วันต่อมา ผู้กำกับทรงยศ ได้ให้รถตำรวจ ขับรถนำหน้า รถตู้ของกิ๊ฟ มาส่งที่มหาลัยโดยตรงไม่แวะที่ไหน เพื่อป้องกันเหตุร้ายที่จะเกิดขึ้น ส่วนขจรเลยต้องนั่งรถเมล์มามหาลัยเพียงลำพัง
พอมาถึงกิ๊ฟก็บอกให้ขจร เล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ฟังทั้งหมด ขจรก็ไม่อยากปิดบังก็บอกทุกอย่างไป แต่ไม่ยอมบอกว่าระลึกชาติได้
“ สัญชาตญานของจร นี่โหดมากเลยนะ เพราะการฆ่าคนแบบนี้ ไม่น่าจะใช่จรที่เราเคยรู้จักเลย แต่ว่าหากจรไม่ทำ กิ๊ฟก็ไม่รู้จะเป็อย่างไร”
“ คนชั่วพวกนี้อยู่ไปก็หนักแผ่นดิน อย่าไปคิดถึงเื่นี้เลย”
“ แต่ว่า หากเท็กซี่คันนั้น ไปแจ้งตำรวจเล่า จะทำยังไง”
“ ก็ยังไม่รู้ ถึงวันนั้นค่อยว่ากัน”
แล้วซี กับ กรกันต์ ก็มาถึง และต่างสอบถามเื่เมื่อวาน แต่ว่ากิ๊ฟก็เล่าแต่เพียงย่อๆ ไม่เอ่ยถึงขจรเลยแม้แต่คำเดียว
วันนี้มีการผ่ากรอสหรือผ่าศพอาจารย์ใหญ่อีกครั้ง โดยที่รวมกลุ่มกันเหมือนเดิม แต่คราวนี้ มีศพได้ดีดตัวขึ้นมานั่งอีกเหมือนครั้งก่อน แต่คราวนี้ทุกคนแค่ใ แต่ก็ไม่หวาดกลัวอีก แต่คงมีเสียงร้องขอความช่วยเหลือ จากศพอาจารย์ใหญ่ที่อยู่ในห้องทั้งหมด กล่าวกับ ขจร ว่าช่วยด้วย ๆ
หลังจากหมดคาบเรียน ขจรออกมายืนด้านนอก พร้อมกับท่องบทสวดแผ่เมตตาออกไป หลายครั้ง เพื่อความสบายใจ แต่ตัวเขายังรู้สึกว่า ิญญาพวกนี้ยังคงรอให้เขาไปช่วยเหลือ แต่ทำไมไม่มาบอกเขาตรงๆ ว่าให้ไปช่วยที่ไหน หรือ ช่วยอย่างไรกัน
เลิกเรียน ขจรก็ไปซ้อมที่ค่ายมวย เพราะอีกไม่กี่วันจะขึ้นชกแล้ว ครั้งนี้ ครูทิมเข้ามาช่วยฝึกซ้อมด้วยตนเอง เพราะพี่ธงนั้นไม่อยู่ บอกแค่ว่า ลากลับบ้านนอก
ขจรเก็บความสงสัยเื่ิญญาขอความช่วยเหลือ ไปหาหลวงตาคง แต่ว่าหลวงตาแจ่มบอกว่า หลวงตาคงกลับไปที่วัดที่ชายแดนลาวแล้ว จึงเล่าให้หลวงตาฟังเื่ที่ตนพบกับิญญาขอความช่วยเหลือมา
“ อาจเป็กรรมที่เอ็งกับพวกเขาได้ร่วมสร้างกันมาก่อน ดังนั้นแม้ชาตินี้เอ็งเกิดมาแล้ว พวกเขาอาจถูกกักขัง หรือ โดนบางสิ่งที่มีอำนาจเหนือกว่า ควบคุมเอาไว้ ดังนั้นจึงรวมตัวใช้พลังเพื่อขอความช่วยเหลือจากเอ็ง แต่เอ็งมีดวงจิตที่กล้าแข็ง และยังมี ยันต์เกราะเพชรคุ้มครองอีก ทำให้ิญญาพวกนั้น ไม่อาจเข้าใกล้ หรือสื่อสารกับเอ็งได้ มีวิธีเดียว คือ ทำพิธีเชิญิญญาคนเ่าั้มาที่นี่เพื่อตัดกรรม”
“ แล้วหลวงตาทำพิธีนี้ได้หรือครับ”
“ ไม่ได้ นี่มันไม่ใช่กิจของสงฆ์ เอ็งต้องไปทำพิธีเอาเอง นื่คือตำราและบทสวดอัญเชิญเ้ากรรมนายเวร ไปทำตามวิธีนี้เอา”
หลวงตาหยิบ หนังสัตว์ออกมา 1 แผ่น ด้านในมีตัวหนังสือบาลีสันสกฤต แล้วมอบให้กับ ขจรไปศึกษาเอาเอง เพราะั้แ่เด็ก ขจรนั้นถูกหลวงตาสอนให้อ่าน ตัวหนังสือบาลี สันสกฤต อยู่แล้ว ทำให้สามารถอ่านออกและเข้าใจได้ทันที
ขจรขอน้ำมนต์หลวงตา แล้ว ก็ไปเด็ดใบทับทิม ที่ร่วงจากต้น แล้วกลับเข้าไปที่ห้อง นำพระพุทธรูปทั้งหมด คลุมผ้าเอาไว้ แล้ว นำใบทัมทิมวางในบาตรน้ำมนต์ของหลวงตา แล้วจุดธูป 1 ดอก แล้วท่องคาถาเรียกิญญาเ้ากรรมนายเวร เพื่อมาตัดกรรม
“จิ เจรุนิ จิตตัง เจตะสิกัง รูปัง นิพพานัง ทะพะนะมะเตโชธาตุ ทีฆังวา กะสะจะภะ อาคัจฉามิ ิญญาทั้งหลายที่มีเวรมีกรรมต่อข้า จงมาปรากฏกายเพื่อบอกวัตถุประสงค์ของพวกท่านมา ข้าพเ้าชื่อขจร ศักดิ์เสรี ยินดีที่จะช่วยเหลือพวกท่านทั้งหลาย อย่างเต็มที่”
ขจรปักธูปลงบนกระถาง แล้วใช้มีดกรีดนิ้วจนเืไหล ปล่อยให้หยดลงบาตรน้ำมนตร์ นี่คือ ขั้นตอนสุดท้ายของ วิธีเชิญิญญา ทันใดนั้นเอง ก็มีกลุ่มควันพวยพุ่งขึ้นมาจากบาตรน้ำมนต์ ปรากฏร่างหญิงสาวสองคนเป็เงาลางๆ มาคุกเข่าต่อหน้า ขจร
“ ท่านราชันเหมันต์นาคราช ได้โปรดช่วย องค์ราชินีด้วย” ขจรสะดุ้งทันที
“ นี่พวกคุณคง จำผิดคนหรือเปล่า”
“ ไม่ผิด ท่านคือ ราชันเหมันต์นาคราช ผู้เป็ พระสวามีของ ราชินีาาวดี เมื่อ สามพันปีที่แล้ว” ิญญาหญิงสาวแต่งกายคล้ายนางอัปสร ที่ติดอยู่ตามข้างพระบรมมหาราชวัง เอ่ยอย่างมั่นใจ
“ เอาล่ะ เื่ราวในอดีตผมก็คงลืมไปหมดแล้ว ตั้งสามพันปี แล้วพวกคุณยังไม่ไปผุด ไปเกิดกันอีกหรือนี่?”
“ ิญญาของพวกเรา ถูกกักขัง อยู่ในเทวาลัยศักดิ์สิทธิ์ ไม่สามารถไปผุดไปเกิดได้ ต้องรอให้ท่านราชัน ไปช่วยปลดปล่อยพวกเรา”
“ เล่าเื่ทั้งหมดให้ผมฟังก่อนละกัน”
“ เมื่องสามพันปีก่อน ณ เมืองเก้ามณีปุระ มีราชันเหมันต์นาคราช ปกครอง พระองค์มีพระมเหสี คือ พระนางาาวดี ที่งามเลื่องลือไปทั่วทำให้เ้าชายชัยเสน ผู้เป็น้องชายต่างมารดา เห็นเข้าก็วางแผนฉุดคร่าพระนางาาวดี ไปเป็ชายาของตน แต่ว่า ถูกราชันเหมันต์ขัดขวางไว้ได้ ก่อนที่จะปะาทิ้ง แต่ท่านปุโรหิตสินธุ ที่เป็อาจารย์ได้ขอชีวิตเอาไว้
ราชันชัยเสน ก็เป็ศิษย์ของท่านด้วยเช่นกัน ราชันเหมันต์จึงตัดแขนของเ้าชายชัยเสนไป หนึ่งข้าง แล้วขับไล่ออกจากเมืองเก้ามณีปุระไป
ผ่านไปสามปี เ้าชายชัยเสน ได้หลบหนีเข้าเมือง แล้วรวบรวมสมัครพรรคพวกเข้ามาก่อฏ ซึ่งความจริง เื่นี้ ราชันเหมันต์นั้นไม่ได้กลัวเกรงอะไร แถมยังปล่อยให้ฏเข้ามาในตำหนัก แล้ว พระองค์ก็ใช้ดาบเจ็ดสี จัดการกับพวกฏ แต่ทว่า
พระองค์กลับถูกทรยศโดยคนที่ท่านไว้ใจที่สุด คือ พระอาจารย์ของท่าน คือปุโรหิตสินธุ ได้หันไปเข้าข้าง เ้าชายชัยเสนแทน โดยที่ข้อแลกเปลี่ยนของพวกเขา คือ เ้าชายชัยเสนได้บัลลังก์ ส่วน ปุโรหิตสินธุ ได้ตัวพระนาง
พระองค์ถูกมีดเขี้ยวงู ปักที่หลัง ทำให้พระองค์ต้องหลบหนี แล้ว รีบพา พระนางาาวดี ให้เข้าไปหลบใน เทวาลัยศักดิ์สิทธิ์ แล้วพระองค์ก็ได้ทำการปิดผนึก เทวลัยศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ไม่ให้ผู้ใดเข้าไปได้ มีแต่พระองค์เพียงองค์เดียวเท่านั้นที่จะเปิดผนึกนี้ออกได้ พวกเราอยู่แต่ใน เทวาลัยศักดิ์สิทธิ์จนสิ้นอายุขัย แต่ิญญาก็ยังไม่ไปผุดไปเกิด และตอนนี้ ด้านนอกเทวาลัยศักดิ์สิทธิ์ กลับมีชายคนหนึ่ง อ้างตนว่า เขาคือ ปุโรหิตสินธุ เขากำลังจะเปิดผนึกเทวาลัยแห่งนี้ ในยามพระจันทร์เต็มดวงใน วันพรุ่งนี้ เพื่อจับตัวพวกเราไปเป็ทาสิญญาของพวกมัน
พวกเราไม่รู้จะทำอย่างไร จึงได้แต่สวดอ้อนวอนขอให้พระแม่อุมาเทวี ในเทวาลัยศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยเหลือ จึงสามารถออกมาหาท่านได้ แต่ว่า พวกเราพูดได้ไม่กี่คำ ิญญาของพวกเราก็ถูกดูกกลับไปใน เทวาลัยศักดิ์สิทธิ์ จนมาวันนี้ท่านได้เรียกพวกเรามา ทำให้พวกเราถึงได้มาได้”
“ แล้วพระนางาาวดี ไม่มาด้วยรึ?”
“ พระนางได้ตั้งสัตย์สาบานเอาไว้ จะไม่ยอมออกจากเทวาลัยศักดิ์สิทธิ์ จะรอท่านไปรับพระนางออกมาด้วยพระองค์เองเพคะ”
ขจรได้ฟังแล้วก็ถอนหายใจออกมายาวๆ ไม่น่าเชื่อว่าโลกใบนี้จะมีเื่ราวเช่นนี้ด้วย
“ ตอนนี้เทวาลัยศักดิ์สิทธิ์นั้นอยู่ที่ใด”
นางกำนัลทั้งสอง ก็ยกมือวาดเป็วงกลม ปรากฏภาพของร้านอาหารริมน้ำของท่านชายภาสกร นาคบดินทร์ เทวาลัยศักดิ์สิทธิ์นั้น อยู่ใต้แม่น้ำเ้าพระยา ลึกลงไปกว่า ห้าสิบเมตร หน้าสถานที่กำลังก่อสร้างโรงแรมใหม่พอดี
“ แล้วจะลงไปได้อย่างไร ลึกขนาดนั้น ป่านนี้คงถูกตะกอนดินทับถมไปหมดแล้ว ปุโรหิตอะไรนั่นจะเข้าไปได้อย่างไร”
“ เทวาลัยศักดิ์สิทธิ์ อยู่ในมิติที่คู่ขนานกับโลกใบนี้ ผู้ที่จะเข้าไปได้นั้น ต้องรู้วิธีเปิดมิติออก ท่านราชันอาจจะลืมไปแล้ว นี่คือ คาถาเปิดมิติ ที่ท่านเป็ผู้บอกกับพระนางเอาไว้” นางกำนัลปล่อยแสงสีนวลเข้ามาในหัวของขจร เป็คาถาเปิดประตูมิติ ขจรอ่านแล้วก็จำได้ทันที ก่อนจะถามอีกว่า
“ ประตูมิติ อยู่ที่ใด” ทันใดนั้นเอง ร่างของ นางกำนัลทั้งสองก็อ้าปากบอก แต่ว่าไม่มีเสียงใดๆ ออกมา แล้วร่างเงาจางๆ ของพวกนางก็หายไปในทันที
“ อ้าว แล้วประตูมิติอยู่ตรงไหน ยังไม่ได้บอกเลย” ขจร รีบทำพิธีอีกครั้ง แต่ว่าไม่สามารถเชิญิญญานางกำนัลกลับมาได้อีกเลย
“ เฮ้อ คงต้องไปดูสถานที่จริงแล้ว” ขจรหยิงนามบัตรของท่านชายภาสกรออกมา
ในใจยังไม่รู้ว่า จะเอ่ยเื่นี้กับท่านชายอย่างไรดี จะแอบเข้าไป หากท่านรู้ก็คงไม่ดีแน่
ตอนเช้า ขจรไปเรียนคาบเช้า ส่วนคาบบ่ายนั้นโชคดีที่ไม่มีเรียน ทุกคนชวนไปกินข้าวกันอีก แต่ว่า วันนี้เขาต้องขอตัว บอกว่า ใกล้ขึ้นชกแล้ว ต้องรีบกลับไปซ้อม
ขจรลงเท็กซี่ แล้ว เข้ามาในห้องของท่านชายภาสกร ซึ่งท่านกำลังรออยู่พอดี ซึ่งขจรได้โทรมาแจ้งให้ท่านทราบล่วงหน้าแล้ว
“ ต้องรบกวนท่านชายแล้ว”
“ แม้ว่าเื่ที่เธอเล่ามาจะเหลือเชื่อเกินไป แต่ว่าฉันกลับเชื่อมั่นว่าเธอไม่โกหกฉัน เธอจะให้ฉันช่วยเอานักประดาน้ำ มาช่วยเธอลงไปหา เทวาลัยศักดิ์สิทธิ์อะไรนั่นไหม?”
“ ไม่ต้องหรอกครับ ผมแค่ขออนุญาตท่านชายเท่านั้น เื่จากนั้น ผมจะจัดการเองครับ”
“ อืม แต่ว่าเื่นี้ก็มีอะไรแปลกๆ เหมือนกันนะ ่หลังนี่ ตอนดึกๆ มีเรือตรวจการณ์ของตำรวจน้ำ มาจอดอยู่ใกล้ๆ กับ หน้าโรงแรมของฉัน ติดๆ กันหลายคืน ไม่รู้จะเกี่ยวกันหรือไม่”
ขจรเองก็ไม่รู้เื่นี้ เรือตรวจการณ์ มาเกี่ยวข้องอะไรด้วยก็ไม่รู้
ขจรไม่รอให้ถึงกลางคืน มายืนมองผืนน้ำ แล้วทำสมาธิเพื่อส่งจิตลงไปตรวจสอบแต่ว่า จิตของเขากลับถูก สะท้อนกลับมา
ขจรไม่สนใจ พุ่งตัวะโลงน้ำไปในทันที สร้างความใ ให้กับท่านชายกับ ผู้จัดการร้านยิ่งนัก แล้วเรือตรวจการณ์ตำรวจ ก็ผ่านมาเห็นเข้า แล้วก็จอดเรือ ทันที ในเรือตรวจการณ์ มีชายผู้หนึ่งแต่งตัวเป็พราหมณ์ ถือไม้เท้า เขามองขจรตั้งนานที่บนเรือตรวจการณ์ พอเห็นขจรโดดน้ำลงไป ก็ยิ้มขึ้นมาแล้วเอ่ยกับชายที่แต่งชุดทหารเต็มยศว่า
“ ในที่สุดเราก็พบกับ ราชันเหมันต์นาคราช ในชาตินี้แล้ว”
“ เหมือน เหมือนจริงๆ คราวนี้ข้าจะได้แก้แค้น ในสิ่งที่ท่านทำกับข้าในชาติก่อนแล้ว” นายทหารหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
พราหมณ์ผู้นั้นเริ่มทำการขีดเส้นลายอักขระยันต์เอาไว้ แล้วบอกให้ทหารรับจ้างสิบคน และนายทหาร เข้ามาอยู่ในวงกลม แล้วเริ่มทำพิธี กรรมบางอย่าง แต่ทว่า บทสวดที่พูดออกมานั้น ช่างเหมือนกับ บทสวดที่เปิดประตูมิติของ ขจร ไม่มีผิดเพี้ยน
ส่วนขจรนั้นหลังจากดำดิ่งลงไปในน้ำ เขาก็ท่องบทสวดเปิดประตูมิติไปเรื่อยๆ ไม่มีหยุด จนกระทั่งพบแสงสว่าง ใต้น้ำ จึงดำดึ่งลงไป แล้วร่างของเขา ก็ทะลุมิติ มายืนอยู่ที่เมืองโบราณแห่งหนึ่ง ด้านในนี้มีแต่เศษซากปรักหักพัง แต่มีอยู่สิ่งเดียวที่ยังคงมีสภาพสมบูรณ์ เหมือนใหม่ นั่นคือ เทวาลัยศักดิ์สิทธิ์ ที่ด้านหน้ามีสัญญลักษณ์ศิวลึงก์ของพระอิศวร ขจรเห็นประตูทางเข้าแล้ว เขาพยายามเปิดออก แต่ทว่า เขาไม่สามารถเปิดออกได้ ไม่ว่าจะใช้คาถาสะเดาะกลอน หรือ คาถาล่องหน แต่ว่า ไม่อาจทำอย่างไรได้ จนกระทั่ง พราหมณ์กับนายทหาร และลูกน้องสิบคน มายืนอยู่ทางด้านหลัง
“ ฮ่า ฮ่า ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้ง เสด็จพี่”
“ พวกคุณเป็ใคร?”
“ อ้าว นี่เสด็จพี่ยังจำเื่ราวในอดีตไม่ได้อีกเร๊อะ”
“ เขาจำไม่ได้ นะดีแล้ว พวกเราจะได้ทำงานกันง่ายขึ้น” พราหมณ์ชุดขาวเอ่ยอย่างระมัดระวัง
“ ไปจับตัวมันมามัดเอาไว้”……..
759
![ร้อนรัก...ช่างซ่อมแอร์ [PWP] มี ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1752051728_46400326.webp)
