แสงไฟจากตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน ส่องประกายระยิบระยับผ่านกระจกบานกว้างของห้องอาหารวีไอพีบนชั้นดาดฟ้าโรงแรมหรู บรรยากาศเงียบสงบและเป็ส่วนตัวอย่างถึงที่สุด เพราะทั้งฟลอร์นี้ถูกเหมาปิดไว้เพื่อลูกค้าเพียงโต๊ะเดียว
มินตรานั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้บุนวมกำมะหยี่สีแดงเข้ม สองมือเล็กบีบเข้าหากันบนตักใต้โต๊ะอาหาร เธอสวมชุดเดรสสีครีมเรียบๆ ที่อาชวินสั่งให้เลขาฯ ซื้อมาให้เมื่อ่บ่าย แม้ชุดจะไม่ได้เปิดเผยสัดส่วน แต่เนื้อผ้าที่ทิ้งตัวก็ขับเน้นผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นท่ามกลางแสงเทียนสลัว
ฝั่งตรงข้ามคือผู้ชายที่เพิ่งสั่งขังเธอไว้ในห้องเมื่อวันก่อน อาชวินในชุดสูทสีเข้มที่ไม่ได้ผูกเนกไท ดูผ่อนคลายและมีเสน่ห์จนน่าใจหาย เขากำลังใช้มีดหั่นสเต๊กปลาแซลมอนในจานของตัวเองอย่างเชื่องช้า ก่อนจะสลับจานของเขาที่หั่นเนื้อปลาเป็ชิ้นพอดีคำเรียบร้อยแล้ว กับจานพาสต้าของเธอ
“กินซะ” เขาสั่งเสียงเรียบ พยักพเยิดหน้าไปทางจานปลา “เมื่อวานเธออ้วกจนหมดไส้หมดพุง กินของอ่อนๆ จะได้ไม่ระคายกระเพาะ”
การกระทำที่แสนจะเอาแต่ใจแต่แฝงไปด้วยความใส่ใจนั้น ทำเอาก้อนเนื้อในอกซ้ายของมินตราเต้นผิดจังหวะ เธอหลุบตามองชิ้นปลาแซลมอนสีส้มที่ถูกหั่นอย่างประณีต กลิ่นของมันถูกกลบด้วยเลมอนบางๆ ทำให้กระเพาะอาหารที่เคยมวนปั่นป่วนสงบลงได้อย่างน่าประหลาด
“ขอบคุณค่ะ” เธอพึมพำเสียงแ่ หยิบส้อมขึ้นมาจิ้มเนื้อปลาเข้าปาก
อาชวินไม่ได้พูดอะไรต่อ เขายกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบ ั์ตาสีรัตติกาลจดจ้องมองคนตัวเล็กที่เคี้ยวอาหารแก้มตุ่ยด้วยประกายตาที่อ่อนแสงลงกว่าทุกวัน ความเหนื่อยล้าจากการรับมือกับบอร์ดบริหารและอาการป่วยของบิดา คล้ายจะถูกปัดเป่าออกไปเพียงแค่นั่งมองเธอในความเงียบ
ไม่มีคำพูดถากถาง ไม่มีแววตาจับผิด มีเพียงความสงบที่หลอมรวมคนสองคนเข้าด้วยกันชั่วขณะ
“่นี้... การเรียนเป็ยังไงบ้าง” เขาเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ ทำลายความเงียบ
มินตราเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ นี่เป็ครั้งแรกที่เขาถามเื่ชีวิตส่วนตัวของเธอโดยไม่มีนัยยะแอบแฝง “ก็เรื่อยๆ ค่ะ ่นี้ใกล้จะส่งโปรเจกต์จบแล้ว ถ้าผ่าน... ฉันก็จะเรียนจบตามเกณฑ์”
“แล้วคิดไว้หรือยัง ว่าเรียนจบแล้วจะทำอะไร”
“ฉันอยากสอบใบประกอบวิชาชีพ แล้วก็ไปหางานทำที่ต่างจังหวัดค่ะ” มินตราตอบตามตรง แววตาของเธอทอประกายเมื่อนึกถึงความฝัน “ฉันอยากมีชีวิตเรียบง่าย มีบ้านหลังเล็กๆ มีงานที่มั่นคง... แล้วก็มีครอบครัวที่อบอุ่น ไม่ต้องวุ่นวายแก่งแย่งกับใคร”
มือที่กำลังแกว่งแก้วไวน์ของอาชวินชะงักกึก ั์ตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นมาแวบหนึ่งเมื่อได้ยินคำว่า ‘ต่างจังหวัด’ และ ‘ครอบครัว’ ความคิดที่ว่าเธอจะโบยบินหนีไปจากกรงของเขา และไปสร้างครอบครัวกับผู้ชายคนอื่น ทำให้ไฟหึงหวงลุกพรึบขึ้นมาในอก
“ชีวิตเรียบง่าย... หรือชีวิตจืดชืดกันแน่” เขาแค่นหัวเราะ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงดังคลิก “คิดว่าโลกภายนอกมันสวยงามเหมือนในนิยายหรือไง ออกไปกัดก้อนเกลือกินที่ต่างจังหวัดน่ะ มันไม่ได้โรแมนติกหรอกนะมินตรา”
“แต่มันก็คงดีกว่าการต้องทนอยู่ในกรงทองที่ไม่มีอิสระ” เธอเถียงกลับเสียงเบา แต่หนักแน่น
อาชวินโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ นิ้วหัวแม่มือที่หยาบกร้านเอื้อมมาเช็ดคราบซอสที่มุมปากของเธออย่างแ่เบา ัันั้นไม่ได้จาบจ้วง แต่มันแฝงไปด้วยการอย่างลึกซึ้ง
“อิสระของเธอ... มันจบลงั้แ่วันที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านฉันแล้ว” เขากระซิบ ั์ตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “อย่าคิดหนีไปไหนมินตรา เพราะไม่ว่าเธอจะไปซุกหัวอยู่ที่ไหน ฉันก็จะตามไปลากคอเธอกลับมา... เธอเป็ของฉัน และจะไม่มีวันเป็ของใครหน้าไหนทั้งนั้น”
ประโยคนั้นฟังดูเผด็จการและร้ายกาจ แต่น้ำเสียงที่สั่นพร่าของเขากลับทำให้มินตรารับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่... เขากลัวการถูกทอดทิ้ง กลัวความโดดเดี่ยวไม่ต่างจากเธอเลยแม้แต่น้อย
เด็กสาวไม่ได้สะบัดหน้าหนี เธอปล่อยให้นิ้วของเขาลูบไล้พวงแก้ม ความสุขหลอกๆ กำลังทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ หลอกให้เธอเชื่อว่าภายใต้ความร้ายกาจนั้น มีความรักซ่อนอยู่ หลอกให้เธออยากจะบอกความลับเื่ลูกในท้องกับเขา หวังเพียงว่าเขาอาจจะเปลี่ยนใจและยอมรับสายเืของตัวเอง
‘ถ้าฉันบอกเขา... เขาจะดีใจไหมนะ...’
มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ริมฝีปากบางเผยอออก เตรียมจะเอ่ยคำพูดที่อาจจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอไปตลอดกาล “คุณคินน์... คือฉันมีเื่อยากจะบอก—”
Rrrrr... Rrrrr...
เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือของอาชวินดังขัดจังหวะขึ้นอย่างจัง ชายหนุ่มชะงัก ชักมือกลับไปล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าสูท คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อเห็นชื่อสายเรียกเข้า แต่เขาก็ยอมกดรับและเปิดลำโพง (Speakerphone) ขณะหันไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม
“มีอะไรไอ้พอล ฉันกินข้าวอยู่” เขากรอกเสียงห้วนๆ
เสียงดนตรีบีทหนักๆ และเสียงพูดคุยจอแจดังแทรกเข้ามาก่อนที่เสียงของผู้ชายคนหนึ่งจะดังขึ้น “กินข้าวหรือกินเด็กวะไอ้คินน์! คืนนี้พวกกูเปิดวีไอพีคลับ x นะเว้ย มึงจะมาไหมเนี่ย ไม่เจอกันเป็เดือนแล้วนะเว้ยั้แ่พ่อมึงป่วย”
“ไม่ไป ฉันไม่ว่าง” อาชวินตอบเรียบๆ
“โห่ ไม่ว่างหรือติดของเล่นชิ้นใหม่วะ แว่วๆ มาว่าพักนี้มึงทำตัวติดบ้านผิดปกติ... หรือว่ากำลังสนุกกับน้องสาวบุญธรรมหน้าจืดคนนั้นอยู่? เฮ้ย แบ่งๆ กันชมบ้างดิวะ”
คำพูดคะนองปากของเพื่อนในกลุ่มไฮโซทำเอาเืในกายของมินตราเย็นเฉียบ ร่างกายที่เคยผ่อนคลายแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอเงยหน้ามองอาชวินด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวรอฟังคำตอบของเขา หวังลึกๆ ว่าเขาจะปกป้องเกียรติของเธอ
ทว่า... หน้ากากของคนปากแข็งและกำแพงอีโก้ที่สูงเสียดฟ้าของอาชวินกลับทำงานโดยอัตโนมัติ เขาไม่มีวันยอมให้เพื่อนในกลุ่มรู้ว่าเขากำลังหลงใหลเด็กกาฝากที่เขาเคยประกาศว่าเกลียดชังนักหนา
ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ปรายตามองมินตราด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็เ็าในเสี้ยววินาที “พูดหมาๆ นะไอ้พอล... ระดับฉันเนี่ยนะจะลดตัวไปเกลือกกลั้วกับเด็กกะโปโลแบบนั้น ยัยนั่นก็แค่ของเล่นแก้เบื่อฆ่าเวลาตอนฉันเครียดเื่งานเท่านั้นแหละ จืดชืดน่ารำคาญจะตายชัก ฉันไม่เอามาเป็ตัวจริงให้เสียหน้าหรอก”
เพล้ง...
ราวกับมีเสียงกระจกแตกละเอียดดังก้องอยู่ในหัวของมินตรา โลกทั้งใบที่เธอเพิ่งแอบสร้างขึ้นในจินตนาการพังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี มือเล็กที่วางอยู่บนตักสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความเ็ปแล่นริ้วจากขั้วหัวใจลามไปถึงปลายนิ้ว
ใช่สิ... เธอเป็แค่ของเล่นแก้เบื่อ เป็แค่ตัวตลกในวงสนทนาของเขาและเพื่อนๆ
“ฮ่าๆๆ กูก็นึกว่ามึงจะสิ้นลายซะแล้ว เออๆ ถ้างั้นเบื่อเมื่อไหร่ก็โยนมาทางนี้บ้างนะเว้ย กูอยากรู้เหมือนกันว่าเด็กเรียนใสๆ มันจะเร้าใจแค่ไหน”
“เออ แค่นี้นะ รำคาญ”
อาชวินกดตัดสาย โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เขาหันกลับมามองคนตัวเล็กฝั่งตรงข้าม หวังจะทำลายความตึงเครียด แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ว่างเปล่าและแดงก่ำของมินตรา คำพูดทุกอย่างก็จุกอยู่ที่คอหอย
เธอนั่งนิ่ง ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย แต่แววตาของเธอมันแตกสลายไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ
“มินตรา... คือฉัน...” อาชวินอ้าปากจะอธิบาย ความรู้สึกผิดพุ่งริ้วขึ้นมาในอก แต่ทิฐิก็ยังคงค้ำคอ
“ฉันอิ่มแล้วค่ะ” มินตราขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท นิ่งจนน่ากลัว เธอวางส้อมลงบนจานอย่างเชื่องช้า หยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาซับริมฝีปาก ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน “ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะ... และก็ขอบคุณที่ช่วยเตือนสติ ว่าของเล่นอย่างฉัน ควรจะอยู่ในที่ของตัวเอง”
“นั่งลงมินตรา ฉันยังไม่อนุญาตให้ลุก” เขาตวาดเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นในใจ
“ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ อยากกลับไปพักผ่อน... หรือคุณจะให้ฉันไปรอที่รถ เพื่อที่คุณจะได้ไปคลับกับเพื่อนของคุณต่อ?” เธอเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างไม่ลดละ
ความดื้อรั้นของเธอทำให้อาชวินฟิวส์ขาด เขากระชากผ้าเช็ดปากทิ้ง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “อย่ามาทำตัวมีปัญหาประชดประชันฉันนะ! ฉันบอกให้นั่งก็นั่ง!”
“ปล่อยค่ะ!” มินตราสะบัดมือสุดแรง
ในจังหวะที่ยื้อยุดกันนั้นเอง กระเป๋าสะพายใบเล็กที่วางอยู่บนเก้าอี้ก็ร่วงหล่นลงพื้น ข้าวของข้างในหกกระจัดกระจาย ลิปสติก กุญแจบ้าน และโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอหงายขึ้น้า
หน้าจอโทรศัพท์ของมินตราสว่างวาบขึ้นมาพอดีพร้อมกับเสียงแจ้งเตือน
ทั้งสองคนชะงัก อาชวินหรี่ตามองลงไปที่พื้น ก่อนที่ดวงตาคมกริบของเขาจะเบิกกว้างเมื่ออ่านข้อความที่ปรากฏค้างอยู่บนหน้าจอแจ้งเตือน (Lock Screen) อย่างชัดเจน
แอปพลิเคชัน: บันทึกคุณแม่
‘สัปดาห์ที่ 7: ลูกน้อยของคุณมีขนาดประมาณบลูเบอร์รีแล้ว อย่าลืมทานโฟลิกนะคะ!’
เวลาในห้องอาหารวีไอพีคล้ายจะหยุดเดิน เสียงดนตรีคลาสสิกที่เปิดคลอเบาๆ ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สะดุดกึกของคนทั้งคู่
เืในกายของมินตราเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง เธอพุ่งตัวลงไปตะปบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแนบอกอย่างลนลาน ร่างกายสั่นสะท้านเป็ลูกนก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขีดสุด
อาชวินยืนนิ่งงันค้างอยู่ในท่าเดิม ดวงตาที่เคยวาวโรจน์ด้วยความโกรธบัดนี้ว่างเปล่าและสับสน เส้นเืที่ขมับและลำคอปูดโปนขึ้นเป็ริ้วๆ เขามองโทรศัพท์ในอ้อมแขนของเธอ สลับกับมองหน้าท้องแบนราบที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ชุดเดรสสีครีม จิ๊กซอว์ทุกชิ้นที่เคยปะติดปะต่อไว้ไม่สมบูรณ์ บัดนี้มันประกอบเข้ากันอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
อาการแพ้ท้อง... การหวงหน้าท้อง... และรอบเดือนที่เธอโกหกว่ามาแล้ว
"เมื่อกี้... มันคืออะไร"
เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบแ่เบา แต่มันกลับดังก้องกังวานและเย็นเยียบจนแทบแช่แข็งอากาศรอบตัว
มินตราส่ายหน้าไปมา ถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะอาหาร "ม...ไม่มีอะไรค่ะ มันแค่สแปม... ไวรัสโฆษณา"
อาชวินก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าว แต่ละก้าวหนักแน่นและแผ่รังสีแห่งการทำลายล้าง เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเธอ ั์ตาสีรัตติกาลจ้องลึกลงไปในดวงตาที่หวาดกลัวของเด็กสาว
"เอาโทรศัพท์มาให้ฉันดู... เดี๋ยวนี้"
239
