ชายสามคนตัดลำไผ่รวมกันจนได้จำนวนที่มากพอ ถึงได้เริ่มทำการขนย้ายลำไผ่ลงมาไว้ที่ปลูกสร้าง เมื่อลงมาจากเชิงเขา โจวเหวินหลงก็ร้องบอกเมียรักด้วยความตื่นเต้นว่าบนเขามีหน่อไม้โผล่จากพื้นดินมากมาย ให้นางกับบ้านไป๋ช่วยกันไปเก็บลงมาทำเป็อาหารมื้อเที่ยง
ม่านหรงได้ยินเช่นนั้นนางก็ร้อง อ้อ ในใจ สิ่งที่นางขอพรไปล้วนคงอยู่ถาวรนี่เอง เช่นนั้นหลังจากนี้… นางคงจะได้กินแต่หน่อไม้ จนเบื่อหน่ายกันไปข้างหนึ่งเป็แน่
เพียงแค่คิด… ม่านหรงก็แทบสำรอกหน่อไม้ออกมาทางเดิม
“พี่สาวไป๋พวกเราไปเก็บหน่อไม้กันเถอะเ้าค่ะ”
โจวเจียหลินยิ้มกว้าง นางรู้เพียงแค่ว่าหากมีหน่อไม้ พี่สาวไป๋ก็จะทำอาหารจานผัดให้นางกินอีก
ทว่าสำหรับไป๋ม่านหรงที่กินอาหารจานหน่อไม้มาแล้วหลายมื้อได้แต่ยกมุมปากขึ้นเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
“หลิวเหยาเราไปเก็บหน่อไม้กันเถอะ”
โจวชิงเหอยิ้มกว้างพลางหันไปชวนหลิวเหยาที่อายุน้อยกว่านางหนึ่งปี
“เ้าค่ะ”
ไป๋หลิวเหยาอมยิ้มพลางเดินไปหยิบตะกร้าสานขึ้นมาสะพาย
“พี่สาวไป๋เร็วเข้าเ้าค่ะ ท่านแม่ของข้ากับท่านแม่ของท่านเดินนำไปไกลแล้ว”
โจวเจียหลินฉุดดึงมือของม่านหรงให้เดินตามไปเร็วๆ ปากเล็กๆ ของนางก็เอาแต่พูดจ้อไม่หยุด
“รู้แล้วๆ ”
ไป๋ม่านหรงถอนหายใจออกมา
เมื่อวานก็หน่อไม้ มื้อเช้าก็หน่อไม้ มื้อเที่ยงข้าก็ยังต้องกินหน่อไม้อีกหรือนี่!
ม่านหรงนึกเห็นใจตนเอง หากมีเนื้อไก่หรือเนื้อหมูบ้าง บางทีนางอาจจะใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แต่นี่! เช้า เที่ยง เย็น มีเพียงหน่อไม้ ต่อไปใบหน้าของนางคงได้กลายเป็หน่อไม้แน่ๆ
ม่านหรงอยากจะเดินรั้งท้าย แต่โจวเจียหลินก็เอาแต่ตามนางต้อยๆ ด้วยเหตุนี้ ม่านหรงจึงกลายมาเป็พี่เลี้ยงเด็กอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“ว้าว หน่อไม้เยอะเพียงนี้เชียว”
ครั้นเดินเข้ามาในป่าไผ่ได้ไม่นาน โจวชิงเหอก็เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง หน่อไม้น้อยใหญ่ขึ้นเบียดเสียดกันเรียงรายจนนับไม่หวาดไม่ไหว ไม่น่าเชื่อว่า ในความแห้งแล้งยังมีอาหารใต้พื้นดินมากมายที่หลบซ่อนอยู่อีก
“ท่านแม่ข้าได้หน่อไม้แล้วเ้าค่ะ”
โจวเจียหลินยิ้มกว้างนางชูหน่อไม้ในมือให้มารดาดูอย่างตื่นเต้น ม่านหรงประสบโอกาสจึงถอยหลังออกไปอย่างเงียบๆ และปล่อยให้คนอื่นๆ ทำงานไป
“เห้อ หลบออกมาได้สักที”
ม่านหรงลูบ่อกของตนเองอย่างโล่งใจ ในที่สุดนางก็ได้อยู่เพียงลำพังเสียที
“ระบบ ข้าขอใช้พร ปากสาปแช่ง ข้า้าไก่ป่าสักสี่ห้าตัว ข้าอยากกินเนื้อ ขอให้ท่านแม่ของข้าเจอไก่ป่าและจับพวกมันได้โดยง่าย”
ทันทีที่ม่านหลงใช้งานปากสาปแช่ง เสียงโห่ร้องดีใจของมารดานางก็ดังแว่วมาแต่ไกล
ม่านหรงผ่อนลมหายใจออกมา แม้นนางจะดีใจที่จะได้กินไก่ แต่นางไม่ชอบเลยที่ต้องมาคอยดูแลเด็กน้อยอย่างเจียหลิน
“หลิวเหยา! เ้าเก่งมากเลยที่จับไก่ป่าได้ตั้งห้าตัว”
โจวชิงเหอเดินไปทางเสียงโห่ร้อง ก็พบว่าไป๋ม่านหรงจับไก่ป่ามัดขาเอาไว้ได้ตั้งห้าตัว แถมไก่ป่าแต่ละตัวที่หลิวเหยาจับมาได้ยังอ้วนพี เรียกได้ว่า ตัวใหญ่! เนื้อเยอะ! น่าทาน!
“ข้าบังเอิญหน่ะเ้าค่ะ ทีแรกข้าเห็นสีเหลืองส้มก็นึกว่าเป็หญ้าแห้ง พอขยี้ตาดูดีๆ ถึงพบว่ามันเป็ไก่ป่า”
ไป๋หลิวเหยายิ้มกว้างพลางบอกเล่ารายละเอียดให้โจวชิงเหอฟัง
“เพราะแบบนั้น เ้าก็เลยจับไก่มาได้อย่างง่ายดายงั้นรึ!”
โจวชิงเหอถามซ้ำ
“น่าจะเป็โชคดีของข้านั่นแหละเ้าค่ะ เพราะตอนที่จับไก่ป่าได้พวกมันน่าจะหลับอยู่ ดูสิเ้าคะ ขนาดข้าจับพวกมันมัดรวมกันไว้แล้วแท้ๆ พวกมันยังทำท่าจะนอนต่อกันอยู่เลย”
ไป๋หลิวเหยาชี้ไปที่แม่ไก่หลายตัวที่นอนนิ่งกับพื้นเหมือนมันกำลังหลับจริงๆ
“จริงด้วย เหมือนพวกมันกำลังนอนอย่างไรอย่างนั้นเลย”
โจวชิงเหอเห็นแบบนั้นก็ได้แต่อิจฉาในความโชคดีของหลิวเหยา หากนางพบไก่ป่าตัวอวบอ้วนบ้างสักตัวคงจะดีไม่น้อย
“โอ้โห! ไก่ตัวใหญ่มากเลยเ้าค่ะ”
โจวเจียหลินที่ได้ยินเสียงท่านแม่พูดคุยกับท่านป้าไป๋ นางจึงเดินไปทางเสียงนั้นอย่างเร่งรีบ ยิ่งได้เห็นไก่ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มนางก็ยิ่งเบิกบานใจ
ม่านหรงถอนหายใจออกมา หากนางยังไม่ไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ อีกคงจะผิดแปลกเกินไป ดังนั้นหลังจากขอพรเสร็จนางจึงเดินเหมือนคนไร้อารมณ์ไปทางมารดา แล้วแสร้งยิ้มอย่างยินดี
“ท่านแม่ข้าขอนำไก่กลับไปทำอาหารรอนะเ้าคะ”
ม่านหรงยิ้มกว้างจนเห็นฟัน ทว่าดวงตาของนางกลับไร้ซึ่งความตื่นเต้นใดๆ
“ได้สิ แม่ฝากมื้อเที่ยงไว้กับเ้าก็แล้วกันนะ จริงสิ ขากลับเ้าก็นำหน่อไม้กลับไปด้วยเผื่อว่าจะใช้มันทำอาหารได้”
ไป่หลิวเหยาไม่ได้สังเกตท่าทีของบุตรสาว แค่เห็นว่านางยิ้มยินดีผู้เป็แม่ก็โล่งใจ
“ข้าขอไปช่วยพี่สาวไป๋นะเ้าคะ”
โจวเจียหลินยกมือขึ้นและขอติดตามไป๋ม่านหรงลงเชิงเขาไปด้วย
“เจียหลิน พี่ว่าเ้าอยู่ช่วยเก็บหน่อไม้เถอะนะ อีกหน่อยเ้าก็ต้องช่วยมารดาของเ้าเก็บไม้ฟืนอีก ไม่เช่นนั้นบ้านเ้าจะไม่มีไม้ฟืนใช้ เื่ทำอาหารไว้พี่จะจัดการเอง”
ม่านหรงเดินไปจับไก่ที่มัดขาแล้วยกขึ้นมาอุ้มทีละตัว ก่อนจะส่งยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาให้เจียหลิน
‘ขอร้องละนะเจียหลิน ข้า้าความเงียบสงบ ได้โปรดให้ข้าอยู่เพียงลำพังเถิด’ ม่านหรงหลี่ตาลงเล็กน้อยแล้วมองไปที่ไก่ตัวอ้วน
“ก็ได้เ้าค่ะ ข้าจะอยู่ช่วยงานท่านแม่ก่อนก็ได้”
โจวเจียหลินพูดอ้อมแอ้มไม่เต็มใจ
“เด็กดี อยู่ช่วยงานแม่ของเ้าเถอะ พี่สาวคนนี้จะทำอาหารอร่อยๆ ไว้คอยท่า”
ม่านหรงฉีกยิ้มจริงใจออกมา เย้! ในที่สุดข้าก็สลัดกาวตราช้างนี่ออกไปได้เสียที ถึงแม้ว่าจะเป็แค่่สั้นๆ ก็เถอะ อย่างไรซะมันก็ดีกว่าการที่มีเสียงวิ้งๆ อยู่ข้างหูไม่หยุด
“ม่านหรง เ้านำไก่พวกนั้นมาใส่ตะกร้าเถิด ตอนที่พ่อของเ้าขึ้นเขามาก็บอกให้เขานำตะกร้านี้ขึ้นมาด้วย”
ไป๋หลิวเหยาส่งตะกร้าให้ลูกสาว ในตะกร้ายังมีหน่อไม้นับสิบหน่อวางอยู่ในนั้นด้วย
ม่านหรงรับเอาตะกร้ามา นางอุ้มไก่ไปวางในตะกร้าทีละตัวจนพวกมันชูคอขึ้นมาเพื่อหายใจ แต่ก็ไม่มีทีท่าจะแตกตื่น
ต๊อกๆๆ เสียงไก่ตัวเมียร้องเบาๆ เหมือนถูกก่อกวน ไม่นานพวกมันก็หลับตาลงแล้วนอนต่อ
ม่านหรงเปลือกตากระตุก ‘ข้าขอไก่จากระบบ และบอกให้ท่านแม่จับได้โดยง่าย นี่ระบบส่งไก่ขี้เซามาให้ข้าหรอกหรือถึงได้ดูเชื่องขนาดนี้’
“เช่นนั้นข้าลงไปก่อนนะเ้าคะ ท่านแม่ ป้าโจว พวกท่านเก็บหน่อไม้กันต่อเถอะเ้าค่ะ”
ม่านหรงหันไปบอกลาผู้ใหญ่ ก่อนจะโบกมือให้เจียหลินที่ทำหน้าเศร้าเหมือนไม่อยากจะแยกจากนาง
“ไปเถอะๆ”
ไป๋หลิวเหยาอมยิ้มเล็กน้อยแล้วหันกลับไปมองหาหน่อไม้ต่อ
“มาเถอะเจียหลิน หากเก็บหน่อไม้ได้มากวันหลังเราจะได้นำไปฝากท่านปู่กับท่านย่าด้วย”
โจวชิงเหอเห็นบุตรสาวทำหน้าตาเสียดายที่ไม่ได้ตามติดไป๋ม่านหรงลงเขาไป นางจึงได้แต่ส่ายหัว แล้วชวนบุตรสาวเดินวนหาหน่อไม้ต่ออีกหน่อย
ม่านหรงเดินฮัมเพลงลงมาจากเชิงเขาอย่างสบายใจ พอนางเดินมาถึงบ้านนางก็นำแม่ไก่ออกมาผูกขามัดไว้กับต้นไม้แห้ง
แม่ไก่ที่ถูกย้ายออกจากตะกร้าก็ส่งเสียงกะต๊ากเล็กน้อย แถมไก่บางตัวถูกอุ้มออกมาจากตะกร้าแล้วแท้ๆ ยังหลับสนิทเหมือนกับว่ามันซ้อมตาย
“ช่างเถอะ อย่างน้อยๆ พวกมันก็แข็งแรง ทั้งยังตัวใหญ่”
ม่านหรงไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนบรรยายไก่ที่ระบบให้มาดี แต่สุดท้ายไก่พวกนี้ก็ต้องตกไปอยู่ในท้องของนางวันยังค่ำ
“ท่านพ่อเ้าคะ ท่านแม่ให้ท่านพ่อนำตะกร้าขึ้นเขาไปด้วยเ้าค่ะ”
ม่านหรงที่เทหน่อไม้ออกจากตะกร้าแล้วเดินตรงดิ่งไปหาบิดากล่าวขึ้น
“ได้สิ เ้าวางไว้ตรงนั้นแหละ”
ไป๋ต้าผางที่กำลังช่วยโจวเหวินหลงขุดหลุมฝังต้นเสา เอียงคอหันไปทางลูกสาวเล็กน้อยแล้วบอกนางว่ารับรู้แล้ว
ม่านหรงวางตะกร้าไว้แล้วเดินกลับมาที่บ้านของตน โจวเว่ยแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เขามองตามหลังนางอัปลักษณ์อย่างไม่ชอบใจ
‘คนอื่นๆ ขึ้นเขาไปเก็บหน่อไม้ แต่นางกลับชิ่งลงมาพักเหนื่อยเอาแรง คนแบบนี้ต่อให้ไปที่ใดก็ไม่มีใครชื่นชอบ’
โจวเว่ยนึกสมเพชเวทนาม่านหรงอยู่ไม่น้อย แต่ทุกอย่างมันก็ขึ้นอยู่กับว่านางจะปรับเปลี่ยนพฤติกรรมได้หรือไม่ หากไม่ คนเช่นนางก็ไม่ควรค่าแก่คำว่าสงสาร
“เอาล่ะเ้าไก่ตัวน้อย วันนี้คนเยอะ อาหารก็ต้องเยอะไปตามๆ กัน”
ม่านหรงต้มน้ำร้อนอย่างใจเย็น เมื่อน้ำเดือดได้ที่ นางจึงเลือกไก่ออกมาสามตัวแล้วใช้ท่อนไม้ฟาดเข้าไปที่หัวไก่ พอเห็นว่าไก่ทั้งสามสิ้นใจแล้ว นางจึงนำไก่ลงไปจุ่มในน้ำเดือดนั้น พอไก่เปียกชุ่มไปทั้งตัวจึงได้ยกไก่ออกมาจากน้ำร้อนๆ และถอนขนไก่ทีละตัว
เมื่อได้ไก่ที่สะอาดไร้ขน ม่านหรงจึงแยกไก่หนึ่งตัวไว้ย่าง
นางแยกอกไก่สองตัวออกมาหั่นเป็ชิ้นบางพอดีคำไว้ผัด ส่วนเนื้อไก่ที่เหลือนางก็สับเป็ชิ้นๆ ไว้แกงใส่หน่อไม้
ม่านหรงปอกล้างหน่อไม้และนำหน่อไม้มากกว่าสิบหน่อลงไปต้มจนสุก เมื่อหน่อไม้สุกได้ที่ก็มีความหวานกรอบไม่เฝื่อนขม นางตักหน่อไม้ออกมาพักไว้ให้คลายร้อน และนำกระทะไปล้างน้ำ
หลังจากล้างกระทะเสร็จ ม่านหรงก็ลงมือหั่นเฉียงหน่อไม้ใส่ชามอันใหญ่ไว้
พอหันไปพบว่าเชื้อเพลิงใกล้ดับมอดนางจึงใส่ท่อนไม้เข้าไปเพื่อให้ไฟลุกโชน จนกระทั่งม่านหรงเริ่มลงมือทำอาหารจานแรก กลิ่นหอมอ่อนๆ ถึงได้โชยไปทั่วบริเวณนั้น
“ม่านหรงกลับมาทำมื้อเที่ยงนี่เอง ข้าก็นึกเอะใจอยู่ว่า เหตุใดนางถึงลงเขามาเพียงลำพังแบบนี้”
โจวเหวินหลงสูดกลิ่นหอมละมุนของแกงหน่อไม้ใส่ไก่ป่าเข้าไปจนเต็มปอด
“เื่อาหารไว้ใจลูกสาวของข้าได้เลย”
ไป๋ต้าผางยิ้มกว้างหน้าระรื่น เมื่อก่อนเขาไม่เคยรู้สึกภูมิใจแบบนี้มาก่อน แบบนี้สินะที่เรียกว่าเยินยอลูกสาว ต้าผางอมยิ้มแล้วก้มๆ เงยๆ ทำงานต่อไป
‘นางลงมาทำอาหารหรอกหรือ ข้าก็คิดว่า…’
โจวเว่ยได้แต่ก่นด่าตนเองในใจ
ตอนแรกเขาคิดว่าม่านหรงแอบอู้และใช้แรงงานคนอื่น พอรู้แล้วว่านางกำลังทำอาหารให้ทุกคน ชายที่คาดการณ์ผิดไปก็ได้แต่ก้มหน้าลงดิน
“เอาล่ะ แกงหน่อไม้ใส่ไก่เสร็จแล้ว ต่อไปก็เมนูผัดอกไก่ใส่พริกแห้ง ตามด้วยไก่ย่างทาเกลือ”
ม่านหรงตักแกงใส่หม้อดินได้สามหม้อ จากนั้นนางก็นำกระทะไปล้างตามเคย และรีบกลับมาลงมือทำอาหารจานต่อไป
ครึ่งชั่วยามผ่านไป อาหารสามอย่าง และข้าวสวยที่หุงขึ้นฟูสองหม้อดินก็พร้อมทาน ม่านหรงปาดเหงื่อออกจากใบหน้ารูปไข่ แล้วยกอาหารทั้งหมดไปเก็บไว้ในห้องโถงเล็กในตัวบ้าน
“ร้อนชะมัด!!”
ม่านหรงบ่นอุบอิบก่อนจะเดินไปล้างกระทะกับตะหลิวมาเก็บให้เข้าที่
“เฮ้อ กระทะก็มีอยู่แค่ใบเดียว ทำอะไรทีก็วุ่นวายไปหมด”
ไป๋ม่านหรงคิดแล้วว่านางควรบอกให้บิดาไปซื้อกระทะมาเพิ่มสักใบ เมื่องานของนางแล้วเสร็จนางจึงเดินเข้าไปในห้องอย่างเมื่อยล้า หวังจะนอนพักเอาแรง ทว่าเสียงเล็กใสของเจียหลินก็ดังขึ้น ม่านหรงถอนหายใจออกมาเสียงดัง
“ดูท่าข้าคงไม่ได้นอนแล้วเป็แน่”
“พี่สาวไป๋ข้ากลับมาแล้วเ้าค่ะ”
โจวเจียหลินวิ่งนำหน้ามารดาของนางมาที่บ้านหลังเล็กของม่านหรง
“พี่สาวไป๋ไม่อยู่หรือนี่ หรือว่านางจะไปดูท่านพ่อของข้าสร้างบ้าน”
เมื่อคิดได้ดังนั้นเจียหลินก็วิ่งไปทางที่นาของตนเองอย่างว่องไว
“เฮ้อ… จะบ้าตาย!”
…จบแล้วชีวิตอันสงบสุขของข้า
ม่านหรงนั่งกุมขมับในห้อง จะนอนก็นอนไม่ได้ จะออกไปข้างนอกก็ี้เีตอบคำถามเด็กช่างสงสัย เวรกรรมอะไรของนางที่ต้องมาเจอกับเจียหลินที่ถามซอกแซกไม่หยุดเช่นนี้
2K
