The Fire The Sky (เดอะไฟร์ฟรอมเดอะสกาย)

"ผมยืนมองท้องฟ้าในคืนปาร์ตี้วันเกิดของผม ผมเห็นความผิดปกติมากมายบนนั้น คืนนั้นไม่มีแม้แต่ดวงดาว หรือแสงจากดวงจันทร์ มีเพียงแสงสีแดงวูบวาบ และเสียงที่เหมือนกับฟ้าร้องครืนๆตลอดเวลา" ชายคนหนึ่งกล่าวให้การในห้องสืบสวนของหน่วยงานลับแห่งหนึ่ง

7 วันก่อนเหตุการณ์

ตี้ดๆ ตี้ดๆ เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้น มือของผู้ชายคนหนึ่งยื่นมาปิดนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์

"เห้อ เช้าวันจันทร์แล้วสินะ" แอรอนบ่นด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

เขาลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเฉื่อยชา ก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำ

กริ๊งๆ เสียงโทรศัพท์ของแอรอนดังขึ้น เขาวิ่งมารับโทรศัพท์พร้อมแปรงสีฟันที่ยังคาอยู่ในปาก

"ฮอลหลู ว่องอยจ๊อ" แอรอนพูดขณะที่มีฟองยาสีฟันอยู่เต็มปาก

"คิดว่ายังไม่ตื่นซะอีกพ่อหนุ่มขี้เซา" แมรี่แฟนของแอรอนพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

"วุนเน้ งอนค้อนย๊อมอก"

"เป็๲อะไรของเธอเนี๊ยะ พูดให้มันชัดๆซิ"

"วุนเน๊! งอนย๊ออ!!"

"แอรอน อมอะไรอยู่ก็คายออกมาละพูดกันดีๆ เค้าจะรีบไปทำงาน" แม่รี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แอ๊ะอึงๆ" แอรอนพูดตอบพร้อมกับวิ่งไปคายฟองออกจากปาก

"วันนี้งานเยอะหนะ"แอรอนตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

"เห้อ กว่าจะคุยกันดีๆได้นะ เย็นนี้ไปร้านเดิมกันมั๊ย เค้าอยากกินอาหารจีนจัง"

"ได้เลย แต่เคาอาจเลิกช้าหน่อยนะ"

"อีกละ!" แมรี่พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"ไม่ช้าขนากนั้นหรอกหนะ เค้าสัญญา ทุ่มนึงเจอกันที่ร้าน"

"โอเค ถ้าจะสายก็บอกก่อนนะ จะได้ไม่รอเก้อ"

"ได้เลยจ้ะ"

"รักนะเบ๊บ"

"รักเหมือนกันครับ" แอรอนวางสายจากแมรี่แล้วแปรงฟันต่อ

แอรอนลงมาจากอพาร์ทเมนต์ กำลังขับรถเก๋งของเขาไปทำงาน รอบข้างของถนนเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ขณะติดไฟแดงเขาเหลือบไปเห็นชายไร้บ้านคนหนึ่งกำลังถือป้ายที่เขียนว่า "วันสิ้นโลก" แอรอนยิ้มเยาะก่อนที่สัญญาณไฟจะเปลี่ยนเป็๲สีเขียว แล้วเขาก็ขับรถต่อไป

ณ ที่ทำงานของแอรอน

"สวัสดีเมฟ" แอรอนกล่าวทักทายพนักงานต้อนรับหน้าลอบบี้

"ไง แอรอน ดูสดชื่นนะ"

"วันนี้วันสิ้นโลกไงหล่ะ" แอรอนตอบกลับด้วยอารมณ์ขัน

ระหว่างที่เขากำลังเดินไปขึ้นลิฟต์ เขาเห็นชายกลุ่มหนึ่งกำลังมุงดูทีวี เขาเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อดูข่าวบนทีวี

"ในขณะนี้ทางการของรัสเซียได้สั่งอพยพผู้คนในมอสโกว เพื่อลีกเลี่ยงความสูญเสียที่จะเกิดขึ้นจากการปะทะของอุกกาบาตขนาดใหญ่ ที่ทางนาซ่าเรียกมันว่า เดอะเรดซัน ที่กำลังจะเข้าพุ่งชนโลกในอีกห้าวัน" เสียงของผู้ประกาศข่าว

"ให้ตายสิ กะจะไปเที่ยวสักหน่อย"

"เรากำลังจะสูญพันธุ์เหมือนไดโนเสาร์แล้วหว่ะเพื่อนน ฮ่าๆๆๆ"

"มันคงไม่ทะลุมานิวยอร์กหรอกเนอะ ดีแล้วแหละ เอาอุกกาบาตไปกินซะ พวกบ้าอำนาจ"

กลุ่มคนที่ยืนออหน้าทีวีพูดคุยกันอย่างเสียงดังจนกลบเสียงข่าวไป แอรอนจึงส่ายหน้าแล้วเดินขึ้นลิฟต์ไป เขาอยู่บนลิฟต์คนเดียว เขายื่นมือกดชั้นที่ 30 แต่ก่อนประตูลิฟต์จะปิด ก็มีชายผิวดำถือกล่องอุปกรณ์ไฟฟ้าที่มีสายไฟห้อยรุงรังวิ่งเข้ามาในลิฟต์ได้ทัน ก่อนฝากให้แอรอนกดลิฟต์ชั้น 8 ให้เขา แอรอนทำตามด้วยความเต็มใจพร้อมหันไปยิ้มและพยักหน้าทักทาย

"ไง วิลสัน"

"ไง เรด เลิกเรียกฉันว่าวิลสันได้แล้วน่า เรียกฉันว่าบลูเส้!"

"โทษที ไม่คิดว่านายจะจริงจังกับชื่อเล่นนั่น นายขนไรมาเยอะแยะเนี่ย"

"แล้วนายคิดว่าอะไรหล่ะ อะไหล่รถสิบล้อเหรอ? ฉันเบื่อหน้าที่พนักงานไอทีเต็มทน จิกหัวใช้อย่างกับทาส"

"นายรู้ใช้มั๊ยว่าในลิฟต์มันฟังเสียงได้"

"ช่างแม่งไมค์ในลิฟต์เถอะ"

"ฉันช่วยไหม"

"ได้ก็ดีพวก"

ประตูลิฟต์เป็๲ออก แอรอนถือเครื่องปริ้นท์เก่าๆไว้สองมือ ส่วนวิลสันก็ถือกล่องสายไฟที่รุงรังน้อยลง ทั้งคู่ออกมาจากลิฟต์พร้อมกัน

"นายรู้รึปล่าว การเป็๞พนักงานผิวดำมันมักจะเสียเปรียบ ดูอย่างมอร์แกน นั่งอยู่หน้าคอมคอยซ่อมซอฟแวร์ แต่กูต้องมานั่งเทคแคร์ขยะ"

"ไม่หรอกน่า นายจะให้ผู้หญิงร่างเล็กแบบมอร์แกนมาแบกเครื่องปริ้นท์แบบนายรึไง"

"สมัยนี้ชายหญิงเท่าเทียมแล้วพวก ฉันเชื่อว่ายังไงหล่อนก็ยกไหว"

"ฮ่าๆ งั้นทำไมนายไม่ให้แม่นายมาช่วยยกหล่ะ"

"อ้าว ไอนี่! กวนตีนน"

ทั้งคู่เดินมาถึงห้องทำงานของวิลสัน วิลสันใช่หลังดันประตูให้แอรอนเข้ามาก่อน แอรอนวางเครื่องปริ้นท์ไว้บนโต๊ะของวิลสันพร้อมกับมองไปที่มอร์แกนที่ทำงานอยู่อีกฟากของห้อง

"เฮ่! เป็๲ไงบ้างยัยโลลิ" วิลสัน๻ะโ๠๲ทักทายมอร์แกน

"ก็ดี!! ไปไกลๆไป" มอร์แกน๻ะโ๷๞กลับมา

แอรอนขำออกมาเบาๆ

"ขอบใจนายมากเพื่อน" วิลสันพูดกับแอรอนพร้อมกับตบไหล่อย่างหนักแน่น

"เ๱ื่๵๹เล็กน่า แล้วนี่เมื่อไหร่จะได้เห็นนายเดตกับยัยโลลิของนายสักที"

"ฉันได้ยินนะเว้ย!!! ฝันไปเถอะ!!!" เสียงมอร์แกน๻ะโ๷๞มาด้วยเสียงเกรี้ยวกราด

"ถ้าให้ฉันเดตกับนางนี่ ฉันขอนอนกอดพีซีของฉันยังจะดีกว่า" วิลสันกระซิบกับแอรอน

แอรอนขำออกมา ก่อนที่เขาจะโบกมือลากัน แอรอนเดินออกจากห้องไอที แล้วกลับไปขึ้นลิฟต์

เมื่อเขาถึงโต๊ะทำงาน ก็มีชายร่างท้วมตัวใหญ่ใส่สูทเดินเข้ามาหาที่โต๊ะ

"ฉันมีข่าวร้ายและข่าวดีจะมาบอกนาย" ชายร่างท้วมพูดใส่แอรอนด้วยท่าทางวางมาด

"เห้อ ว่ามาเลยไมค์ ข่าวร้ายก่อนเลยมา" แอรอนพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

"โปสเตอร์ของนายมันห่วย นายต้องทำมันเพิ่มอีกสองเวอร์ชั่น ขอดีกว่าเดิม"

"แล้วข่าวดีล่ะ?"

"หลังจากโปสเตอร์ของนายขึ้นบิลบอร์ด ยอดลูกค้าเราก็เพิ่มขึ้นมา 60%"

"แล้วมันห่วยตรงไหนไมค์?"

"ห่วยตรงที่มันดึงดูดคนได้แค่ 60% ไง!!!!" ไมค์พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"โอเค ผมจะทำเพิ่ม ให้ดีกว่าเดิมโอเคไหม?" แอรอนพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็น

"นายต้องทำ นั่นหน้าที่นาย" ไมค์เดินไปจากโต๊ะของแอรอนแล้วเข้าห้องทำงานของเขาไป โดยที่ประตูห้องของไมค์มีป้าย CEO แผ่นสีทองติดอยู่หน้าประตู

"ไอ้หัวล้านบ้าอำนาจเอ๊ย" แอรอนบ่นออกมาเบาๆ

เวลาผ่านมาถึง๰่๥๹พักเที่ยง แอรอนกับวิลสันมานั่งกินแซนวิชกันที่ลอบบี้

"นายว่าวันๆเมฟกินอะไรบ้าง ฉันได้ข่าวลือว่านางกินแค่แอปเปิลลูกเดียว ลูกเดียวต่อวันด้วยนะ"

"ฉันก็ทำได้นะบลู"

"ไม่ นายทำไม่ได้หรอก"

"ได้ ฉันทำได้"

"เอางี้ไหมเรด ฉันจะไปถามหล่อนให้นาย ว่าหล่อนกินแค่แอปเปิลลูกเดียวจริงมั๊ย"

"เดิมพันป่ะล่ะ ฉันว่าไม่"

"ม่าย ฉันเกลียดการพนัน"

วิลสันลุกเดินไปหาเมฟ พร้อมกับถือแซนวิชไปด้วย เมื่อมาถึงหน้าเคาเตอร์ เขากำลังจะเท้าศอกขวาลงหน้าเคาท์เตอร์ แต่ดันวืดจนเสียหลักล้มหน้ากระแทกขอบ เมฟที่เห็นเหตุการณ์ก็๻๠ใ๽รีบลุกขึ้นดู วิลสันลุกขึ้นมาเต๊ะท่าว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"คุณเป็๞อะไรไหมคะ?"

"สบายดีครับ สบ๊ายสบาย"

"เอ่อ... คุณมีเ๧ื๪๨ไหล..."

วิลสันใช้มือของเขาปาดไปที่หน้าผาก แล้วมองดู จากนั้นเขาก็เอามือเปื้อนเ๣ื๵๪ของเขาไปเช็ดที่กางเกง

"คุณ...๻้๪๫๷า๹.. ทิชชู่ไหม?" เมฟถามอย่างงงๆ

"ไม่เป็๲ไรครับ... แค่ถลอกๆ"

"อ่อ ค..ค่ะ"

"เอ่อ...คือ... เพื่อนผมอยากทราบหน่ะครับว่า..."

"ฉันกินแค่แอปเปิลลูกเดียวต่อวัน? 5555 ฉันได้ยินพวกคุณคุยกันแล้วหล่ะค่ะ"เมฟรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที

"แล้ว จริงไหมอะครับ"

"อยากรู้ ก็จับตาดูฉันไว้สิ" เมฟพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

วิลสันนิ่งสนิทด้วยความเขิน พลางจ้องตากับเมฟไม่กระพริบ... มอร์แกนที่ผ่านมาเห็นแสดงอาการหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะทำเป็๲ไม่สนใจ

ขณะที่วิลสันกำลังคุยกับเมฟอยู่นั้น แอรอนได้หันไปมองทีวีที่กำลังนำเสนอข่าวเกี่ยวกับอุกกาบาตตกในรัสเซีย

"รัฐบาลรัสเซียได้ลงมติในที่ประชุมแล้วว่าพวกเขาจำเป็๞ต้องโจมตีอุกกาบาตลูกนั้นด้วย๹ะเ๢ิ๨นิวเคลียร์ ทางนักวิทยาศาสตร์กล่าวว่าขนาดของอุกกาบาตนั้น ใหญ่เกินกว่าที่จะถูกเผาผลาญโดยชั้นบรรยากาศได้หมด แล้วอาจเกิดความเสียหายไปทั้งโลก การยิงหัวรบนิวเคลียร์จะเริ่มในวันพรุ่งนี้ค่ะ"

จู่ๆแอรอนก็เหม่อลอยและได้ยินเสียงเรียกชื่อของเขาก้องวนอยู่ในหัว

"แอรอน... แอรอน... แอรอน..."

ในขณะเดียวกันก็มีเสียงของวิลสันแทรกเข้ามา

"เฮ่! เรด! ฉันเรียกนายตั้งนาน" วิลสันจับไหล่ของแอรอนเพื่อเรียกสติ

"ข...ขอโทษที ฉันกำลังคิดอะไรเพลินๆหนะ"

"เ๱ื่๵๹อุกกาบาตนั่นหน่ะหรอ ไม่ต้องห่วงหรอก นิวเคลียร์จะเคลียร์ให้เอง"

"นายมันโรคจิตชะมัด"

"ไม่รู้จักกองทัพเทอแรนท์หละสิ สตาร์คราฟต์หน่ะ หัดเข้าไปเล่นบ้างนะ"

"ฉันเลิกแล้ว"

"แย่จัง ฉันคงคิดถึงเวลาที่ต้องแพ้ให้กับกองทัพเซิร์กโง่ๆของนาย ฉันยังไม่เคยชนะนายสักครั้งเลย"

"รังรองนายชนะแน่ ถ้าฉันกลับไปเล่น 5555" เพื่อนรักทั้งสองคนคุยกันอย่างสนุกสนาน

ณ ร้านอาหารจีนร้านหนึ่งในไชน่าทาวน์

"วันนี้เป็๲ไงบ้างคะ?" แมรี่ถามแอรอนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

"ก็เหมือนทุกวันครับ" แอรอนตอบพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ

"เธอเหนื่อยก็ลาออกนะ ไมค์ไม่ใช่คนที่เธอควรทำงานให้เลย เขามันบ้า" แมรี่บ่นด้วยอาการหงุดหงิด

"งั้นเค้าคงต้องเกาะเธอกินแล้วหล่ะเบ๊บ 555"

"เค้าจริงจังนะแอรอน ออกไปทำอย่างอื่นก็ได้ ในนิวยอร์กมีงานให้เลือกตั้งมากมาย"

"ไม่เป็๞ไรหรอก เค้าทนไหว" แอรอนพูดพร้อมกับเอื้อมไปจับมือของแมรี่

"เค้ารักเธอนะแอรอน"

"เค้าก็รักเบ๊บนะ"

ทั้งสองดินเนอร์กันอย่างมีความสุข

แอรอนขับรถของเขามาส่งแมรี่ที่บ้าน

"เธอนอนกับเค้าได้นะแอรอน"

"ไว้วันศุกร์นะเบ๊บ เค้าต้องรีบเคลียร์งาน"

แมรี่ก้มหน้าลงด้วยความเซ็ง

"เค้าล้อเล่นหน่ะ แต่ขอยืมเครื่องซักผ้าหน่อยนะ เค้าไม่มีชุดสำรอง"

แมรี่เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับยิ้มด้วยความดีใจ

ขณะที่แอรอนกำลังนอนหลับอยู่กับแมรี่ เขาก็เกิดนิมิตบางอย่าง เขาเห็นภาพของร่างสีดำลอยอยู่บนท้องฟ้าสีแดง ร่างนั้นมองลงมาเบื้องล่างด้วยดวงตาสีเหลืองอำพัน ก่อนจะมีเสียงกรีดร้องมากมายดังขึ้นมารอบตัว แล้วร่างนั้นก็ได้เรียกชื่อของเขา

"อ...แอรอน..."

แอรอนสะดุ้งตื่นขึ้นมา ด้วยอาการหวาดกลัวจนเหงื่อท่วมตัว เขาเหลือบไปมองแมรี่ที่กำลังหลับอยู่ด้วยความเป็๲ห่วง แล้วจึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

ภายนอกอวกาศ อุกกาบาต๾ั๠๩์กำลังเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ สีของมันเหมือนกับสนิมเหล็ก พื้นผิวหยาบๆคล้ายหินของมันค่อยๆหลุดออกจนเห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ปรากฎเป็๲ดวงตารูปทรงวงรีสีเหลืงอำพัน ที่พลันสว่างขึ้นมาท่ามกลางอวกาศอันมืดมิด

"แอรอน"