“พี่ชายคนเดียวของเสิ่นเยว่”หลิวจื่อหรงเอ่ยขึ้นมาเมื่อได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาก่อนที่จะหันไปมองรอบๆตัวเอง “เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็ฝีมือของเ้าสินะ เลว! เลวทั้งพี่ทั้งน้องเป็แค่ลูกเ้าเมืองเล็กๆกล้าดีอย่างไรมาทำร้ายองค์หญิงอย่างข้า!”
“ใครกันจะกล้าทำร้ายองค์หญิงผู้สูงศักดิ์อย่างท่านกันและก่อนจะกล่าวหาผู้ใดท่านก็ควรหัดดูตัวเองเสียก่อน สร้างความเลวร้ายทำให้ผู้คนหวาดกลัวมากี่ครั้งแล้วท่านถึงได้มาอยู่ในสภาพแบบนี้ เอาล่ะ หมดเวลาของกระหม่อมแล้วเชิญท่านสนุกสนานกับแผนการของท่านต่อไปองค์หญิงหย่งเล่อ”เสิ่นอวี้เอ่ยขึ้นมาพลางยิ้มเยาะส่งท้ายก่อนที่จะหันหลังหมายจะเดินออกไป หลิวจื่อหรงเมื่อได้ยินอย่างนั้นนางจึงฉวยแขนของเขาเอาไว้ทันที
“เดี๋ยวก่อน! เ้าไม่มีสิทธิ์ไปไหนได้ทั้งนั้นหากไม่ได้รับคำสั่งจากข้า”
“คำสั่งอย่างนั้นหรือ”เสิ่นอวี้นึกอยากหัวเราะขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดของหลิวจื่อหรง ก่อนที่จะหันไปมองนางที่กำแขนของเขาเอาไว้แน่น“ถ้าหากกระหม่อมไม่ฟังคำสั่งของท่านล่ะ จะเป็อย่างไร”
“ตาย”หลิวจื่อหรงตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กลับััได้ถึงความเยือกเย็น เสิ่นอวี้ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อได้รับคำตอบจากอีกฝ่าย ก่อนที่จะปลดมือของนางออกจากแขนอย่างไม่ไยดี
“คนที่กำลังจะตายคือท่านต่างหากหลิวจื่อหรง”เสิ่นอวี้เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง พลางสบตาหลิวจื่อหรงอย่างไม่กะพริบตา
“เมื่อข้าเป็คนวางแผนสังหารเสิ่นเยว่ได้แล้วเ้าไม่คิดบ้างหรือว่าข้าสามารถสังหารเ้าได้เช่นกันเสิ่นอวี้”หลิวจื่อหรงสบตาของเสิ่นอวี้อย่างไม่ลดละพลางแสยะยิ้มใส่อีกฝ่ายอย่างดูถูก
“สุดท้ายท่านก็ยอมปริปากพูดออกมาจนได้”เสิ่นอวี้เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ไม่พอใจพลางจับแขนทั้งสองข้างของหลิวจื่อหรงไว้แน่น “ยอมรับแล้วใช่หรือไม่หลิวจื่อหรงว่าการที่ท่านให้ทุกคนมายังป่าไผ่แห่งนี้ เพื่อ้าหลอกล่อและสังหารเสิ่นเยว่หลอกล่อให้นางหลงทางทิ้งไว้กลางป่า ให้นางตายอย่างโดดเดี่ยวอย่างทรมานทุกอย่างเป็แผนการที่ท่านคิดขึ้นมาเองทั้งหมด”
“ถูกต้องทุกอย่างเป็แผนการที่ข้าคิดขึ้นมาเองทั้งหมด เป็อย่างไรบ้างล่ะแเีดีใช่หรือไม่ แผนการล่อให้เสิ่นเยว่หลงป่า ปล่อยให้นางตายด้วยตัวของนางเองโดยไม่จำเป็ต้องลงมือสังหารให้เสียเวลา”
“หลิวจื่อหรง!”เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายตอบกลับมาเสิ่นอวี้จึงขึ้นเสียงใส่อีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจหลิวจื่อหรงสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อยกับการกระทำของเสิ่นอวี้แต่ยังคงสบตาของเขาอย่างไม่กะพริบตา ก่อนที่อีกฝ่ายจะยิ้มมุมปากขึ้นมาจนทำให้นางต้องขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“เ้ายิ้มอะไรของเ้า!”
“เป็เื่ที่น่าเหลือเชื่อเสียจริงเพราะนิยามแผนการของท่านและข้าเหมือนกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยนปล่อยให้เหยื่อตายด้วยตัวของเหยื่อเอง”
“เสิ่นอวี้!”หลิวจื่อหรงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือพลางมองแววตาของเสิ่นอวี้ที่เต็มไปด้วยความสะใจก่อนที่หยดน้ำใสๆจะไหลรินออกมาจากดวงตาด้วยความกลัว
“คนอย่างท่านกลัวตายด้วยหรือหลิวจื่อหรงแล้วเหตุใดถึงไม่คิดบ้างว่าคนอื่นจะกลัวตาย!เสิ่นเยว่นางทำอะไรผิดมากมายนักหนา ท่านถึงได้วางแผนการเพื่อสังหารนางอย่างนี้อายุแค่เพียงสิบสองปีเศษแต่กลับมีจิตใจโเี้ตกลงท่านเป็องค์หญิงหรือโจรใจทรามกันแน่!”
“ถ้าหากน้องสาวของเ้าไม่เสนอหน้าโอ้อวดข้าคงไม่คิดแผนการพวกนี้ให้เสียเวลาหรอก! เป็แค่เพียงลูกสาวขุนนางบ้านนอกริคิดยกตัวเองเสมอองค์หญิงอย่างข้า ประจบสอพลอไท่โฮ่วหวังยกสกุลของตัวเองสกุลเสิ่นอันแปลกประหลาดไม่เหมือนคนอื่น”หลิวจื่อหรงโพล่งพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจความกลัวที่เข้ามาเกาะกุมหัวใจหายไปชั่วขณะ พลางสบตาเสิ่นอวี้อย่างไม่เกรงกลัว
“มัวเอาแต่พูดจาอ้อมมหาสมุทรอยู่ได้องค์หญิงผู้สูงศักดิ์อย่างท่านเป็เด็กขี้อิจฉานี่เองเห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองเป็ไม่ได้เกิดมาอยู่ในฐานันดรสูงส่งแต่ริษยาคนที่ต่ำต้อยกว่า มันไม่น่าขำเกินไปหน่อยหรือหลิวจื่อหรง ท่านเป็ถึงองค์หญิง การอบรมสั่งสอนย่อมพิเศษเหนือกว่าคนทั่วไปแต่ประพฤติตัวกระทำชั่วร้ายเสียขนาดนี้เคยรู้สึกรังเกียจในการกระทำของตัวเองบ้างหรือไม่เคยสำนึกผิดกับการกระทำของตัวเองบ้างหรือไม่ เหตุใดถึงได้กระทำราวกับคนขาดความรักรังควานกลั้นแกล้งคนอื่นให้เ็ป เพื่อปกปิดปมด้อยของตัวเอง”
หยดน้ำตาของหลิวจื่อหรงค่อยๆไหลลงมาอีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่เสิ่นอวี้กล่าวออกมา ก่อนที่นางจะผลักตัวของเขาออกไปอย่างสุดแรงจนเขาล้มลงบนพื้นดิน พลางมองเขาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ก่อนที่จะพูดระบายความในใจออกมา
“แล้วใครจะเติบโตจากความรักได้อย่างเต็มเปี่ยมเหมือนเสิ่นเยว่ล่ะ! แม้สกุลเสิ่นจะแปลกประหลาดเพราะสืบทอดธรรมเนียมการมีภรรยาเพียงคนเดียวเสิ่นห่าวผู้เป็บิดาไม่เคยทะเยอทะยานกระหายอำนาจเหมือนขุนนางทั่วไปเฉิงลี่ถงผู้เป็มารดาเป็ภรรยาและแม่ที่ดี เลี้ยงดูพวกเ้าสามพี่น้องด้วยความรักความอบอุ่นช่างแตกต่างกับข้าที่มีฝ่าาเป็บิดา ทุกวันคอยจ้องหาผลประโยชน์จากขุนนางโดยการรับสตรีจากสกุลผู้มีอำนาจมาเป็สนม ส่วนหวงโฮ่ว[3] ผู้เป็มารดาคอยหาอำนาจมาหนุนหลังตัวเองเพื่อหวังให้ลูกชายเพียงคนเดียวของนางได้ครองบัลลังก์ เสิ่นอวี้ เ้าเป็พี่ชายที่แสนดีคอยดูแลน้องสาวอย่างเสิ่นเยว่ข้ารังแกข่มขู่ให้นางหวาดกลัวสารพัดวิธีเ้าก็สรรหาวิธีการมาเพื่อตลบหลังแก้แค้นข้าแทนนางแล้วตอนนี้ข้ากำลังถูกเ้ารังแกข่มขู่เพื่อเอาคืนแทนน้องสาว พี่ชายของข้าล่ะ แล้วพี่ชายของข้าตอนนี้อยู่ที่ไหนไท่จื่อ[4] ของข้าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนตอนนี้เขารู้บ้างหรือไม่ว่าข้าอยู่ในป่าไผ่แห่งนี้ชีวิตของข้ามีแค่เพียงเสด็จย่าเท่านั้นที่รักและห่วงใยข้าน้องสาวของเ้าฉกฉวยความสนใจจากสหายที่ถูกคัดเลือกเข้ามาเื่นั้นข้าไม่สนใจเลยสักนิด เพราะพวกนางเป็แค่เครื่องมือของเหล่าขุนนางผู้เป็บิดาหวังทอดสะพานเพื่อพึ่งพิงผลประโยชน์จากข้าในอนาคตแต่น้องสาวของเ้ากำลังแย่งความโปรดปราณแย่งความรักของเสด็จย่าไปจากข้าทั้งที่นางได้รับความรักมาเต็มเปี่ยมเสียขนาดนั้น ข้าผิดมากนักหรือที่ไม่้าให้ใครมาแย่งความรักของเสด็จย่าไปจากข้าในเมื่อข้าเตือนน้องสาวของเ้านับครั้งไม่ถ้วนแต่น้องสาวของเ้าก็ไม่เคยสนใจคำเตือนของข้าเลย แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร เสิ่นอวี้ตอนนี้เ้าพอใจแล้วหรือยัง ตอนนี้ไม่มีใครรักข้าแล้วเ้าได้ยินหรือไม่ว่าตอนนี้ไม่มีใครรักข้าแล้ว!”
หยดน้ำตาของหลิวจื่อหรงยังคงไหลรินลงเรื่อยๆ พลางมองเสิ่นอวี้ที่ล้มลงอยู่ตรงหน้าอย่างไม่วางตาใบหน้าของเสิ่นอวี้ในตอนนี้รู้สึกชาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่หลิวจื่อหรงระบายออกมาแววตาของเขาในตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเขามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร แกมรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ก่อนที่จะพยุงร่างกายของตัวเองให้ลุกขึ้นยืน
“องค์หญิงหย่งเล่อ อภัยให้ผู้แซ่เสิ่นคนนี้ด้วย”เสิ่นอวี้เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปเช็ดน้ำตาให้หลิวจื่อหรงเบาๆ พลางสวมกอดนางอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมนางให้คลายความเศร้า
________________________________________________
[3]หวงโฮ่ว (皇后) คือตำแหน่งจักรพรรดินีหรือพระอัครมเหสีของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน
[4] ไท่จื่อ(太子) คือตำแหน่งองค์ชายรัชทายาท เป็ผู้สืบทอดราชบัลลังก์จักรพรรดิคนต่อไป
4K
