“ท่านจะใช้่เวลาพักร้อนลงไปยังโลกมนุษ์อย่างงั้นหรือขอรับ ท่านมอร์นาโรส”
เสียงแหลมกังวานของ ‘มอร์โรซีเบิร์ด’ นกเทพปากขอขนาดใหญ่ ผู้มีสีสันสดใส ลำตัวสีเขียวสด ข้างแก้มมีสีฟ้าคราม ดวงตาสองข้างสีเหลืองทอง จะงอยปากสีดำใหญ่ ได้เอ่ยถามเทพีที่ตัวเองเฝ้ารับใช้มานานนับหลายพันปีขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“ข้าเบื่อกับ่พักร้อนที่ต้องไปนอนแช่ตัวแค่ในอ่างน้ำพุบนเทือกเขาโซเกอร์เต็มทนแล้ว”
น้ำเสียงอ่อนหวานแต่ทรงพลังของเทพีผู้มีใบหน้าสง่างามได้เอ่ยขึ้นด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะเอนกายนอนลงปุยเมฆก้อนใหญ่แสนนุ่มเพื่อผ่อนคลายไปด้วย
‘มอร์นาโรส (Mornarose) เทพีเติมเต็มความฝัน’ เป็เทพีที่สามารถทำให้มนุษย์โลกนั้นทดลองเข้าไปัักับความฝันในทุกรูปแบบที่ร้องขอได้
ซึ่งหน้าที่หลักของมอร์นาโรส ที่ประจำตนอยู่ดินแดน์แห่งโรสแลคซี่ คือคอยทำให้กลุ่มวัยรุ่นของเหล่ามนุษย์โลกนั้น ได้สิทธิพิเศษเข้าไปััความฝันของตนเองได้อย่างใจนึก เพื่อเป็หนึ่งในทางเลือกที่จะช่วยตัดสินใจ ให้มนุษย์เ่าั้ได้เลือกเส้นทางเดินของชีวิตของตนเองที่ยังมีเหลืออยู่บนโลกนี้ให้คุ้มค่ามากที่สุด
“นอนแช่น้ำพุก็ผ่อนคลายดีนะขอรับท่านมอร์นาโรส.. การได้ผ่อนคลายอาจช่วยให้ท่านยิ้มเป็เฉกเช่นทวยเทพองค์อื่นๆบ้าง..”
หลังจากเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความกวนออกไปแล้ว มอร์โรซีเบิร์ดที่อยากหยอกแหย่ผู้เป็นายก็แสร้งทำเป็หวั่นกลัว ทำท่าทีร้อนรนใจรีบผลุบตาเหลืองทองคู่โตของตัวเองลงไปทันที
เทพีมอร์นาโรสตวัดสายตาคมกริบไปมองนกเทพบริวารจอมกวนประสาท ก่อนจะแสดงสีหน้าที่หงุดหงิดบูดบึ้ง และขุ่นมัวไม่พอใจใส่
“ข้าพูดเล่นน่าขอรับ.. แหะๆ~ ท่านอย่าถือสานกจะงอยปากพล่อยแบบข้าไปเลยเทพีผู้งดงามของข้า~ ”
มอร์โรซีเบิร์ดประจบปะจีบเยินยอเสร็จ ก่อนจะสยายปีกบินมาเกาะอยู่ใต้เท้าของเทพีผู้เป็นาย
“เเล้วท่านมอร์นาโรสจะลงไปเขตไหนหรือขอรับ..”
“ข้าจะลงไปในเขตร้อนของโลก ตำแหน่งที่ตั้งอยู่ระหว่างเส้นละติจูด 5 องศา 37 ลิปดาเหนือ และ 20 องศา 27 ลิปดาเหนือ และระหว่างเส้นลองจิจูด 97 องศา 22 ลิปดาตะวันออก และ 105 องศา 37 ลิปดาตะวันออก....”
“เอ่อ..ข้าน้อยขอขัดจังหวะชั่วครู่นะขอรับท่านมอร์นาโรส รบกวนท่านช่วยชี้จุดให้ข้าน้อยไปเลยได้ไหม..”
‘ท่านพรรณนาซะยืดยาวแบบนี้ นกเทพผู้ฝึกตนที่เพิ่งจะเลเวลสามเต็มสิบแบบข้าก็บินไปไม่ถูก.. เฮ้อ..’
“ข้าจะลงไปสถานที่ที่มนุษย์เรียกว่า…ประเทศไทย”
“ประเทศไทยที่ประชากรวัยรุ่นส่วนใหญ่พูดไปเรื่อย.. กำลังจะมีเทพีเติมความฝันที่พูดไปเรื่อยเฉกเช่นท่านไปเยี่ยมเยือน..ข้าว่ามันคงจะสนุกน่าดูนะขอร้าบ~”
‘ข้าเพียงประชด..’
เป็อีกครั้งที่เทพีมอร์นาโรสไม่ใส่ใจคำพูดของนกเทพจอมกวนประสาท ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมสยายปีกขึ้นบินแล้วะโเสียงดังกึกก้องกังวานไปด้วย..
“ไปกันเถอะสหายตัวน้อยของข้า.. ข้าจะพาเ้าไปหาอะไรสนุกๆทำกัน..”
ดวงตาสีเหลืองทองทั้งสองข้างของมอร์โรซีเบิร์ด มองตามเทพีผู้แสน(เพี้ยน)งดงามของตนเองด้วยความอ่อนใจเพราะไร้ซึ่งหนทางเลือก.…
โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะค๊า~
23K
