นถูกส่งมารัวๆ ในแชทไลน์
มือน้ารินที่ถือสมาร์ทโฟนของตัวเองสั่นระริก ขณะไถดูภาพนิ่งแต่ละภาพ
เพื่อนผู้หวังดีส่งคลิปวิดีโอเข้ามาปิดท้าย
น้ารินกดเล่นคลิปที่บันทึกภาพชายหนุ่มดึงหญิงสาวในชุดเดรสขาวเข้ามากอดอย่างแแ่
นิ้วสั่นๆ กดรีเพลย์คลิปอีกครั้ง และอีกครั้ง
ครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนใครจ้วงมีดปลายแหลมแทงอกน้ารินซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ภาพนิ่งสุดท้าย ดูเหมือนเพื่อนผู้หวังดีจะตั้งใจซูมภาพมาฝากโดยเฉพาะ
คือภาพนิ้วนางของซินที่สวมแหวนหมั้นเพชรของริต้า!
น้ารินกรีดร้องลั่นบ้าน "นางซิน นางลูกเลี้ยงทรยศ"
____________________
น้ารินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา แล้วกดโทรศัพท์หา"แหล่งข่าว" อย่างสุดทน
"วารี เธอไปเจอสองคนนี้ได้ยังไง"
ปลายสายตอบมาอย่างตื่นเต้น "คืออย่างนี้จ้ะรินวันนี้มีลูกค้าที่โรงพยาบาลสั่งของมา ฉันก็กำลังจะเอาของไปส่งลูกค้าใช่ไหมล่ะพอจอดรถเสร็จปุ๊บตาเ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นว่าที่ลูกเขยเธอเข้าพอดี วุ้ย!ฉันนี่ไม่อยากจะเชื่อสายตา ไม่รู้นึกยังไงมายืนกอดกันกลมกับผู้หญิงอยู่ตรงลานจอดรถ"
แหล่งข่าวเล่า พร้อมใส่อารมณ์เม้าอย่างเมามันส์
"ตอนแรกชั้นก็งงเห็นประกาศยกเลิกงานแต่งงานไปแล้ว ทำไมมายืนกอดกับยายริต้าอีก รินเอ๊ย!พอซูมเข้าไปดูใกล้ๆ นี่อกอีวารีจะแตก ริต้งริต้าที่ไหน นี่มันยายลูกเลี้ยงเธอนี่นาเห็นเอาการเอางานกว่ายายริต้า ฉันก็นึกว่าจะหงิมๆ เื่ผู้ชาย ต๊าย! ที่ไหนได้ไวไฟยังกับเบนซินซูเปอร์”
ปลายสายหัวเราะลั่นด้วยเสียงแหลมบาดหู
น้าซินโกรธจนตัวสั่น ขว้างโทรศัพท์ในมือลงบนโซฟา
____________________
รถซินแล่นเข้ามาจอดในบ้านน้าริน
ซินในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ตัวเก่งเครื่องสำอางบนใบหน้าถูกลบจนเกลี้ยงเกลาเดินเข้ามาในบ้านพร้อมถุงใส่กล่องอาหารและขนม
"น้ารินคะ ซินกลับมาแล้ว"
หญิงสาวเดินทั่วบ้านหาน้าริน จนเห็นมารดาเลี้ยงนั่งอยู่ตามลำพังในสวนจึงแกะกล่องเอแคลร์ออกมาใส่จาน
ซินถือจานเอแคลร์เดินออกมาที่สวน "ลุงป้ากลับไปหมดแล้วหรือคะน้ารินงั้นเดี๋ยวคืนนี้ซินนอนเป็เพื่อนน้ารินอีกคืนนะคะ
ซินนั่งลงข้างแม่เลี้ยง ส่งจานขนมให้ "เอแคลร์ของโปรดน้ารินค่ะ ซินซื้อมาฝาก"
น้ารินปัดขนมทั้งจานตกแตกกับพื้น "ยังจะหน้าด้านกลับมาบ้านนี้อีกหรือแกนึกว่าฉันไม่รู้หรือว่าแกทำอะไรลงไป"
ซินตกตะลึง "น้าริน!"
น้ารินลุกขึ้นยืน ชี้หน้าลูกเลี้ยง ผรุสวาทอย่างกราดเกรี้ยว
"หน้าไม่อาย แย่งผู้ชายจากน้องได้ลงคอฉันว่าแล้วว่าริต้าต้องไม่โง่ขนาดหนีงานแต่งงานไปแน่ เ้าสาวดีๆที่ไหนจะหนีเ้าบ่าวดีๆ ไป ถ้ามันไม่มีใครทำเื่อะไรเลวๆ จนริต้ารับไม่ได้มันคงจับได้ใช่มั้ยว่าแกกับคุณนลมีอะไรกัน เลวที่สุด!"
"น้าริน!" ซินอุทาน
"ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้เลยแล้วไม่ต้องกลับมาอีก ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก"
น้ารินเดินโครมๆ เข้าไปในบ้าน
____________________
ซินวิ่งตามเข้ามาในบ้าน
"น้าริน น้ารินพูดเื่อะไร"
"ก็พูดเื่ที่แกทรยศหักหลังวางแผนชั่วแย่งคุณนลไปจากริต้าน่ะสิ"
"ทรยศหักหลัง วางแผนชั่ว แย่งคุณนลจากริต้าน้ารินเอาเื่บ้าๆ นี่มาจากไหน"
น้ารินคว้าโทรศัพท์มือถือขว้างใส่ซิน ที่รับไว้เกือบไม่ทัน
"ดูสิ ดูให้เต็มตาถ้าไม่มีคนส่งรูปพวกนี้มาฉันไม่มีวันเชื่อ โกหกหน้าด้านๆว่าถูกเรียกตัวด่วนไปโรงพิมพ์ที่แท้แปลงโฉมไปเล่นเลิฟซีนกอดกันกลมกับคุณนลที่โรงพยาบาลดัดจริตทำเป็ไม่สนผู้ชาย ที่แท้ก็อยากได้ผัวน้องจนตัวสั่นระริก"
ซินเปิดดูรูปในโทรศัพท์ ตัวชาวูบ
"ไม่อยากเชื่อเลยว่าแกจะทรยศฉันได้ลงคอฉันอาจไม่ใช่แม่แท้ๆ ของแก แต่ฉันก็ช่วยพ่อแกเลี้ยงแกมาจนโตเป็สาวถึงไม่ใช่ลูกก็รักเหมือนลูก แกทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง"
น้ารินปล่อยโฮด้วยความเ็ป
"แกคงคิดแค้นฉันที่มาแย่งความรักจากพ่อแกใช่ไหมมาลงที่ฉันสิ ทำไมต้องเอาความแค้นไปลงกับริต้าหรือว่าแกอิจฉาริต้าอิจฉาที่น้องสวยกว่า ดีกว่าทุกอย่างถึงต้องวางแผนแย่งทุกอย่างไปจากน้อง"
ซินสะอึก ถ้อยคำน้ารินรุนแรงบาดลึกในความรู้สึก
"มันไม่ใช่อย่างที่น้ารินเข้าใจฟังซินอธิบายก่อน…."
"ไม่ฟัง" น้ารินแผดเสียงลุกขึ้นยืน คว้าถุงอาหารบนโต๊ะขว้างใส่ซินจนต้องถอยกรูด
น้ารินขว้างทุกอย่างที่มือหยิบได้ใส่ซินตามมารัวๆ
"นังคนใจร้าย นังคนใจดำ ทำเื่เลวๆแบบนี้ได้ยังไง ไปให้พ้นบ้านฉัน ไป๊" น้ารินกระทืบเท้า "ออกไป๊"
____________________
ซินเปิดประตูกลับเข้ามาในบ้านตัวเองแล้วทรุดตัวลงกับพื้นห้องอย่างสิ้นเรี่ยวแรง เสียงน้ารินผรุสวาทยังก้องอยู่ในหู
"แกคงคิดแค้นฉันที่มาแย่งความรักจากพ่อแกใช่ไหมมาลงที่ฉันสิ ทำไมต้องเอาความแค้นไปลงกับริต้า"
"หรือว่าแกอิจฉาริต้าอิจฉาที่น้องสวยกว่าดีกว่าทุกอย่าง ถึงต้องวางแผนแย่งทุกอย่างไปจากน้อง"
เจ็บร้าวจนลึกไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ
ข้อกล่าวหาร้ายแรงเกินจะรับไหว
ซินสะอื้นออกมาอย่างสุดกลั้น
ฉันไม่เคยอิจฉาริต้า
ฉันไม่เคยคิดแย่งคุณนลจากใคร
ฉันแค่อยากรักเขาเงียบๆ คนเดียวในใจ
ฉันไม่ได้วางแผนให้อะไรๆ มันเป็แบบนี้เลย