คำพูดนั้นเหมือนปลุกโพรงทั้งโพรงให้ตื่น
พื้นใต้เท้ากระตุกหนึ่งครั้ง ก่อนจังหวะที่เคยขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอจะผิดเพี้ยน กลายเป็แรงสั่นสั้น ๆ สลับกับแรงดันลึกที่ไล่ขึ้นมาตามฝ่าเท้า ราวกับหัวใจขนาดมหึมาเพิ่งรู้ตัวว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาถึงภายในของมัน
อากาศในโพรงหนักขึ้น กลิ่นชื้น กลิ่นคาว และกลิ่นเนื้อเปียกที่หมักอยู่ในที่ไร้แสงอัดแน่นอยู่ในลำคอ ของเหลวสีเข้มตามผนังเริ่มไหลเร็วขึ้นพร้อมกัน ราวกับโพรงกำลังส่งสัญญาณไปยังส่วนที่อยู่ลึกลงไป
เสียงด้านหลังหายไปพร้อมกันอย่างผิดธรรมชาติ เสียงขูดที่เคยไล่ตามมาตามช่องแคบตัดขาดในเสี้ยววินาที ไม่ใช่ค่อย ๆ เบาลง ไม่ใช่ห่างออกไป แต่มันหยุดราวกับมีคำสั่งบางอย่างแล่นผ่านผนังที่พวกเขายืนอยู่ ความเงียบที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่ได้ทำให้โล่ง มันหนักกว่าเสียงไล่ล่า เพราะมันทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังถูกฟังอยู่ ทุกลมหายใจ ทุกการขยับของผ้า ทุกการกลืนน้ำลายของคีรอนดังเกินไปในพื้นที่ที่เสียงอื่นถูกกลืนหาย คาเอลไม่ได้ลดปืนลง แต่เขาก็ไม่ได้ยิง เขามองพื้น มองจังหวะการกระเพื่อม มองเส้นของเหลวที่ไหลเข้าร่องกลาง มองรูบนผนังที่บางรูหดตัวเหมือนกล้ามเนื้อที่กำลังตึงขึ้นพร้อมกัน และในหัวเขาเริ่มวาดเส้นที่คนอื่นมองไม่เห็น เส้นของการรับรู้ เส้นของการส่งสัญญาณ เส้นของสิ่งที่ไม่ได้เป็แค่รัง แต่เป็ระบบที่มีชีพจรของมันเอง
“มันไม่ได้แค่เห็นเรา…” นิกซ์พูด เสียงของเขาแห้งจนเหมือนถูกขูดออกจากลำคอ
“มันกำลังฟัง”
โวร่าเหลือบมองเขาเพียงเสี้ยวเดียว แต่ไม่ได้ถามว่าแน่ใจหรือไม่ เธอถอยครึ่งก้าวอย่างช้า ๆ ปรับน้ำหนักลงต่ำ ปลายอาวุธในมือเธอไม่ได้ชี้ไปที่ศัตรูตัวใดตัวหนึ่ง แต่ชี้ไปยังช่องว่างที่ศัตรู “อาจ” ใช้ เธอไม่ได้มองดวงตาบนผนังนานเหมือนคีรอน เธอมองเงา มองขอบรู มองพื้นใกล้เท้าตัวเอง และมองทางที่ยังเหลือให้เคลื่อนไหว คาเอลเห็นวิธีที่เธอยืนแล้วเข้าใจขึ้นอีกอย่างหนึ่ง โวร่าไม่ได้เก่งเพราะเร็วอย่างเดียว เธอเก่งเพราะเธอไม่ปล่อยให้ตัวเองอยู่ตรงจุดที่ศัตรูอยากให้เธออยู่ เธออ่านพื้นที่ก่อนอ่านตัวศัตรูเสมอ
“คาเอล” เธอพูดเบามาก
“ถ้าที่นี่ฟังเราอยู่ เราไม่ควรยืนกลางคอของมันนาน”
คำพูดนั้นทำให้คีรอนหันไปมองพื้นโดยอัตโนมัติ ร่างเขาเกร็งขึ้นทันที สีหน้าของเขาซีดกว่าเดิม แต่มือยังไม่ลดปืน คาเอลรับรู้ความกลัวนั้นจากหางตา เด็กหนุ่มเพิ่งถูกดึงออกจากปากตายไม่กี่นาทีก่อน ตอนนี้ต้องมายืนอยู่ในโพรงที่เหมือนมีชีวิตและกำลังปิดทาง เขาไม่ควรถูกคาดหวังให้ไม่กลัว สิ่งสำคัญคือเขายังยืนอยู่
เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นด้านหลัง
กรึก
คีรอนหันไปทันที แสงจากไฟบนปืนสั่นตามมือของเขาและตัดผ่านช่องแคบที่พวกเขาเพิ่งเบียดตัวผ่านมา ผนังสองข้างขยับเข้าหากันช้า ๆ เศษดินและปูนร่วงลงมาเป็สายบาง เสียงเม็ดเล็กกระทบพื้นดังสม่ำเสมอเหมือนนาฬิกาที่เริ่มนับถอยหลังโดยไม่บอกเวลาเหลือ คาเอลมองอยู่หนึ่งจังหวะและเห็นว่ามันไม่ใช่การยุบตัวธรรมดา ผนังไม่ได้ถล่มลงมา มัน “บีบ” อย่างมีจังหวะ เหมือนกล้ามเนื้อที่ค่อย ๆ หดตัว
“ทางที่เราเข้ามา…” คีรอนพูดแล้วหยุด เหมือนถ้าพูดจนจบ ความจริงจะหนักขึ้น
“มันปิดทางออกเรา” โวร่าต่อให้โดยไม่หันกลับไปมองซ้ำ
นิกซ์ส่ายหน้า สีหน้าเขายิ่งบิดเหมือนกำลังได้ยินอะไรที่คนอื่นไม่ได้ยิน
“ไม่ใช่แค่ปิด มันกำลังเลือกทางใหม่ให้เรา”
คาเอลหันไปมองนิกซ์ ดวงตาของเด็กหนุ่มพร่าเล็กน้อย เหงื่อผุดตามขมับแม้อากาศเย็นชื้น มือซ้ายของเขากดแขนขวาแนบกับอกจนข้อนิ้วซีด
“หมายความว่าอะไร”
นิกซ์หายใจเข้าแรง ราวกับต้องดึงตัวเองออกจากเสียงที่อยู่ลึกกว่าโพรงตรงหน้า
“เหมือน…เหมือนมันไม่อยากให้เรากลับทางเดิม แต่มันก็ไม่ได้อยากฆ่าเราตรงนี้ทันที” เขากลืนน้ำลาย
“มันกำลังพาเราไปอีกทาง”
ความคิดของคาเอลต่อเข้ากับภาพทันที ทางด้านหลังปิด ทางด้านหน้ากลางเป็แอ่งหายใจ ดวงตาบนผนังจ้องนิ่ง ทางแคบด้านขวาที่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนรูแคบ ๆ กลับเปิดกว้างขึ้นนิดเดียว นิดเดียวจนหากไม่เทียบกับตำแหน่งเดิมก็คงมองไม่เห็น แต่มันชัดในหัวของเขาเกินไป
มันไม่ได้ไล่เรา
มันกำลังพาเราไป
และนั่นน่ากลัวกว่า
“ไปทางขวา” คาเอลพูด
คีรอนหันขวับ
“ทางที่มันเปิดให้เรา?”
“ใช่”
“นั่นฟังดูไม่เหมือนทางที่ควรไปเลยนะครับ”
คาเอลมองเขา สีหน้าของเขาไม่ได้ดุ ไม่เ็า แต่เรียบพอจะทำให้คีรอนหยุดพูดเอง
“เราไม่มีทางเลือก ทางอื่น ๆ กำลังปิด”
คีรอนเม้มปากแน่น แล้วพยักหน้า โวร่าไม่ถามซ้ำ เธอขยับนำทันที แต่ก่อนก้าวเข้าช่อง เธอใช้ปลายอาวุธแตะพื้นตรงปากทางเบา ๆ หนึ่งครั้ง เสียงโลหะกระทบพื้นดังทึบและถูกกลืนหายไป เธอเอียงตัวฟัง เสี้ยวหนึ่งคาเอลเห็นดวงตาเธอนิ่งเกินปกติ เหมือนเธอไม่ได้ฟังเสียง แต่ฟังการตอบกลับของพื้นที่ แล้วเธอก็ขยับเข้าไปโดยไม่พูดอะไร
ช่องด้านขวาแคบกว่าที่เห็นจากนอกโพรง ผนังสองข้างเปียกชื้นจนเสื้อของคาเอลเสียดแล้วติดเล็กน้อยก่อนหลุดออก ทุกครั้งที่แขนเขาแตะผนัง ความเย็นหนืดจะซึมผ่านผ้าลงผิวเหมือนมีมือเปียกจับไว้ กลิ่นในนี้แรงกว่าเดิม เป็กลิ่นเมือก กลิ่นดินเก่า กลิ่นเืที่ไม่สดแต่ยังไม่แห้ง เสียงฝีเท้าของพวกเขาเบากว่าปกติ ไม่ใช่เพราะพวกเขาเดินเบาอย่างเดียว แต่เพราะพื้นที่นี้กลืนเสียงเก่งเกินไป คาเอลได้ยินลมหายใจของตัวเองดังอยู่ในหู ได้ยินเสียงเสื้อของโวร่าเสียดผนังด้านหน้า ได้ยินเสียงคีรอนพยายามกลั้นหายใจด้านหลัง และได้ยินบางอย่างในผนังเคลื่อนไหวเคียงไปกับพวกเขาอย่างช้า ๆ
โวร่าไม่ได้เดินตรงกลางช่อง เธอชิดผนังด้านซ้ายเล็กน้อย ทิ้งพื้นที่ให้คนข้างหลังมีมุมปืน แต่ก็ไม่ชิดจนโดนอะไรจากผนังได้ง่าย เธอยกอาวุธในมุมที่แทงได้ทันทีโดยไม่ต้องเหวี่ยงกว้าง เพราะพื้นที่แคบไม่อนุญาตให้ใช้การฟัน เธอไม่ได้มองเท้าตัวเองมากนัก แต่ก้าวของเธอไม่พลาดเลย ราวกับเธอรู้ว่าพื้นตรงไหนรับน้ำหนักได้จากััผ่านปลายเท้า
เสียงแตกดังขึ้นทางซ้าย
แครก
ทุกคนหยุดพร้อมกัน โวร่าย่อตัวลงทันทีโดยไม่หันหลัง คาเอลยกปืนไปยังรอยโป่งบนผนัง ดินและเมือกตรงนั้นขยับเหมือนมีบางอย่างดันจากอีกด้านหนึ่ง แต่ไม่มีอะไรพุ่งออกมา คีรอนเล็งตามคาเอลโดยอัตโนมัติ แสงไฟจากปืนเขาสั่นเล็กน้อย
คาเอลไม่ยิงทันที
เขานับ
หนึ่ง
สอง
รอยโป่งนิ่งเกินไป
นิ่งเหมือนสิ่งที่อยากให้พวกเขาจ้อง
เขาหันปืนไปฝั่งขวา
ปัง
ะุนัดเดียวกระแทกเข้าไปในจุดที่ผนังยังดูเรียบ เืสีเข้มพุ่งออกมาพร้อมเสียงกรีดแหบสั้น เซิร์กลิงตัวหนึ่งที่กำลังจะพุ่งออกจากผนังขวาดิ้นอยู่ท่ามกลางคอนกรีตที่ยังแตกออกไม่เต็มที่ ก่อนจะตกลงมาดิ้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วนิ่ง
คีรอนเบิกตา
“คุณรู้ได้ยังไงว่ามันอยู่ตรงนั้น”
คาเอลยังไม่ลดปืน
“ฝั่งซ้ายนิ่งเกินไป”
โวร่าหันมามองเขาเล็กน้อย ดวงตาเธอไม่มีคำชม แต่มีการรับรู้บางอย่าง เธอขยับต่อทันที แต่ครั้งนี้เธอไม่มองเฉพาะข้างหน้าอีก เธอมองจุดที่ “นิ่งเกินไป” ตามเขา
เสียงแตกอีกจุดดังขึ้น คราวนี้ด้านหน้าและต่ำมาก ร่างสีดำพุ่งออกมาเร็วในมุมที่คนยืนตรงจะยิงยาก โวร่าไม่ถอย เธอก้าวเข้า เธอไม่ได้ฟัน แต่ใช้สันแขนกันทิศพุ่งของมันให้เฉไปด้านข้างในเสี้ยววินาที แล้วแทงขึ้นจากล่างเข้าระหว่างแผ่นเกราะใต้คอ ใบมีดจมลงครึ่งหนึ่ง เธอบิดข้อมือทันที ไม่เสียแรงดึงยาว ไม่ให้ร่างมันดิ้นลากเธอล้ม แล้วถอนมีดออกพร้อมถอยครึ่งก้าว เืสีเข้มสาดลงพื้นเป็เส้น โวร่าอยู่ตรงตำแหน่งใหม่ก่อนที่ร่างมันจะกระแทกพื้นเสียอีก
คีรอนมองภาพนั้นด้วยสีหน้าครึ่งใครึ่งไม่อยากเชื่อ
โวร่าเหลือบตามองเขา
“ถ้าจะมอง ให้มองช่อง ไม่ใช่ศพ”
คีรอนสะดุ้งแล้วรีบหันปืนกลับไปด้านหลัง
คาเอลเกือบหลุดยิ้ม แต่ไม่มีเวลาให้มันเกิดขึ้นจริง เสียงขูดในผนังเริ่มเร็วขึ้น และครั้งนี้มันไม่ได้มาจากจุดเดียว มันเคลื่อนไหวขนานกับพวกเขาเหมือนมีหลายร่างวิ่งอยู่ในทางข้าง ๆ ที่มองไม่เห็น
“มันกำลังจับจังหวะเรา” คาเอลพูด
โวร่าพยักหน้า
“งั้นอย่าให้มันทำได้”
เธอเปลี่ยนจังหวะเดินทันที ไม่ใช่เร็วขึ้นอย่างเดียว แต่สั้นบ้างยาวบ้าง หยุดครึ่งก้าวแล้วขยับต่อ ทำให้คาเอลและคนหลังต้องปรับตาม คีรอนเกือบชนหลังนิกซ์เพราะเปลี่ยนจังหวะไม่ทัน แต่เขากัดฟันแล้วปรับตัว เสียงขูดในผนังสะดุดไปชั่วครู่ ราวกับสิ่งที่กำลังตามพวกเขาต้องคำนวณใหม่
คาเอลเห็นและจำไว้
มันฟังจังหวะ
โวร่าอ่านพื้นที่
นิกซ์รับรู้สิ่งที่อยู่ลึกกว่า
คีรอนยังกลัว แต่ยังเดิน
เขาไม่ใช่คนเดียวในทีมนี้ และนั่นทำให้ภาระในอกเขาเปลี่ยนรูป ไม่ได้เบาลง แต่มันมีทิศทางมากขึ้น
ทางแคบเริ่มลาดลงอีกครั้ง พื้นลื่นกว่าเดิม กลิ่นร้อนชื้นแรงขึ้นจนเหมือนอากาศมีรสเค็มปนโลหะ ไอน้ำบาง ๆ ลอยออกมาจากรูเล็กบนผนัง เมื่อคีรอนเดินเฉียดมัน ไอร้อนแตะผิวแขนจนเขาสะดุ้ง
“ระวังรู” โวร่าพูดก่อนเขาจะร้องออกมา
“บางรูมีแรงดัน”
“ทำไมถึงรู้” คีรอนถามเสียงเบาเกินกว่าจะเป็การโต้เถียง
โวร่าไม่หันกลับ
“มันหายใจ”
คาเอลมองรูบนผนังอีกครั้ง เห็นไอน้ำพุ่งออกเป็จังหวะสั้น ๆ จริง ๆ เหมือนช่องระบายของร่างกายขนาดมหึมา คำพูดของโวร่าทำให้เขาไม่สบายใจ เพราะมันถูกต้องเกินไป พวกเขาไม่ได้อยู่ในอุโมงค์ พวกเขาอยู่ในบางอย่างที่มีระบบหายใจ ระบบส่ง และระบบตอบสนอง
นิกซ์หยุดกะทันหัน
คาเอลหันไปทันที
“มีอะไร”
นิกซ์ยกมือขึ้นช้า ๆ ชี้ไปทางพื้นด้านหน้า
“อย่าเหยียบตรงนั้น”
พื้นตรงนั้นดูไม่ต่างจากจุดอื่นมากนัก มีคราบของเหลวบาง ๆ สะท้อนแสง และรอยขูดผ่าน แต่เมื่อคาเอลส่องไฟต่ำลง เขาเห็นว่าฝุ่นรอบขอบมันไม่เกาะเหมือนบริเวณอื่น ผิวมันตึงเกินไป เหมือนเยื่อบาง ๆ ที่ขึงอยู่เหนือโพรงว่าง
โวร่าขยับอ้อมทันทีโดยไม่ถาม คีรอนตามอย่างระวัง แต่ในจังหวะที่เขาข้าม ปลายรองเท้าเฉียดเยื่อนั้นเพียงเล็กน้อย พื้นตรงนั้นยุบลงทันทีด้วยเสียงดูดชื้น ๆ หลุมเล็กเปิดออกพร้อมกลิ่นคาวรุนแรงพุ่งขึ้นมา คีรอนหน้าซีด
“ผมแค่เฉียด…”
“เฉียดก็พอแล้ว” นิกซ์พูด
เสียงเขาไม่ได้ตำหนิ มันเหมือนพูดสิ่งที่ตัวเองก็เพิ่งกลัวขึ้นมา
ทางเดินเปิดออกในที่สุด แต่ไม่ใช่โพรงใหญ่เหมือนตอนก่อน มันเป็ห้องแคบยาวที่เกิดจากรอยแตกของโครงสร้างใต้ดินเก่า ผนังสองข้างเต็มไปด้วยเส้นใยสีเข้มที่ยึดติดพื้นและเพดานเข้าด้วยกันเหมือนหลอดเืขนาดเล็ก ของเหลวภายในเส้นใยไหลเป็จังหวะ สว่างวูบวาบเล็กน้อยเมื่อไฟฉายส่องผ่าน คาเอลหยุดทันที เขาไม่ได้หยุดเพราะศัตรู แต่เพราะรูปแบบตรงหน้าชัดเกินไป เส้นใยจากหลายทิศไหลเข้าหาจุดเดียวที่ฝังอยู่ครึ่งหนึ่งในผนังด้านในสุด ก้อนเนื้อเยื่อขนาดใหญ่พอให้คนสองคนโอบ รูปทรงไม่สม่ำเสมอ ผิวมันเต้นเบา ๆ เหมือนหายใจช้า ๆ กลิ่นจากมันแรงจนคีรอนต้องยกแขนปิดจมูก
“นั่นคืออะไร” คีรอนถาม
คาเอลค่อย ๆ ส่องไฟไล่จากเส้นใยหนึ่งไปยังอีกเส้นหนึ่ง เห็นของเหลวไหลเข้าออกเป็จังหวะ เห็นรอยขูดบนพื้นที่มุ่งเข้าหาก้อนนั้นจากหลายทาง เห็นช่องเล็ก ๆ รอบฐานเหมือนรูส่งที่เปิดปิดตามแรงดัน
“ไม่ใช่หัวใจ” เขาพูดช้า ๆ “แต่เป็จุดส่ง”
โวร่าย่อเข่าลงเล็กน้อย มองเส้นทางรอบห้องแทนมองก้อนนั้นนาน ๆ
“ฉันทำลายมันได้ไหม”
คาเอลมองจังหวะของเส้นใย พื้นที่สั่นเบาลงทุกครั้งที่ของเหลวผ่านจุดรวม เหมือนมันทำหน้าที่เป็วาล์วของเส้นทางย่อย ถ้าทำลาย อาจตัดการส่งผ่านบางเส้น อาจทำให้เส้นทางที่ขึ้นไปค่ายด้านหนึ่งหยุดได้ชั่วคราว หรืออาจกระตุ้นระบบทั้งหมดให้หันมาหาพวกเขาเต็มตัว
“ได้แน่นอน” เขาตอบ
“แต่คงไม่ชอบเราแน่”
คีรอนหัวเราะออกมาสั้น ๆ แบบคนไม่มีอะไรจะเสีย
“ผมว่าเราผ่านจุดที่มันชอบเราไปนานแล้วครับ”
นิกซ์ไม่ได้ขำ เขาก้าวเข้าใกล้ก้อนนั้นโดยไม่รู้ตัว มือขวายกขึ้นช้า ๆ ราวกับมีแรงดึงบางอย่างจากในเส้นใย คาเอลจับข้อมือเขาไว้ทัน
“ห้ามแตะนะ”
นิกซ์สะดุ้งเหมือนเพิ่งตื่น
“ผมไม่ได้จะ…”
คำพูดของเขาหายไปกลางประโยค เพราะเขาเองก็ไม่แน่ใจ
คาเอลมองหน้าเขา
“บางอย่างในตัวนายอยากรู้”
นิกซ์เม้มปากแน่น ความเกลียดชังและความกลัวตีกันอยู่ในดวงตา
“ผมเกลียดมัน”
“จำไว้” คาเอลพูด
“ความเกลียดนี้แปลว่านายยังรู้ว่ามันไม่ใช่นาย”
นิกซ์นิ่งไป เส้นเืสีดำที่เริ่มปรากฏตรงข้อมือจางลงเล็กน้อย เขาถอยออกมาหนึ่งก้าว ใช้มือซ้ายกดแขนขวาแนบอกอีกครั้ง
เสียงขูดรอบตัวเงียบลงทันทีที่คาเอลยกปืนขึ้น ความเงียบแบบนี้ไม่ใช่การหายไป มันคือการรอ โวร่าขยับไปยืนระหว่างคาเอลกับทางเข้าห้องโดยไม่ต้องมีใครสั่ง คีรอนปิดมุมอีกด้าน มือยังสั่นแต่สายตาเริ่มนิ่งขึ้น นิกซ์ยืนหลังคาเอลเล็กน้อย เหมือนพยายามไม่เข้าใกล้จุดส่งมากเกินไป
“มันรู้ว่าเราจะยิง” โวร่าพูด
“มันรู้ว่าเราคิดจะยิง” คาเอลแก้
“ต่างกันไหม”
“ต่าง” เขาเล็งไปยังช่องเล็กบนก้อนเนื้อเยื่อที่เปิดปิดตามจังหวะ
“ถ้ามันรู้ว่าเราจะยิง มันจะป้องกันจุดเดียว ถ้ามันรู้ว่าเราคิดจะยิง มันจะทำให้เราเลือกผิดจุด”
โวร่าไม่ตอบ แต่คาเอลเห็นปลายอาวุธเธอขยับไปยังมุมที่ว่างเกินไป
ใช่
เธอเห็นเหมือนกัน
ตัวแรกพุ่งออกจากผนังซ้ายโดยไม่มีเสียงเตือน มันต่ำและเร็ว โวร่าไม่ได้ฟัน เธอขยับเข้าไปปิดทางของมันก่อนที่มันจะถึงจุดที่้า ใบมีดแทงจากมุมล่างขึ้นบนเข้าระหว่างเกราะใต้คอ เธอบิดแล้วถอนทันที ร่างมันล้มลงแทบไม่มีเสียง แต่ตัวที่สองมาจากเพดานในจังหวะที่เธอถอนมีด คาเอลยิงหนึ่งนัด ะุกระแทกมันกลางอกจนร่างตกลงมากระแทกพื้นข้างโวร่า เธอเหยียบมันไว้โดยไม่มองแล้วแทงซ้ำเข้าที่หัว
“ตัวที่สาม!” คีรอนะโ
ตัวที่สามพุ่งมาจากพื้นใกล้ขาเขา เขายิงต่ำ ะุโดนขาหน้ามัน แต่แรงส่งยังพามันไถลมาถึงตัวเขา มันกระแทกเขาล้มลง ปืนกระเด็นไปด้านข้าง คีรอนยกแขนกัน กรงเล็บฟาดลงบนผ้าพันแผลที่ไหล่ เขาร้องเสียงสั้น ๆ ความเจ็บทำให้แรงเขาหายไปครึ่งหนึ่ง
นิกซ์หันไป แขนขวากระตุกทันที
เขาใช้มือซ้ายกดแขนขวาไว้
“ไม่…ไม่ใช่แบบนี้…”
คีรอนกำลังถูกกดลงกับพื้น เซิร์กลิงอ้าปากจะกัด คาเอลเห็นตัวที่สี่กำลังมาจากมุมมืดด้านหลังโวร่า ถ้าเขายิงตัวที่กดคีรอน โวร่าอาจถูกโจมตีจากหลัง ถ้าเขายิงตัวหลัง คีรอนอาจช้าเกินไป เขาเกลียดการเห็นทุกอย่างพร้อมกันแบบนี้ เกลียดที่ทุกทางเลือกมีเือยู่ปลายทาง แต่การเกลียดมันไม่ได้ทำให้เวลาหยุด
เขายิงตัวหลังโวร่า
ปัง
ตัวนั้นล้มก่อนถึงเธอ
นิกซ์หยุดฝืนแขนขวาของตัวเอง
แขนขวาพุ่งออกไปด้วยแรงที่เร็วกว่าเดิม แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การะเิไร้ทิศทาง เขากัดฟัน คุมมันให้คว้าคอของตัวที่กดคีรอน แล้วเหวี่ยงมันกระแทกผนัง เสียงกระดูกแตกดังชัด คาเอลยิงซ้ำทันที ร่างมันนิ่งลง
นิกซ์ถอยหอบ แขนขวาสั่นรุนแรง เขามองคาเอลเหมือนกลัวคำตัดสิน
“ผมคุมมันได้…นิดเดียว”
คาเอลพยักหน้า
“นิดเดียวก็พอ ครั้งนี้นายช่วยเขาไว้ได้”
คีรอนหอบอยู่บนพื้น พยายามลุกด้วยแขนที่ยังดี
“ขอบคุณ…มาก”
นิกซ์หัวเราะสั้น ๆ แบบเ็ป
“อย่าขอบคุณมาก ผมยังไม่รู้ว่าควรดีใจไหม”
“คุยทีหลัง!” โวร่าะโ
ศัตรูเริ่มเพิ่มจำนวน เสียงขูดรอบผนังถี่ขึ้น จุดส่งเต้นเร็วขึ้นเหมือนหัวใจที่ถูกกระตุ้น เส้นใยบนผนังบางเส้นพองขึ้น คาเอลรู้ว่าไม่มีเวลาแล้ว เขาเล็งไปยังจุดที่เส้นใยทั้งหมดไหลเข้าออกเป็จังหวะ ช่องเล็ก ๆ เปิดออกเพียงเสี้ยวหนึ่ง
เขารอ
หนึ่งจังหวะ
ช่องเปิด
ปัง
ะุเจาะเข้าไปกลางจุดรวม ของเหลวสีเข้มพุ่งออกมาเป็สาย กลิ่นคาวรุนแรงกระแทกเข้าจมูกจนคีรอนสำลัก เส้นใยบางเส้นดีดตัวเหมือนถูกตัด เสียงต่ำลึกดังขึ้นจากใต้พื้นราวกับโพรงทั้งแห่งครางด้วยความเจ็บ คาเอลยิงซ้ำอีกนัด
ปัง
คราวนี้พื้นกระแทกขึ้นจนทุกคนเสียสมดุล โวร่าคว้าเหล็กเส้นที่โผล่ออกจากผนังไว้ทัน คีรอนเกือบล้มซ้ำ นิกซ์ใช้มือซ้ายกุมแขนขวาแน่น
“วิ่ง!” คาเอละโ
โวร่าหันนำทันที พวกเขาพุ่งออกจากห้องจุดส่ง เสียงขูดด้านหลังเปลี่ยนจากการล้อมเป็การไล่ล่าตรง ๆ ระบบที่เคยต้อนอย่างใจเย็นเหมือนเสียจังหวะไปชั่วคราว และความเสียจังหวะนั้นทำให้มันดุขึ้น ผนังสองข้างเริ่มบีบเร็วกว่าเดิม เส้นใยบางเส้นหดตัวเข้าหากันเหมือนกล้ามเนื้อถูกกระตุก พื้นยุบเป็่ ๆ จนต้องะโข้ามรอยแตกเล็ก ๆ คาเอลไม่ได้มองหาทางเดิม เขามองช่องที่ยังมีอากาศไหล มองฝุ่นที่ปลิวไปทางใดทางหนึ่ง มองจังหวะที่ผนังปิดช้ากว่าอีกฝั่ง แล้วเลือกตามนั้น
คีรอนสะดุดเมื่อพื้นยวบลงใต้เท้า โวร่าคว้าแขนเขาไว้ทัน ร่างเขาเหวี่ยงชนผนัง ไหล่ที่เจ็บกระแทกจนสีหน้าขาวซีด แต่เขาไม่ร้อง เธอดึงเขาขึ้นโดยไม่ชะลอ
“นายห้ามตายกลางทาง”
“พยายามอยู่ครับ!”
เสียงกรงเล็บตามหลังใกล้ขึ้นเร็วมาก คราวนี้มันไม่ซ่อนแล้ว เซิร์กลิงสองตัวพุ่งมาตามผนังด้านซ้ายเหมือนวิ่งบนพื้นเอียง โวร่ายิงหนึ่งนัดเพื่อชะลอตัวแรก แล้วพุ่งชนมันเข้ากับผนัง ใช้พื้นที่แคบเป็แรงช่วย กระแทกจนมันเสียจังหวะก่อนแทงซ้ำ คาเอลยิงตัวที่สองที่กำลังกระโจนข้ามเธอ ะุเจาะกลางอก มันกระแทกผนังแล้วร่วง คีรอนยิงซ้ำจนร่างหยุดดิ้น
นิกซ์หยุดกะทันหัน
คาเอลหันกลับไป
“อะไร”
“อย่าไปทางขวา”
“ทำไม”
“มันว่างเกินไป”
คำตอบฟังดูไร้เหตุผล แต่คาเอลเชื่อทันที ในเครือข่ายที่ทุกอย่างขยับ ทุกอย่างหายใจ ความว่างที่เงียบเกินไปคือเหยื่อล่อ
“ซ้าย!”
โวร่าเปลี่ยนทางทันที ทางซ้ายแคบกว่า ลื่นกว่า และมีกลิ่นแรงกว่า แต่มีฝุ่นบางส่วนถูกดูดไปทางนั้น แปลว่ายังมีอากาศไหล ข้างหลัง เสียงแตกดังขึ้นจากทางขวาที่พวกเขาเกือบเลือก ผนังด้านนั้นเปิดพร้อมกันสามจุด เงาหลายตัวพุ่งออกมาในพื้นที่ที่ถูกจัดไว้ หากพวกเขาไปทางนั้น คงถูกล้อมจนไม่มีที่ขยับ
คีรอนหอบ
“ผมเริ่มไม่ชอบเวลาที่เขาพูดอะไรไม่มีเหตุผลแล้วถูก”
นิกซ์ตอบเสียงแห้ง
“ผมก็เหมือนกัน”
ทางซ้ายพาพวกเขาลาดขึ้นเล็กน้อย อากาศเริ่มเปลี่ยน กลิ่นควันจาก้าแทรกเข้ามาในกลิ่นชีวภาพ เสียงปืนดังมาไกล ๆ ตอนแรกเหมือนเสียงฝันร้ายจากอีกโลก แต่ยิ่งพวกเขาขึ้น เสียงนั้นยิ่งชัด เสียงปืนกล เสียงะโ เสียงโลหะกระแทก เสียงวิทยุแตกพร่า เสียงทั้งหมดบอกว่าค่ายยังอยู่ แต่ไม่ได้บอกว่าค่ายยังปลอดภัย
แสงจากช่องแตกปรากฏข้างหน้า เป็เส้นซีด ๆ เหนือความมืด คีรอนเกือบเร่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่คาเอลยกมือห้ามทันที
“ช้า”
“เราใกล้ถึงแล้ว—”
“เพราะงั้นมันจะดักตรงนี้”
เสียงแตกดังเหนือศีรษะทันที เซิร์กลิงตัวหนึ่งพุ่งลงจากรอยแตกตรงหน้าช่องออกพอดี มันเลือกจุดที่มนุษย์มักโล่งใจ โวร่าพุ่งเข้าไปก่อน เธอชนมันเข้ากับผนัง แต่อุโมงค์แคบทำให้เธอบิดอาวุธไม่เต็มแรง กรงเล็บมันเฉี่ยวแขนเธอ เืสาดเป็เส้นบนผนัง คีรอนยกปืนแต่ชะงักเพราะโวร่าอยู่ในเส้นยิง
“ต่ำ!” คาเอละโ
คีรอนลดปืน ยิงเข้าขาหลังของมัน ะุทำให้มันเสียแรงกด โวร่าบิดข้อมือทันที กดใบมีดลึกขึ้นแล้วสะบัดร่างมันออกจากช่องทางด้วยแรงทั้งตัว เธอหอบหนัก แต่ยังยืนอยู่
“ไป!”
พวกเขาพุ่งขึ้นจากช่องแตกกลับสู่ค่ายทีละคน โวร่าขึ้นก่อน นิกซ์ตาม คีรอน และคาเอลเป็คนสุดท้าย มือของเขาจับขอบคอนกรีตที่แหลมและร้อนจากแรงเสียดสี พอร่างโผล่ขึ้นมา แสงไฟฉุกเฉิน กลิ่นควัน เสียงปืน และเสียงกรีดร้องก็ถาโถมเข้ามาพร้อมกันเหมือนโลก้าะเิใส่หน้า
ค่ายไม่เหมือนตอนที่พวกเขาลงไป
แนวซ้ายมีไฟลุกเป็หย่อม ๆ แผงเหล็กบางส่วนเอียงจนเกือบล้ม ทหารสองคนดันมันกลับเข้าที่ ขณะที่อีกคนยิงปืนจากด้านหลังแทบไม่เล็ง เต็นท์แพทย์มีคนเจ็บเพิ่มจนล้นออกมานอกผ้าใบ เสียงอลิน่าแหบจนแทบแตกแต่ยังสั่งไม่หยุด
ลินายืนอยู่ข้างมาร่าโดยมีแจ็กซ์บังเธอครึ่งตัว มือของแจ็กซ์ถือท่อนเหล็กที่ดูไม่เหมาะกับเขาเลย แต่เขากำมันแน่นเหมือนมันเป็สิ่งเดียวที่บอกว่าเขายังทำอะไรได้
เรนาร์หันมาเห็นพวกเขา ใบหน้าเขาไม่มีความโล่งใจมากพอจะเรียกว่าดีใจ
“รายงาน!”
คาเอลหายใจเข้าลึก กลิ่นควัน้าทำให้กลิ่นโพรงยังติดในลำคอเหมือนเงา
“พบจุดส่งหนึ่งจุด เราทำลายมันได้บางส่วน แต่น่าจะไม่ใช่จุดหลัก” เขาพูดเร็วแต่ชัด “ทางใต้ดินเปลี่ยนรูปได้ มันปิดทาง ต้อนเรา และตอบสนองทันทีหลังถูกโจมตี”
เรนาร์มองเขาเพียงครึ่งจังหวะ ก่อนเสียงกระแทกจากแนวซ้ายทำให้ทุกคนหันไปพร้อมกัน แผงเหล็กถูกดันจนสลักตัวหนึ่งหลุดออก เซิร์กลิงตัวหนึ่งพยายามมุดผ่านช่อง โวร่าพุ่งไปก่อนใคร แม้แขนยังมีเื เธอใช้ไหล่กระแทกแผงให้ปิดแล้วแทงลงไปในช่องว่าง เสียงร่างศัตรูดิ้นอยู่ใต้แผงดังทึบ
คาเอลยกปืนขึ้นและมองสนามทั้งหมดอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองแค่ศัตรูด้านหน้า เขามองจังหวะการบุก การสั่นใต้พื้น รอยแตกใหม่ใกล้แนวกลาง และกลุ่มเซิร์กลิงที่ไม่ได้พุ่งแต่รออยู่ด้านหลัง เขารู้สึกหนาวขึ้นโดยไม่มีลม เพราะทุกอย่างเริ่มประสานกันมากกว่าเดิม เหมือนสิ่งข้างล่างเพิ่งเรียนรู้จากาแของมัน และตอนนี้มันกำลังตอบกลับด้วยรูปแบบที่เฉียบขึ้น
นิกซ์ยืนข้างเขา สีหน้าซีดมาก ดวงตาจ้องพื้นคอนกรีตที่สั่นเบา ๆ
“มันรู้ว่าเราทำอะไรลงไปบ้าง”
คาเอลไม่ตอบทันที เขามองไปยังแนวที่กำลังถูกกด มองคนเจ็บในเต็นท์ มองแจ็กซ์ที่ยืนบังลินา มองเรนาร์ที่กำลังสั่งคนด้วยเสียงที่เริ่มแหบ มองโวร่าที่ใช้ร่างของตัวเองอุดช่อง และมองรอยแตกใต้เท้าที่เหมือนจะเปิดขึ้นได้ทุกเมื่อ
สิ่งที่พวกเขาทำข้างล่างไม่ได้หยุดมัน
พวกเขาแค่แตะเส้นประสาทเส้นหนึ่ง
และตอนนี้ทั้งร่างของมันกำลังหันมาหา
“มันมีมากกว่านี้…” คาเอลพูดเบา ๆ
พื้นใต้เท้าสั่นตอบรับหนึ่งครั้ง ไม่แรงมาก แต่ชัดพอ
เหมือนสิ่งที่อยู่ลึกลงไปเพิ่งได้ยินชื่อของตัวเอง
และกำลังยิ้มอยู่ใต้เมือง…
1K
