รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

     สืบเนื่องจากตอนที่แล้ว เล็กรู้สึกอึดอัดใจและกังวลถึงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในอดีตและเธอไม่อยากเห็นใครต้องตกอยู่ในชะตากรรมนั้นอีก เธอจึงเลือกปฏิเสธพิมพ์ ทั้งนี้ก็เพื่อจะรักษาชีวิตของเขาไว้ เพราะเล็กรู้ว่าถ้าเรื่องนี้ได้ยินไปถึงหูกอล์ฟแล้วล่ะก็ พิมพ์ต้องมีจุดจบเดียวกับ 3 คนนั้นเเน่ๆ ถึงเล็กจะปฏิเสธและไม่ยอมตอบข้อความกลับเเต่พิมพ์ก็ยังคงส่งข้อความและทักแชทมาตลอดรวมถึงโทรหาหลายๆรอบเพื่อให้เล็กบอกเหตุผลว่าทำไมถึงต้องเลิกคุยกับเขา เล็กพยายามหักห้ามใจตัวเองไม่ให้รับสาย ไม่ให้ตอบข้อความโดยการไม่สนใจมือถือ เเต่เนื่องจากว่า คนที่ส่งข้อความมานั้นไม่ได้มีแค่พิมพ์คนเดียวเล็กจึงต้องพยายามไม่ให้มือไปโดนข้อความของพิมพ์เด็ดขาด เช้าวันนี้ก็เป็นวันที่อากาศสดใสสำหรับทุกคน แต่สำหรับเล็กนั้นเป็นวันที่รู้สึกหดหู่ที่สุดเพราะเธอได้รับสายจากกอล์ฟว่าวันนี้ กอล์ฟจะเดินทางมาหาเธอที่หอพัก เสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์ที่ดังขึ้นหน้าหอพักทำให้เล็กที่นั่งหงอยอยู่นั้นยิ้มออกทันที

       "เปิ้ลว่าจะไปเที่ยวในเมือง ไปด้วยกันไหม"

       "ไป!! รอแปปนะ" เสียงแตรรถของเปิ้ลดังขึ้นพร้อมๆกับที่เล็กลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพอดีจะเดินทางไปเที่ยวในเมืองกับเปิ้ล เล็กเลือกที่จะไม่รอกอล์ฟ เพราะตอนนี้เธอแสดงจุดยืนชัดเจนแล้วว่า เธอไม่เคยต้องการกอล์ฟเลยและจะไม่มีวันต้องการอีกต่อไป เล็กเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก่อนจะวิ่งมาขึ้นรถไปกับเปิ้ล ในขณะเดียวกันเธอก็ลืมหยิบมือถือไปด้วย เปิ้ลพาเล็กไปเปิดหูเปิดตาและท่องเที่ยวเพื่อให้เพื่อนคลายกังวลเรื่องที่เก็บไว้ในใจ ในขณะที่เล็กกับเปิ้ลกำลังเที่ยวกันทั่วเมืองอย่างสบายใจอยู่นั้น ทางด้านกอล์ฟและคิมก็กำลังเดินทางไปที่หอพักของเธอ

      "ข้างหน้าเป็นตลาดแวะซื้อปลาเส้นหน่อยสิ เอารสบาบีคิวนะ เล็กชอบกิน อ่อ..และก็อย่าลืมยำปลาหมึกด้วย ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย"

      "วันนี้วันพฤหัสบดี นายหญิงจะอยู่หอพักหรอครับ ผมคิดว่านายหญิงไปเรียนซะอีก"

      "ฉันเช็คตารางเรียนแล้ว วันนี้เล็กไม่มีเรียนและฉันก็หวังว่า เธอจะออกมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนฉัน จริงสิ...น้ำหอมที่ฉันสั่งมาอยู่ไหน?"

     "หลังรถครับ ผมห่อให้อย่างดี วันนี้นายหญิงจะมีของขวัญอะไรให้คุณกอล์ฟนะครับ ผมนี่ตื่นเต้นแทนเลยครับ"

     "นั่นสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่า เธอจะให้อะไรฉันเป็นของขวัญ ช่วยขับเร็วๆกว่านี้ได้ไหม ฉันหิวข้าวแล้ว"

     "ได้ครับๆ" กอล์ฟยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อดตื่นเต้นไม่ได้เพราะเขายังไม่รู้ว่าเล็กจำวันเกิดเขาไม่ได้ แถมตอนนี้เล็กก็ยังไม่อยู่หอพักอีกด้วย ซึ่งทางด้านเล็กตอนนี้นั้น เธอมานั่งกินส้มตำกับเปิ้ลอยู่ริมโขงโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังจะไปเซอร์ไพรส์วันเกิด

     "เล็กว่าส้มตำร้านนี้เผ็ดไปป่ะ...นี่ขนาดสั่งธรรมดาแล้วนะ"

     "อร่อยดีแล้วนะ อาจจะเป็นเพราะว่าเปิ้ลไม่ชอบกินเผ็ดก็เลยคิดว่ามันเผ็ดไปละมั้ง!...เอ้อ!!ในถุงมีแคปหมูด้วยนะ เอามากินสิ จะได้ช่วยให้หายเผ็ดไง" เล็กกับเปิ้ลกำลังนั่งกินข้าวอย่างสบายใจ ในขณะที่อีกฝ่าย ตอนนี้ได้เดินทางมาถึงหน้าหอพักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คิมจอดรถหน้าหอพักและรีบวิ่งลงไปเปิดประตูให้กอล์ฟ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่กอล์ฟมองเข้าไปในหอพัก ซึ่งบรรยากาศภายในมันเงียบมากเหมือนไม่มีคนอยู่ด้วยซ้ำ 

     "เชิญครับ คุณกอล์ฟ"

     "คิม..จะเข้าไปดูซิ..เจ้าของหออยู่หรือเปล่า?"

     "ครับ...ซักครู่นะครับ" คิมเดินไปกดออดหน้าบ้านเจ้าของหอ เพื่อขอคีย์การ์ดในการผ่านประตูเข้าไป ทันทีที่กอล์ฟได้คีย์การ์ดมาเขาก็รีบให้คิมเปิดประตูรั้วเข้าไปทันที...กอล์ฟเดินตรงมาที่หน้าห้องของเล็กและกำลังจะเปิดประตูเข้าไป ผลปรากฏว่าห้องล็อค..กอล์ฟหันมามองหน้าคิมช้าๆและทำสายตาสั่งว่าให้คิมไปเอากุญแจสำรองมา ซึ่งเมื่อไปถึงเจ้าของหอเขาบอกว่า เล็กได้มาขอกุญแจสำรองไปแล้วเพราะเธอลืมกุญแจจริงๆไว้ในห้องพัก..กอล์ฟรู้สึกหัวเสียมากๆที่มาแล้วไม่เจอเล็ก ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันเกิดของเขา เล็กกลับไม่อยู่เเละหายไปไหนก็ไม่รู้ หน้าประตูห้องเล็กนั้นมีกระจกเล็กๆอยู่ 1 บานซึ่งสามารถมองทะลุเข้าไปข้างในได้ กอล์ฟได้สังเกตเห็นว่าเล็กไม่ได้เอามือถือไปด้วยเพราะเขาใช้มือถือของเค้าโทรหาเธอและเสียงมันก็ดังมาจากในห้อง ทำให้กอล์ฟรู้แล้วว่าเขาไม่สามารถติดต่อเล็กได้แล้ว กอล์ฟรีบกดวางสายแล้วยืนคิดอยู่หน้าประตูสักพัก

      "ให้ผมไปดูที่มหาลัยไหมครับคุณกอล์ฟ เผื่อนายหญิงจะไปเรียนพิเศษหรือไปทำงานกับเพื่อนน่ะครับ"

      "ก็ดีเหมือนกันนะ งั้นก็เอาเป็นว่าฉันจะรอที่นี่

      "ครับ." คิมรีบขับรถออกไปดูเล็กที่มหาลัยก็คิดว่าเธออาจจะไปเรียนหรือไปทำงานพิเศษอะไรนั่นเอง จังหวะที่คิมเคลื่อนรถออกไปก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่กอล์ฟกำลังจะเดินไปนั่งที่ม้าหินอ่อน เเต่ทันใดนั้นเอง ตึ๊งดึ๊ง ตึ๊งดึ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความ facebook ดังเข้ามารัวๆประมาณเกือบ 20 ครั้ง กอล์ฟชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะมองลอดช่องเข้าไปหามือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงของเล็กและมันก็ทำให้เข้ารู้ว่า เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นเรื่อยๆนั้นมาจากมือถือของเล็กนั่นเอง กอล์ฟรู้สึกตะหงิดใจแปลกๆว่าทำไมเสียงแจ้งเตือนจากมือถือของเล็กถึงได้ดังระรัวขนาดนั้น ซึ่งเสียงนั้นมันทำให้กอล์ฟแทบจะพังประตูเข้าไปดูข้างในว่าใครส่งข้อความมานักหนา เเต่แล้วกอล์ฟก็พยายามใจเย็นและเกินไปนั่งรอคิมกลับมาอย่างเงียบๆ ไม่ถึง 5 นาทีคิมก็กลับมาพร้อมกับ…

      "ว่าไง เล็กอยู่มหาลัยหรอ ฉันจะได้เอาน้ำหอมไปให้?"

      "เอ่อคือ...คือว่า...เอ่อ"

      "อะไร?"

      "นายหญิงไม่ได้อยู่ที่มหาวิทยาลัยครับ วันนี้ปีหนึ่งห้องหนึ่งยกเลิกคลาสทั้งช่วงเช้าและบ่ายครับ"

      "อืม...ฉันรู้แล้ว"

      "เอ่อ..คือ...แล้วคุณกอล์ฟจะเอายังไงต่อครับ"

      "เอาไงอ่ะ..หมายถึงอะไร?"

      "คุณกอล์ฟจะกลับบ้านเลยไหมครับหรือว่าเช่าโรงแรมรอนายหญิงกลับมาน่ะครับ"

      "ไม่! ฉันจะนั่งรอที่นี่ ตรงนี้ ไม่ไปไหนเพราะฉันต้องรู้ให้ได้ว่าใครที่เป็นคนส่งข้อความมาหาแฟนฉัน"

      "ข้อความอะไรหรอครับ?"

      "ไม่ใช่เรื่องของแก...ไปนั่งไกลๆให้พ้นสายตาของฉันไป" กอล์ฟตัดสินใจที่จะนั่งรอเล็กที่หอพัก เพราะสิ่งที่ทำให้เขาอยากรู้มากๆก็คือข้อความที่เด้งมารัวๆใน facebook นั้นมันเป็นข้อความของใครกันแน่ นอกจากเขาแล้วเล็กแอบคุยกับใครอีก หรือการที่เล็กไม่ค่อยตอบเป็นเพราะเธอกำลังมีคนอื่น กอล์ฟคิดไปต่างๆนานา แต่เขาก็พยายามใจเย็นให้ได้มากที่สุดเพื่อรอถามจากปากของเล็กเอง ในขณะที่หนึ่งคนกำลังเฝ้ารออย่างกระวนกระวายหายใจ แต่อีกคนกลับนั่งรับลมที่ริมโขงอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า ในตอนที่เธอกลับมาหอพักนั้น เธอจะเจอกับอะไรบ้าง เสียงแจ้งเตือนที่ดังมารัวๆนั้นเป็นของใครกันแน่และเมื่อเล็กกลับมากอล์ฟจะทำอย่างไรกับเธอ ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ