โชคดีฉันได้สามีสามคน

        วรเมธยิ้มเงียบๆ แต่เต็มไปด้วยความหมาย เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ จับมือมารตีไว้แล้วทาบมือตัวเองไว้ด้านบนอย่างอ่อนโยน เหมือนจะบอกว่า เราอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่มีใครเอ่ยคำใดต่อจากนั้น

        แสงไฟสลัวจากโคมตั้งพื้นยังพอทำให้เห็นเสี้ยวหน้าของกันและกันทุกคนเงียบ... แต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด มันคือความเงียบที่สบายเหมือนบทสนทนาในหัวใจได้ดำเนินไปจนจบโดยไม่ต้องใช้คำพูดแม้แต่คำเดียว ผ้าห่มผืนใหญ่คลุมร่างของพวกเขาไว้เป็นหนึ่งเดียวอบอุ่นด้วยไอรักและความไว้ใจ ปพนต์กอดมารตีจากด้านหนึ่ง ขณะที่วรเมธก็ไม่ยอมปล่อยมือจากเธอ

        มารตีรู้สึกเหมือนได้หายใจอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีไม่มีอะไรต้องพิสูจน์ ไม่มีอะไรต้องซ่อน ไม่มีใครต้องหลบสายตา โลกของเธอ...มีเพียงพวกเขา เวลาผ่านไปเงียบๆ ราวกับว่าทุกอย่างภายนอกบ้านได้หยุดนิ่งลมหายใจของวรเมธและปพนต์เป็นจังหวะเดียวกัน มารตีหลับตาลงก่อนปล่อยตัวเองให้จมหายไปในความสงบสุขที่หายาก

        รุ่งสางที่มาเยือนพร้อมเสียงนกร้องเบาๆ นอกหน้าต่าง ปลุกเธอขึ้นมาช้าๆแสงอาทิตย์แรกของวันลอดผ่านม่านบางสีครีมอาบไล้ใบหน้าของคนทั้งสามที่ยังนอนเคียงข้างกันในท่าทางแสนสงบ

        มารตีหันไปมองผ้าม่านหญิงสาวจำได้ว่าเมื่อคืนพวกเขาไม่ได้ปิด...คงมีใครสักคนเข้ามาปิดให้ จากนั้นก็หันไปมองวรเมธก่อนแพขนตาของเขาขยับเล็กน้อยเหมือนกำลังฝันดี และเมื่อเธอขยับปลายนิ้วไปแตะหน้าผากเขาเบาๆดวงตาคู่นั้นก็ลืมขึ้นมาพอดี

        “ตื่นแล้วเหรอ?” เขาถามเสียงงัวเงีย

        หน้าสวยยิ้ม และพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปด้านหลัง เจอสามีที่ลืมตาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

        “รตีฝัน...” มารตีกระซิบ “ว่าพวกเราจะอยู่แบบนี้ไปได้นานแค่ไหน”

        วรเมธเลื่อนมือไปจับมือเธอไว้แน่นขึ้น ส่วนปพนต์ก็จูบเบาๆ ที่หน้าผากภรรยาคนสวยราวกับคำตอบอยู่ในสัมผัสนั้น “ไม่รู้เหมือนกันว่าได้นานแค่ไหน” ปพนต์เอ่ยเบาๆแต่สายตากลับจริงจัง “แต่ตราบใดที่เรายังเลือกกันและกัน... พี่ก็จะอยู่”

        “ผมก็เหมือนกัน” วรเมธเสริมเสียงนุ่ม “ทุกวัน ผมจะเลือกรตี...และเลือกพี่ปพนต์...”

        มารตีนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นดวงตาเธอเปล่งประกายระยิบด้วยแสงอาทิตย์ที่สะท้อนเข้าในห้องและความรู้สึกในหัวใจที่เปล่งประกายยิ่งกว่าแสงไหน ไม่ใช่ความรักที่ต้องอธิบายไม่ใช่ชีวิตคู่ที่ต้องแสดงให้ใครเข้าใจ มันคือชีวิตสามคน... ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันที่เลือกจะรัก และเลือกจะอยู่ ด้วยกัน อย่างไร้เงื่อนไข

        ระเบียงบ้านที่หันหน้าออกสู่เส้นขอบฟ้าถูกตกแต่งด้วยกระถางไม้พุ่มเขียวและดอกไม้เมืองหนาวมารตียืนพิงราวระเบียงในชุดคลุมไหมบางเบา ดวงตาเหม่อมองออกไปยังตึกสูงที่อยู่ไกลลิบๆออกไป เมืองที่พวกเขาเลือกจะเริ่มต้นด้วยกัน เสียงฝีเท้าก้าวช้าๆดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวไม่ต้องหันไปก็รู้ว่าใครกำลังเดินเข้ามา วรเมธยื่นถ้วยกาแฟร้อนให้ก่อนจะยืนเคียงข้าง ปพนต์เดินตามมาติดๆ พร้อมกลิ่นหอมของกาแฟอุ่นๆ ที่ยังไม่ทันวางก็ถูกวรเมธแย่งไปชิมก่อน

        “นี่นาย...” วรเมธหัวเราะเมื่อถูกมารตีหยอก

        ปพนต์ไม่ว่าอะไร เพียงยิ้มน้อยๆ แล้วก้าวมายืนด้านหลังทั้งสองเอื้อมแขนโอบไหล่คนละข้างเข้ามาไว้ในอ้อมแขนเดียวกัน...เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่าจะมีวันนี้ ครั้งแรกที่เขาชวนภรรยาสาวแลกเปลี่ยนคู่นอนก็เพียงแค่ต้องการความตื่นเต้นมาเติมเต็มชีวิตคู่เท่านั้นแต่การที่มีผู้ชายเพิ่มเข้ามาอีกคนกลับทำให้ความรู้สึกของเขาตื่นเต้นเร้าใจอย่างไม่น่าเชื่อ

        ทั้งสามยืนเงียบอยู่อย่างนั้นนานหลายนาที ไม่มีใครพูดอะไรแต่ทุกอย่างในบรรยากาศกลับเต็มไปด้วยคำพูดที่ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ย จนกระทั่งมารตีเอียงคอเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจน

        “พวกเราไม่ได้ทำผิดอะไร... ถ้ามันคือความรัก”

        คำพูดนั้นลอยอยู่ในอากาศ เสมือนหยาดฝนที่ตกเบาๆ ลงบนพื้นใจของพวกเขา วรเมธยิ้มไม่ใช่แค่ยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ผ่อนคลายเหมือนได้รับการปลดปล่อยเขาเคยมองความรักว่าเป็นสิ่งที่ต้องยึดโยงกับรูปแบบ ความถูกต้องหรือความเข้าใจของคนอื่น แต่วันนี้... เขากำลังมองมันใหม่ทั้งหมด จากผู้หญิงคนนี้และจากผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา

        “งั้นเราก็แค่ต้องเรียนรู้... ว่าจะรักกันยังไงให้ดีที่สุด” ปพนต์เสริมน้ำเสียงจริงใจจนหัวใจของมารตีสั่นไหวเล็กน้อย

        สาวสวยหันไปมองพวกเขาทีละคน ก่อนจะยื่นมือออกไป และทั้งวรเมธกับปพนต์ก็จับมือเธอไว้แน่นพร้อมกันโดยไม่ต้องบอก มือทั้งสามจับกันเป็นวงกลมเล็กๆ แต่มั่นคง

        “ไปกันเถอะ” มารตีว่าเบาๆ

        วรเมธหัวเราะ “ไปไหนเหรอ?”

        “ออกไปใช้ชีวิตไง... แบบของเรา”

        เวลาผ่านไปอีกชั่วโมง พวกเขาสามคนเดินจูงมือกันออกจากบ้านใส่ชุดลำลองสบายๆ ไม่มีใครใส่ใจจะพรางตัวหรือแอบซ่อนอีกต่อไปแล้ว เมืองเริ่มเคลื่อนไหวแสงแดดตกลงบนผิวถนนที่สะท้อนเงาของพวกเขาให้เป็นหนึ่งเดียว ร้านกาแฟที่หัวมุมตึกเดิมที่วรเมธเคยนั่งคนเดียววันนี้เขาเดินเข้าไปพร้อมพวกเขาทั้งสอง พนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์ตาโตนิดหน่อยแต่ก็รีบส่งยิ้มให้อย่างมืออาชีพ

        มารตีหัวเราะน้อยๆ เมื่อได้เห็นสีหน้าของคนรอบข้างที่มองเห็นเธอจูงมือชายหนุ่มสองคนพร้อมๆ กัน “จะชินมั้ยนะ...” เธอถาม

        “ไม่ต้องชินก็ได้” วรเมธว่า “แค่ไม่ต้องหลบ”

        ปพนต์เดินไปดึงเก้าอี้ให้ทั้งสองนั่ง แล้วจึงนั่งลงข้างมารตีเขาเอื้อมไปจับมือเธอไว้ใต้โต๊ะ ก่อนจะหันมาหาวรเมธที่นั่งอีกด้าน “เราจะไม่หลบอีกแล้วจริงๆใช่ไหม”

        วรเมธพยักหน้า แล้วยื่นแก้วกาแฟมาชนเบาๆ กับแก้วของปพนต์ “ไม่มีกรอบไม่มีข้อผูกมัด มีแค่เรา... และความจริงใจที่เราเลือกจะรักษาไว้”

        มือของมารตีที่กุมมือปพนต์อยู่ ขยับไปวางบนมือของวรเมธอีกข้างเธอมองพวกเขาทีละคน ดวงตาเปล่งประกายด้วยบางสิ่งที่เกินคำว่า ‘รัก’ มันคือการยอมรับอย่างลึกซึ้งที่สุด และนั่นแหละ... คือก้าวแรกของชีวิตใหม่ที่ไม่มีใครต้องเดินคนเดียวอีกต่อไป

        แดดบ่ายจางลงทีละนิดเมื่อรถ SUV สีขาวไข่มุกเคลื่อนตัวเข้าสู่ลานจอดของโรงแรมริมทะเลสุดหรูเสียงคลื่นแผ่วเบาเหมือนทักทายสามนักเดินทางที่เพิ่งมาถึง  มารตีในแว่นกันแดดทรงใหญ่ และแม็กซี่เดรสผ้าพลิ้วบางสีอ่อนก้าวลงจากรถก่อนใครร่างเพรียวของเธอเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวลตามสายลมทะเลผ้าบางแนบเนื้อเผยให้เห็นเค้าลางของรูปร่างที่นัทพงษ์ไม่อาจละสายตาได้

        เขานั่งนิ่งอยู่ที่เบาะหน้าฝั่งผู้โดยสารรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งถูกพัดเข้ามาในความฝันที่หอมหวนและอันตรายในเวลาเดียวกันวันนี้นัทพงษ์และพีชเดินทางมาเข้าร่วมประชุมพร้อมกับมารตีในฐานะเลขาและผู้ช่วยเลขานุการ

        “แอบมองพี่รตี กี่ครั้งแล้ววันนี้...หึ๊นัทพงษ์?”เสียงพีชดังขึ้นจากเบาะหลังพร้อมรอยยิ้มขี้เล่น นัทพงษ์สะดุ้งหันไปหา “ผม...เปล่าครับ แค่...ดูวิว”

        “วิวเหรอ?” พีชหัวเราะเบาๆ “เออ วิวพี่รตีก็สวยจริงๆ แหละ”

        มารตีหันมามองทั้งคู่จากด้านนอกกระจกหน้ารถสะท้อนแสงแดดยามเย็นจับขอบแว่นเธอจนเหมือนแววตาเปล่งประกาย “มัวแต่คุยอะไรกันอยู่ออกมาสิ จะได้ไปเช็กอิน”

        โรงแรมหรูริมทะเลต้อนรับทั้งสามด้วยกลิ่นหอมสะอาดของไม้หอมและเสียงดนตรีบอสซาโนวาเบาๆ ผสมกับเสียงคลื่นจากทะเลตรงหน้าพนักงานหญิงเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม มือเรียวถือคีย์การ์ดส่งให้มารตี

        “ห้องสูทของคุณมารตีอยู่ตึก A ชั้นบนสุดนะคะ มองเห็นทะเลเต็มวิว ส่วนของคุณนัทพงษ์กับคุณพีชเราแยกไว้ให้คนละห้องที่ตึกB ชั้นล่าง ใกล้ห้องประชุมค่ะ”

        มารตีพยักหน้าเบาๆ พลางหันไปมองนัทพงษ์กับพีช“อย่ามาอิจฉาห้องพี่นะ ลมเย็น วิวดี เตียงใหญ่มาก”

        นัทพงษ์ยังไม่กล้าสบตาเธอตรงๆเขาหยิบกระเป๋าขึ้นพลางก้มหน้าลงน้อยๆ แล้วรีบตามพนักงานไปยังลิฟต์

        ผ่านไปไม่นานต่างคนต่างแยกย้ายกันเปลี่ยนชุดในห้องพัก เมื่อถึงเวลานัดหมายพีชเป็นคนแรกที่เดินออกมานั่งรออยู่หน้าล็อบบี้ เธอสวมเสื้อยืดคอกลม กางเกงขาสั้นแบบมินิสีอ่อนและแว่นกันแดดทรงวินเทจ เธอยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพทะเลที่กำลังถูกย้อมด้วยสีส้มอ่อนก่อนพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้า

แล้วมารตีก็ปรากฏตัว...เธอสวมบิกีนี่สีขาวไข่มุกแบบผูกเชือกที่เอวมีผ้าคลุมคล้ายผืนผ้าพันคอบางๆ ที่แทบไม่อาจปิดสิ่งใดได้ ร่างของเธอเหมือนกลมกลืนไปกับแสงยามเย็นและสายลม