【ตึ่ง!ระหว่างที่ภารกิจหลักกำลังดำเนินอยู่ มีโอกาสที่จะกระตุ้นภารกิจลับที่ชื่อว่า*กุญแจลิฟต์* ให้ปลดล็อกได้ครับ】
หลินถังถังทำได้เพียงกรอกตาในใจ“...”
‘ฟังเหมือนตอบแล้วแต่ก็เหมือนไม่ได้ตอบอะไรเลยนะยะเ้าระบบแสบ!’หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆย่อตัวลงพลางยื่นมือไปตรวจดูข้อความบนฉลากขวดยาในคลังยาเก่าอย่างละเอียดจากนั้นเธอก็หยิบยาลดไข้ ยาแก้ปวดรวมถึงม้วนผ้าพันแผลและน้ำยาฆ่าเชื้อบางส่วนติดมือมาด้วยเพื่อความแเี
ทว่าชั้น B9 แห่งนี้กว้างใหญ่และซับซ้อนเกินไปถังถังหาทางไปลิฟต์ส่วนกลางไม่เจอเลยสักนิดสุดท้ายทำได้เพียงพยายามเดินย้อนกลับไปตามเส้นทางความทรงจำอันเลือนรางโถงทางเดินเงียบสงัด วังเวง และลึกมืดจนน่าขนลุก
ถังถังเพิ่งจะนึกขึ้นได้ในตอนนี้เองว่า...ภาพคราบเืแห้งกรังและรอยกรงเล็บฉีกทึ้งชวนสยองบนกำแพงตรงหน้ามันช่างน่ากลัวและบีบคั้นหัวใจยิ่งกว่าหนังสยองขวัญที่เธอเคยดูตอนเด็กๆ เสียอีก! เพื่อเรียกขวัญและกำลังใจอันน้อยนิดให้ตัวเอง เธอจึงอดที่จะฮัมเพลงทำนองอ่อนโยนแ่เบาออกมาไม่ได้
---
ในขณะที่อีกด้านหนึ่งภายในห้องพยาบาลหรูเลออนฮาร์ทลืมตาตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล สิ่งแรกที่ประสาทััราชันสิงโตรับรู้คือ...ความว่างเปล่าข้างกาย หญิงสาวตัวหอมคนนั้นหายไปแล้ว!แววตาสีทองอำพันเข้มอมทองแดงของเขามืดครึ้มและเย็นเยียบลงในทันที
ยิ่งไปกว่านั้นอาการปวดศีรษะรุนแรงจากผลกระทบของยีนคลั่งก็เริ่มกำเริบขึ้นมาอีกระลอกเลโอลุกขึ้นนั่งขยับกายกำยำ ฝ่ามือหนายกขึ้นกุมหน้าผากเอาไว้แน่นพยายามกดข่มสัญชาตญาณความรุนแรงดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายส่วนมืออีกข้างกำขยำผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่แทบแหลกคามือ
“ยัยคนโกหก...”เขาเค่นเสียงรอดไรฟัน
ไหนหลอกข้าว่าตั้งครรภ์สายเืสิงโตจักรพรรดิแล้วอย่างไรเล่า? พอข้าหลับมีโอกาสเข้าหน่อยกลับกล้าทิ้งข้าหนีหายไปไร้ร่องรอย!เส้นเืและรอยแตกร้าวเวทมนตร์สีทองบนหน้าผากแกร่งค่อย ๆปรากฏเด่นชัดขึ้นมาตามอารมณ์เดือดดาล
ทว่าในตอนนั้นเอง...หูของราชันอสูรพลันได้ยินเสียงฮัมเพลงแ่เบาดังแว่วมาจากโถงทางเดินไกล ๆเสียงร้องของหญิงสาวตัวน้อยอ่อนโยน ล่องลอย และใสกังวานไพเราะจับใจราวกับนกขมิ้นขยับปีกขับขานยามเช้า
พริบตานั้นรอยแตกร้าวเวทมนตร์ระหว่างคิ้วของเลโอกลับค่อย ๆ ถูกกดกลับระงับลงไปอย่างน่าอัศจรรย์ลมหายใจร้อนผ่าวเริ่มกลับคืนสู่ความสม่ำเสมอ เขาลืมตาโพลงจ้องเขม็งไปที่ประตูห้องก่อนจะหยัดกายพุ่งร่างทะยานออกไปทันที!
---
ปัง!
ทันทีที่เลโอผลักประตูเปิดออกเขาก็เจอกับตัวเมียตัวน้อยในชุดฮู้ดตัวโคร่งที่กำลังก้าวเดินฮัมเพลงกลับมาพอดี
“ดีจริง ๆนะ... เ้ากล้าหนีข้าอย่างนั้นหรือ?” เลโอเค่นเสียงต่ำ ลึก ๆ ในใจโกรธมากแน่นอนว่าสิ่งมีชีวิตที่ยังมีลมหายใจทุกตัวบนโลกนี้ล้วนกระตุ้นให้เขาหงุดหงิดคลุ้มคลั่งหากพวกมันกลายเป็ศพไร้ิญญาเสียหมด เขาย่อมควบคุมทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ทว่าก่อนที่ราชันสิงโตจะทันได้ะเิอารมณ์สังหารออกมาเขากลับเห็นหญิงสาวตัวเล็กในเสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่ั์ยับย่นที่ไม่พอดีตัวกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาหาเขาอย่างระมัดระวังและดูกระมิดกระเมี้ยน
ตลอดทางเดินมืดๆ ที่ผ่านมา ถังถังทั้งระทึกทั้งหวาดกลัวแทบตาย เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองเพราะกลัวว่าจะมีสิ่งมีชีวิตประหลาดๆ โผล่มาเขมือบหัว ดังนั้นตอนที่ประตูเปิดออกและเห็นร่างกำยำสูงใหญ่ของเลโอ เธอจึงรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก!เธอพุ่งตัวเข้าไปคว้าจับชายเสื้อฮู้ดของเลโอเอาไว้แน่นก่อนจะเงยหน้าดวงตาสีทองอำพันน้ำผึ้งใสแจ๋วสั่นระริกขึ้นมองเขา
“เมื่อกี้ข้าได้ยินเสียงสัตว์ประหลาดตัวใหญ่คำรามมาจากทางโน้นด้วยค่ะ...น่ากลัวมากเลย”
“สัตว์ประหลาด?” เลโอชะงักกึก ทวนคำเสียงสูงแววตาสั่นไหว “เ้าหมายถึงเ้าออเร็กซ์อย่างนั้นหรือ?”
“พวกเราเข้าไปข้างในห้องก่อนเถอะค่ะข้างนอกนี้รู้สึกอันตรายไม่ปลอดภัยเลยสักนิด” ถังถังไม่พูดเปล่าถือวิสาสะยื่นมือบางไปจับหมับเข้าที่ข้อมือแกร่งของเขาแล้วออกแรงลากร่างั์ส่วนสูง215 เิเให้ยอมเดินตามเข้าห้องพยาบาลมาแต่โดยดี
“...หึ” เลโอหลุดหัวเราะทุ้มต่ำในลำคออย่างนึกขัน
เ้าตัวเมียตัวน้อยคนนี้โง่เง่าหรือไร้เดียงสาจริงๆ กันแน่? นางไม่รู้หรืออย่างไรว่า...สิ่งมีชีวิตที่อันตรายและน่าสยดสยองที่สุดในชั้น B9 แห่งนี้ก็คือไอ้สิงโตั์ที่นางกำลังออกแรงลากข้อมืออยู่นี่แหละ!
ทว่าเพราะถูกลูกอ้อนลากแขนขัดจังหวะแบบกะทันหันความเดือดดาลที่ตั้งใจจะมาคิดบัญชีแค้นฉีกทึ้งนางตอนแรกกลับมลายหายไปในพริบตาจนเขาแทบจะลืมสิ้น
---
ขณะที่เลโอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเขากลับเห็นถังถังเดินไปที่โต๊ะก้มหน้าก้มตาคุ้ยควักของจากกระเป๋าเสื้อฮู้ดอยู่นานสองนานไม่นานนักนางก็จัดแจงวางขวดยาเคมีภัณฑ์หลายขวดลงบนโต๊ะเสียงดังแก๊ก ๆ
“เลโอคะข้าแอบไปหายามานิดหน่อยน่ะค่ะ รู้สึกว่าในอนาคตพวกเราน่าจะได้ใช้มัน”หญิงสาวหยิบม้วนผ้าพันแผลสะอาดออกมาจากกระเป๋าเสื้อฮู้ด
“แล้วก็นี่...ข้าเห็นว่าที่ท่อนแขนของท่านมีรอยแผลขนาดใหญ่ ถ้าหากใช้ยานี้ทาและพันแผลไว้น่าจะช่วยให้อาการหายดีนะคะ?”
ถังถังสาวเท้าเดินเข้ามาหาช้าๆ ค่อย ๆ ยื่นมือไปประคองยกท่อนแขนล่ำสันอุดมด้วยมัดกล้ามของเขาขึ้นมาตรงนั้นมีรอยแผลเป็ขนาดใหญ่พาดกว้างราวกับถูกเปลวไฟเวทมนตร์แผดเผาทำลายดูน่ากลัวและหวาดเสียวอย่างยิ่ง
ร่างกายกำยำของเลโอแข็งค้างไปทันทีประสาทััทหารอสูราไม่เคยยอมให้ใครเข้าใกล้าแทว่าเขากลับยอมยืนนิ่งสบตาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาซับซ้อนลึกล้ำยากจะคาดเดา
ถังถังลงมือฆ่าเชื้อทำความสะอาดาแอย่างเบามือยัยน้องตั้งใจมากจนถึงขนาดก้มลงไปช่วยเป่าลมพรวดเบา ๆ ที่แผลเพื่อบรรเทาความแสบหูหนูแฮมสเตอร์สีทองนุ่มฟูบนศีรษะขยับพึ่บพั่บดุกดิกไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหว
‘นาง...ยอมเสี่ยงอันตรายออกไปเพื่อหายามาให้ข้าอย่างนั้นหรือ?’
เ้าตัวเมียซื่อบื้อเอ๋ย...แผลไฟไหม้จากาเวทมนตร์บนแขนของเขาน่ะ ไม่มีทางที่ยารักษาโรคธรรมดาชั้นต่ำพวกนี้จะรักษาให้หายขาดได้อยู่แล้วทว่าเลโอกลับไม่คิดจะเอ่ยปากห้ามหรือดึงแขนหนีดวงตาสีทองอำพันเข้มอมทองแดงของราชันสิงโตจับจ้องใบหน้าเนียนของนางนิ่งสนิท
ก่อนที่สายตาคมปลาบจะเหลือบสังเกตเห็นว่า...ยามนี้นางกำลังสวมใส่เสื้อฮู้ดไหมพรมสีดำตัวั์ของเขาอยู่เสื้อฮู้ดขนาดโคร่งที่ยาวคลุมลงมาปิดบังเรือนร่าง ยับย่นนิด ๆ ยิ่งขับเน้นให้นางดูลึกลับไร้เดียงสา และน่ารังแกน่าสงสารมากขึ้นเป็เท่าทวีเรียวขาเนียนขาวผ่องราวหิมะโผล่พ้นชายเสื้อฮู้ดชวนให้ใจสั่นสะท้าน
นางอยู่ใกล้เขามาก...ใกล้จนกลิ่นฟีโรโมนหอมหวานบริสุทธิ์ของดอกมะลิป่า์ลอยโชยมาปะทะจมูกไม่ขาดสาย
ตัวเมียตัวน้อยคนนี้...ตั้งใจออกไปเสี่ยงตายหายามาให้เขาจริง ๆ าแเล็กน้อยที่เขาไม่เคยแยแสแต่นางกลับใส่ใจละเมียดละไมถึงเพียงนี้ กระแสความหดหู่ดุร้ายในใจของเลโอพลันมลายหายวับไปในพริบตา
---
ถังถังใช้ผ้าพันผ้าพันแผลสีขาวพันแผลให้ชายหนุ่มร่างั์อย่างเบามือและระมัดระวังทว่าในใจกลับแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างผู้เหนือกว่า...
จริง ๆแล้วเธอมี ‘พลังรักษา’ ระดับเทพติดตัวอยู่ แต่เื่อะไรเธอต้องใช้พลังของเธอรักษาเขาล่ะ? แล้วถ้าขืนรักษาปุ๊บหายปั๊บตาบ้านี่ต้องสงสัยเธอแน่ ๆ
อีกอย่างการไปหายาและผ้าพันแผลมารักษาเขามันก็เป็ข้ออ้างชั้นดีถึงสาเหตุที่เธอแอบเดินออกไปดูลาดเลาเมื่อสักครู่นี้แถมยังได้ใจทำให้เขาซึ้งอีก เฮ้อ...ตัวแม่ดาราดังอย่างเธอทำอะไรก็ต้องได้รับผลตอบแทนหน่อยสิ!
เมื่อผลงานเสร็จเรียบร้อยหญิงสาวก็อดที่จะส่งยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ดวงตาคู่สวยโค้งมนหยีลงเป็รูปเสี้ยวพระจันทร์งดงามถังถังเงยหน้าขึ้นหวังจะแบ่งปันความสำเร็จและรอยยิ้มนี้ให้กับเลโอ
ทว่าทันทีที่เงยหน้าขึ้นสบประสานเข้ากับดวงตาสีทองอำพันเข้มอมทองแดงอันลึกล้ำ ทรงพลังและแฝงไปด้วยกระแสความร้อนแรงบางอย่างของราชันสิงโตเข้าอย่างจัง
ยังไม่ทันที่เธอจะได้มองให้เต็มตาร่างระหงทั้งร่างก็ถูกวงแขนแกร่งตวัดดึงเข้าไปแนบชิดในอ้อมอกกว้างอันอุ่นเลโอกดศีรษะทุยสวยของเธอให้ซบลงกับอกแกร่งของตนเองโดยไม่รู้ตัวหูหนูสีทองนุ่มฟูของเธอคลอเคลียเบียดถูอยู่ใต้คางสากของเขาชวนให้รู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ
เพราะเลโอไม่อยากให้นางเห็นว่าในยามนี้...ใบหน้าหล่อเหลาดิบเถื่อนของตนกำลังแสดงสีหน้าและแววตาอ่อนโยนละมุนละไมแบบไหนออกมาเขาจึงเบือนหน้าหนีไปอีกทางเล็กน้อย สีหน้าท่าทางดูผิดธรรมชาติและขัดเขินอย่างมาก
ถังถังได้แต่นอนนิ่งงงงวยไปหมดในอ้อมกอดแกร่ง‘เป็อะไรของเขาอีกล่ะเนี่ย?’
“เมื่อกี้... นอกห้องเ้าฮัมเพลงอะไร?” เลโอเอ่ยทำลายความเงียบไม่อยากให้ตัวเองดูแปลกประหลาดเกินไปในสายตานาง จึงแสร้งหาเื่ชวนคุยเสียงทุ้ม
“อ้อเพลงกล่อมเด็กของบ้านเกิดของข้าเองค่ะ”
“บ้านเกิดของเ้า...อยู่ห่างไกลจากจักรวรรดิหรือตึกกักกันแห่งนี้มากไหม?”
“...ไกลมากค่ะไกลสุด ๆ เลย” ถังถังตอบพลางทอดสายตาเหม่อลอย
---
เมื่อเห็นว่าราชันสิงโตนิ่งเงียบไปนานผิดปกติถังถังจึงพยายามยืดคอดึงหัวตัวเองให้ออกจากอกอุ่นหนาของเขาเพื่อสูดอากาศ
ทว่าอ้อมแขนแกร่งกลับกระชับรัดแน่นไม่ยอมปล่อยดื้อๆ เธอทำได้เพียงถอนใจ ยอมทิ้งตัวพิงซบอกกว้างบึกบึนแบบนั้นต่อไปอย่างช่วยไม่ได้
“แล้วท่านล่ะคะ? บ้านเกิดของท่านอยู่ไกลจากที่นี่ไหม?”
“...”เลโอชะงักกึก ประหลาดใจเล็กน้อย เ้าตัวเมียตัวน้อยคนนี้...ไม่รู้ฐานะอันสูงส่งและชื่อเสียงอันเกริกไกรของตระกูลมหาอำนาจ G จริง ๆ หรือนี่?
“ท่านถูกขังเดี่ยวให้อยู่โดดเดี่ยวในชั้นB9แห่งนี้นานแค่ไหนแล้วคะ?” ถังถังเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“สองปี”
สองปี...เจ็ดร้อยกว่าวัน สถานที่มืดมิด สยดสยอง และน่ากลัวขนาดนี้แต่เขากลับถูกกักขังให้อยู่คนเดียวมาโดยตลอดอย่างนั้นหรือ?
“แล้วครอบครัวของท่านล่ะคะ? พวกเขาไม่เคยเดินทางมาเยี่ยมเยียนหรือมาหาท่านบ้างเลยเหรอ?”
คำถามนั้นทำเอาดวงตาสีทองอำพันเข้มของเลโอหม่นแสงลงวูบหนึ่ง“ข้าไม่มีครอบครัว...”
“แล้วอดีตท่านไปทำความผิดอะไรมาเหรอคะ? ทำไมพวกเบื้องบนถึงต้องเอาโซ่ตรวนเวทมนตร์มาขังท่านไว้ที่นี่ด้วยล่ะ?”
“เ้าหนูจิ๋ว...เ้ามีคำถามเยอะจริงนะ” เลโอหรี่ตาลง
“บอกหน่อยสิคะข้าอยากรู้นี่นา” หูหนูแฮมสเตอร์สีทองบนศีรษะของเธอขยับดุกดิกไปมาเบา ๆอย่างออดอ้อนถังถังเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้หวาดกลัวราชันสิงโตผู้นี้เหมือนตอนแรกแล้ว
“ข้าสามารถกินเผ่าพันธุ์หนูเนื้อหวานอย่างเ้า...ได้มากถึงหนึ่งพันตัวภายในคืนเดียวเลยล่ะ” เลโอกดเสียงต่ำลึกพร่า ค่อย ๆโน้มกายก้มลงมาหายื่นริมฝีปากหยักร้อนระอุเข้าไปแตะชิดคลอเคลียที่ขอบใบหูบางของเธอช้า ๆ
“หนูน่ะ...ต้องจับมากินตอนที่ยังเป็ ๆ จากนั้นก็ลอกหนังสด ๆ ออกมาเนื้อของมันถึงจะหวานฉ่ำและอร่อยลิ้นที่สุด... น่าเสียดายที่ตัวมันเล็กจ้อยไปหน่อยไม่ค่อยอิ่มท้องเท่าไหร่”
ถังถังหน้าซีดเผือด“...”
เมื่อััได้ว่าเรือนร่างระหงนุ่มนิ่มในอ้อมแขนแข็งทื่อราวกับก้อนหินเพราะความกลัวเลโอก็หลุดหัวเราะหึ ๆ ออกมาทันทีเสียงหัวเราะต่ำแหบพร่าลึกล้ำเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดของเพศผู้ขุนนางชั้นสูงก่อนที่เขาจะยอมคลายอ้อมแขนปล่อยตัวนางออกและก้าวเท้าถอยหลังขยับรักษาระยะห่างจากเธอหนึ่งก้าว
---
“ติ๊ด——ติ๊ด——ติ๊ด——”
ทันใดนั้นเสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกก็แผดเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง
“แจ้งเตือนเ้าหน้าที่และผู้ล่าทุกท่าน:อสูรสายพันธุ์กลายพันธุ์รูปแบบใหม่กำลังจะมาถึงชั้น B9 แล้ว เมื่อได้ยินประกาศนี้แล้วกรุณาไปยังบริเวณลิฟต์ส่วนกลางเพื่อเปิดฉากออกล่าโดยพร้อมเพรียงกัน!”
เลโอคุ้นเคยกับกิจกรรมนองเืประจำวันแบบนี้ดีอยู่แล้วชายหนุ่มก้มลงมองท่อนแขนแกร่งของตัวเองที่มีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดฝีมือนางพันไว้อย่างเรียบร้อยมุมปากหยักยกขึ้นเป็รอยยิ้มบางเบา
“ข้าจะออกไปข้างนอกห้องสักหน่อย”เลโอเปรยเสียงเรียบ
“ภายในชั้น B9 แห่งนี้ มีสัตว์ประหลาดดุร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกหลืบมากมายพวกมันอาจจะตื่นจากการหลับใหลขึ้นมาอาละวาดได้ทุกเมื่อ”
“เพราะฉะนั้น...เ้าอย่าริอ่านเดินเพ่นพ่านออกไปไหนเด็ดขาด ถ้าหากแจ็กพอตไปเจอพวกมันเข้าจริง ๆละก็ เ้าจะถูกรุมทึ้งกินเนื้อจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกแน่”
“หมับ!”
ยังไม่ทันที่สิงโตหนุ่มจะหันหลังก้าวเดินถังถังก็รีบพุ่งตัวยื่นมือบางไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนาของเขาไว้ทันที“พาข้าไปด้วยสิคะ!”
เธอหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินประกาศอย่างชัดเจนว่าเลโอกำลังจะเดินทางไปที่‘บริเวณลิฟต์ส่วนกลาง’ ของชั้น B9! หากเธอสามารถแฝงตัวตามเขาไปด้วยได้ก็จะได้แอบสังเกตและจดจำเส้นทางที่ถูกต้องเอาไว้สำหรับใช้วางแผนหลบหนีแหกคุกในอนาคตอันใกล้นี้!
“ถ้าหากท่านปล่อยให้ข้าต้องอยู่คนเดียวโดดเดี่ยวในห้องนี้ข้าก็อาจจะเจออันตรายจากพวกสัตว์ประหลาดที่หลุดเข้ามาขย้ำได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ”ถังถังพยายามเค้นเหตุผลออดอ้อนเกลี้ยกล่อมคำโต
คำพูดของนางนับว่าไม่ผิดข้างนอกโถงทางเดินอันตราย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าภายในห้องพยาบาลจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์สถานที่เดียวในชั้น B9ที่ปลอดภัยที่สุดตอนนี้ก็คือบริเวณรัศมีข้างกายของราชันสิงโตทองคำตระกูล G ผู้นี้... โดยมีเงื่อนไขสำคัญว่าตัวเขาจะต้องไม่เข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งแล้วขย้ำนางซะเอง!
เลโอนิ่งเงียบไปอึดใจก่อนจะปรายสายตาคมมองยัยหนูแฮมสเตอร์ตัวจิ๋ว “ถ้าอย่างนั้น...ก็ตามข้ามาให้ทันล่ะ”
“ข้าเดินเร็วและจะไม่ยืนรอเ้าหรอกนะ” เลโอตอบตกลงในที่สุดทั้งที่โดยเนื้อแท้แล้วเขาไม่ใช่คนดีหรือพ่อพระที่ไหน ทว่านี่กลับเป็ครั้งแรกในชีวิตที่สัญชาตญาณของเขานึกใส่ใจและเป็ห่วงว่า‘เหยื่อ’ ตัวน้อยของตนเองว่าจะเป็หรือตาย
ถังถังรีบพยักหน้ารับคำรัวๆ ด้วยความตื่นเต้นดีใจ และในวินาทีนั้นเอง...เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์อันแสนคุ้นเคยของเ้าระบบแสบก็ดังะเิขึ้นในหัวทันที!
【ติ๊ง!ยินดีด้วยครับโฮสต์! โฮสต์ทำการปลดล็อกภารกิจรอง: ‘กุญแจลิฟต์’ สำเร็จ ระยะเวลาในการดำเนินภารกิจคือ2 ชั่วโมงเต็มนับจากนี้! หากเกินกำหนดเวลาจะถือว่าภารกิจล้มเหลวทันที!ขอให้โฮสต์โชคดีครับ!】
3K
