เมื่อเดินทางมาถึงที่ตระกูลฉือหลงอู๋ยังคงหลบซ่อนตัวตนอยู่แต่เพียงในเงามืดเท่านั้นมันคอยสังเกตุการกระทำของสองพ่อลูกอยู่ตลอดเวลาทุกฝีก้าวแม้แต่ยามหลับยามตื่นหลงอู๋ล้วนทำตัวเป็เงาตามตัวราวกับเป็ิญญาร้ายจนกระทั่ง่ส่ายของวันถัดมาทางด้านแม่ทัพเยี่ยนฉือ เรียกบุคคลสำคัญมากมายเพื่อพูดคุยปรึกษาหารือกับเื่ราวที่เกิดขึ้นจากการเดินทางไปยังตระกูลอู๋ภายในห้องนี้บุตรชายสุดรักของมันที่เป็ต้นต่อของเื่ก็อยู่ภายในที่แห่งนี้ด้วยเช่นกันสีหน้าของพวกมันแต่ละคนไม่ค่อยที่จะสู้ดีนัก
"ท่านแม่ทัพพวกเราจะปล่อยพวกมันไปอย่างนี้จะดีหรือยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดของเราถูกสังหารไปแล้วไหนจะเ้าเด็กน้อยอู๋ซวงนั่นอีกในยามนี้มันเป็ถึงศิษย์อัจฉริยะเสียแล้วภายในอนาคตตัวมันจะต้องเป็หนามชิ้นใหญ่ยิ่งเสียกว่าบิดาของมันเป็แน่ คนที่กล่าวก็คือเป็หนึ่งในขุนศึกตระกูลฉือ
"ใช่ท่านพ่อพวกมันกล้าบังอาจที่จะทำให้ข้าผู้นี้ขายหน้าแล้วยังกล้าให้ทาสชั้นต่ำของมันมารังแกข้าตัวท่านต้องคืนความเป็ธรรมให้แก่ข้าด้วยนะท่านพ่อบุตรชายของมันพูดใส่ไฟเป็ยกใหญ่เพราะมันตบหน้าจนฟันร่วงต่อหน้าผู้คนมากมายจะไม่ให้มันไม่เจ็บแค้นมันจะเป็ไปได้อย่างไร
"พวกเ้าวางใจเถอะทางด้านตระกูลอู๋ข้าจะต้องจัดการพวกมันอย่างแน่นอนก่อนที่พวกเราจะลงมือเราต้องคิดให้ดีเสียก่อนเพราะกำลังของเราและมันต่างก็ทัดเทียมกันในยามนี้หากผิดพลาดขึ้นมาเราอาจจะเป็ฝ่ายที่เสียหายหนักเองก็เป็ได้ดังนั้นแผนการที่จะจัดการพวกมันต้องให้พวกเราได้รับผลกระทบน้อยที่สุดและสิ่งที่ข้าเป็กังวลมากที่สุดในยามนี้ก็คือบุตรชายของมันอู๋ซวง
หากเมื่อมันจบออกมาข้าเกรงกว่ากำลังทหารของพวกมันจะเข้มแข็งกว่ายามนี้เสียอีกและจะเป็ฝ่ายเราที่จะเสียแบบซ่ะเองเห้อ..ทำไมข้าถึงไม่มีบุตรชายเป็อัจฉริยะเช่นมันบ้างนะมันพูดพร้อมทั้งจ้องมองบุตรชายที่โง่เขลาของมัน พร้อมทั้งถอดถอนหายใจเพราะบุตรของมันในยามนี้ได้กลายเป็สวะอันดับหนึ่ง แห่งเมืองดารา์ส่วนเ้าของตำแหน่งเดิมจากสวะกับกลายเป็อัจฉริยะในชั่วข้ามคืนผู้คนทั้งเมืองต่างพูดจาสรรเสริญเยินยอ
"แล้วพวกเราจะทำกันอย่างไรท่านแม่ทัพไม่ให้พวกเราจัดการตระกูลอู๋ในยามนี้จะให้จัดการในตอนไหนหากยิ่งปล่อยไปพวกมันก็ยิ่งที่จะมีความแข็งแกร่งยิ่งขึ้นหนึ่งในผู้บัญชาการกล่าวด้วยความร้อนใจ
"เราจัดการตระกูลอู๋ไม่ได้แต่เราจัดการเ้าเด็กน้อยอู๋ซวงได้ข้าจะส่งมือสังหารของเราไปจัดการมันซ่ะรอมันออกมานอกเขตของโรงเรียนนั่นก่อนเถอะเมื่อวันนั้นมาถึงจะเป็วันสุดท้ายชีวิตของมัน
"ฮ่า ฮ่า ยอดเยี่ยมยิ่งนักท่านแม่ทัพเพียงแค่นี้เราก็ไม่ต้องกังวลถึงภัยร้ายในอนาคตแล้วเพราะถึงอย่างไรด้วยกำลังของแม่ทัพอู๋จางเพียงคนเดียวมันก็ยังไม่มากพอที่จะทำอะไรพวกเราได้ต่อให้มันรู้ว่าเป็ฝีมือของเราก็ตาม
"อีก 3 วันข้าจะส่งมือสังหารไปเมื่องานสำเร็จข้าจะจัดงานเลี้ยงฉลองแห่งชัยชนะอย่างยิ่งใหญ่จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่า
ทางด้านหลงอู๋ที่แอบฟังมาแต่ต้นจิตใจของมันเย็นเยียบเมื่อมีคนคิดหวังจะมาทำร้ายผู้เป็นายในยามแรกนั้นตัวมันคิดจะไม่ลงมือทำอะไรที่ดุเดือดและรุนแรงมากนักเพราะตัวมันมีความเชื่อว่าคนเราทุกคนล้วนย่อมมีคุณธรรมประจำใจและั้แ่ที่มันสังเกตุการณ์มาตัวมันยังหาความดีของคนกลุ่มนี้ไม่เจอเลย ถึงแม้ว่าหลงอู๋นั่นเป็คนที่มีนิสัยเ็าแต่ตัวมันก็ไม่อยากที่จะให้มือของตนต้องมาเปื้อนเืมากนักถ้าหากว่าไม่จำเป็ในสมัยนี้หากว่าตัวเราเองเป็คนที่จิตใจดีมากจนเกินไปมันจะเป็ยาพิษแก่ตัวของเราเองสำหรับคนบางประเภทหากเราไม่ฆ่ามันแต่ตัวมันย่อมมาฆ่าเราหรือบุคคลที่เป็ที่รักของเราครอบครัวเราจะคอยได้รับผลกรรมนี้ไปด้วยหากเราใจอ่อน
"ข้าไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วหากข้าไม่ลงมือนายท่านของข้าย่อมมีอันตรายเป็แน่
มันเดินสำรวจทั่วทั้งตระกูลฉือสถานที่หรือแม้แต่จำนวนผู้คนทั้งหมดที่พักอาศัยอยู่ที่นี่จากการประมาณการคนที่อยู่ภายในนี้ร่วมกว่า1000 ชีวิต และอยู่บริเวณเขตนอกอีกมากกว่า 4000 คน ต่อให้เป็ยอดฝีมือที่มีระดับพลังต้นๆของโลกมันก็ไม่มีปัญญาที่จะสามารถจัดการผู้คนเป็กองทัพได้มันค่อยๆเดินสำรวจอย่างใจเย็นและพยามคิดวิธีที่จะสังหารผู้คนได้ทีละครั้งมากๆจนกระทั่งมันเดินมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งเป็สิ่งปลูกสร้างขนาดั์
ความสูงของมันนั่นเกือบ 50 เมตร ความยาวของมันนั่นอย่างน้อยก็ 4-5 กิโลมันก็คือเขื่อนกักเก็บน้ำนั่นเองมันอยู่ห่างไม่ไกลจากตระกูลฉือ มากนัก หลงอู๋สาดสายตาอันตรายวิธีที่จะสังหารผู้คนไปทั้งตระกูล
หลังจากนั้นไม่นานมันเดินทางไปที่ย่านการค้าเพื่อหาซื้อวัตถุดิบที่จำเป็เช่นส่วนประกอบการปรุงยาและส่วนประกอบการทำวัตถุะเิแต่ละอย่างแต่ละชิ้นไม่มีใครรู้ว่ามันมีความสามารถด้านนี้ด้วยหากเ้าของร้านรู้มันจะไม่ยอมขายเป็อันขาดความรู้และวิธีเหล่านี้หลงอู๋ได้มาจากอู๋ซวงศาสตร์และความรู้ต่างๆมากมายเด็กหนุ่มสั่งสอนให้แก่มันทั้งสิ้นรวมทั้งสมุดสูตรเข็ดรับมากมายการวางยาและการทำวัตถุะเิ
ยามค่ำคืนที่ตระกูลฉือ หลงอู๋ปล่อยควันยาสลบและสกัดกั่นลมปราณไว้ที่ห้องของบุคคลสำคัญมากมายไม่ว่าจะเป็ห้องของผู้นำตระกูลลูกและเมียของมันล้วนโดนขวันยาสลบทั้งสิ้นแม้แต่ห้องของพวกผู้บัญชาการก็ตามที่มีพลังแข็งแกร่งหลังจากที่วางยาเสร็จหมดแล้วมันก็รีบเดินทางไปที่เขื่อนขนาดั์อีกครั้งพร้อมทั้งวางวัตถุะเิมากมายตามสันเขื่อน
ในยามนี้ชีวิตของผู้คนมากมายล้วนอยู่ในกำมือของมันหลงอู๋ถึงกับนั่งนิ่งดำดิ่งลึกอยู่ภายในจิตใจเพื่อใช้ระยะเวลาทำใจผ่านไปครึ่งชั่วยามจิตใจของมันจึงจะสงบแล้วจุดปราณทันดี
ตู๊มมมมมมมมม ตู๊มมมมมมมมมมม
มวลน้ำอันมหาศาลไหลหลากอย่างรวดเร็วเสียงะเืเรือนลั่นราวกับวันพิพากษาของโลกบ้านเรือนในแต่ละหลังล้วนถูกปัดกวาดไปกับพลังแห่งภัยธรรมชาติมันกวาดทุกสิ่งทุกอย่างที่ความหน้าสัตว์น้อยใหญ่ล้วนได้รับชะตากรรมเช่นเดียวกับมนุษย์ช้างม้าวัวควายลอยเคว้งคว้างกลางอยู่กับกระแสน้ำแผ่นดิน พสุธา สั่นะเืทุกหนแห่งเสียงผู้คนชาวบ้านล้วนแหกปากร้องด้วยความหวาดผวาปนหวาดกลัว
แม่ทัพเยี่ยนฉือ มันลืมตาตื่นสิ่งที่ปลุกเล้ามันขึ้นมาเกิดจากเสียงอึกกระทึก ถึงมันจะโดนวางยาสลบแต่ตัวมันเป็ถึงแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่มีพลังปราณเก่งกล้าเหนือสามัญชนเพียงแค่นี้จะทำอะไรมันได้อย่างไรมันค่อยๆเดินซัวเซไปเปิดที่ประตูภาพตรงหน้าของมันคือมวลน้ำอันมหาศาลที่กำลังก่อกลุ่มเข้ามามันแหกปากร้องดังลั่น
"ลูกฉือ ตื่นเร็ว ตื่นเร็ว เมียข้าพวกเ้าตื่นกันได้แล้วมันร้องะโจนสุดเสียงลำคอของมันที่มนุษย์พึงจะหากปากร้องได้แต่ผลที่ได้คือไม่มีผลตอบรับและการตอบสนองใดๆทุกคนที่มันเรียกล้วนนิ่งสนิทคนทุกคนล้วนตกผวังจากความฝันด้วยฤทธิ์ยา มันตัดสินใจรวบรวมพลังลมปราณเพื่อเพิ่มความเร็วให้แกตัวมัน แต่ลมปราณกับขาด่มันโดนวางยาสลบกระทั่งยามสลายลมปราณก็ยังได้รับมาด้วยอย่าว่าแต่คนอื่นเลยแม้แต่ตัวมันก็คงจะเอาตัวไม่รอดเสียแล้วมันเหลือเพียงพลังลมปราณอันน้อยนิดรวมก่อกุมไปที่ลำคอของมันพร้อมทั้งะโก้อง
"เ้าเป็ผู้ใดกันชั่งโเี้ยิ่งนักตระกูลของข้าสร้างความขุนเคืองอะไรให้แก่เ้า ถึงกับสังหารผู้คนเป็ผักเช่นนี้จงจำข้าเอาไว้เวรกรรมมันจะต้องสนองเ้า กรรมใดใครก่อกรรมนั้นคืนสนอง !!!
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่าแม่ทัพฉือหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับผู้เสียสติหลังจากนั้นเพียงชั่วอัดใจมวลน้ำสูบร่างและคนทั้งครอบครัวของมันไป คลืน…………..
เหตุการณ์ในครั้งนี้ครอบครัวตระกูลฉือและบุคคลสำคัญล้วนตายไปหมดสิ้นกองทัพของมันล้วนตกตายไปกับกระแสน้ำแทบจะทั้งหมดเหลือรอดเพียงไม่กี่ร้อยคนผู้เหลือรอดต่างถูกทางการจับเข้าไปร่วมอยู่ในกองกรรมของแม่ทัพนายอื่น
ย่านชุมชนที่อยู่อาศัยล้วนเหลือแต่ซากประหลักหักพังซากศพคนตายลอยขึ้นอืดเต็มไปหมดมีชาวบ้านธรรมดาตกตายไปด้วยอย่างน้อย300-400 คนผู้คนนับพันล้วนไร้ซึ่งที่อยู่อาศัย
ทางด้านหลงอู๋มันเดินทางกลับตระกูลอย่างเชื่องช้าราวกับร่างที่ไร้ิญญามันได้ยินเสียงร่ำไห้ของชาวบ้านธรรมดาจากการสูญเสียบุคคลอันเป็ที่รัก จากมหันตภัยที่มันเป็ผู้ก่อขึ้น
"ข้าไม่ผิดข้าไม่ผิดตัวข้าทำทุกอย่างเพื่อนายท่านข้าไม่ผิดตัวมันเองก็เศร้าโศกเสียใจและน้ำตาคอกับเหตุการณ์ในครั้งนี้
1K
