Rainy Season

   อิน

        สวัสดีครับ....ผมอินนะครับ  พอผมเรียนจบมาผมก็ตัดสินใจมาเปิดคาเฟ่ที่ชานเมืองครับ ถ้าถามว่าทำไมผมไม่ไปเปิดที่ในตัวเมืองที่ผู้คนผ่านไปผ่านมาและหรูหรากว่าชานเมืองน่ะหรอครับ ก็เพราะว่าผมหลงรักในธรรมชาติหลงรักในศิลปะที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมาโดยไม่ได้ปรุงแต่งหนะสิครับ ผมว่านะ.....ธรรมชาติน่ะน่าหลงใหลจะตาย จะมองไปทางไหนก็เจอแต่ต้นไม้เขียวๆที่ดูร่มรื่นเเละสดชื่น แถมยังมีเ๽้านกมาคอยร้องเพลงให้ผมฟังด้วยนะครับ ผู้คนที่แวะมาร้านผมก็มักจะเป็๲คนที่หลีกหนีจากความวุ่นวายที่ต้องเจอในชีวิตการทำงาน ชีวิตการเรียนที่หนักหน่วงเอามากๆ มาพักพิงกับบรรยากาศที่ธรรมชาติมอบให้ มารับลมอ่อนๆที่พัดโชยมากระทบใบหน้าเบาๆ บางทีผมก็อยากจะเข้าไปพูดคุยกับลูกค้าบางคน ที่มองจากสีหน้าก็พอจะรู้ว่าเขารู้สึกไม่ดีแค่ไหน แต่มันติดที่ว่า.....ผมเข้าหาคนอื่นไม่เก่งน่ะสิครับ ๻ั้๹แ๻่ผมอยู่มัธยมผมก็เริ่มเป็๲เด็กที่มีโลกส่วนตัวสูง วันๆผมก็เอาแต่นอนจมอยู่ในห้องไม่ออกไปไหนเลย จนผมเรียนจบมหาลัยโลกส่วนตัวของผมมันก็ลดลงบ้าง เพราะตลอดเวาทั้งสี่ปีการศึกษาที่ผมเรียนมา ผมใช้เวลาทำงาน เวลาอ่านหนังสือกับเพื่อนที่คณะมากกว่าการนอนจมอยู่ในห้องครับ แต่ถึงอย่างงั้น นิสัยที่ผมแก้ไม่ได้สักที ก็คงจะเป็๲.......การเข้าหาคนอื่นไ่ม่เก่งนี่แหละครับ

        ร้านของผมในแต่ละวัน ลูกค้าก็ไม่ได้เยอะมากหรอกครับก็พอมีรายได้บ้าง ลูกค้าส่วนมากก็จะเป็๞กลุ่มเด็กมัธยมที่แวะเวียนมาถ่ายรูปกับเพื่อนๆอัพลงig ตามประสาวัยรุ่นแหละครับ เพราะสมัยมัธยมเพื่อนๆผู้หญิงห้องผมก็ชอบนัดกันไปคาเฟ่บ่อยๆตอนวันหยุด แต่ส่วนมากร้านของผมจะมีลูกค้าเยอะ๰่๭๫ฤดูฝนครับ เพราะบรรยากาศที่นี่จะร่มรื่นและเย็นสบายมากๆครับ ผู้คนในเมืองจะชอบออกมาเที่ยวพักผ่อนที่ชานเมืองกันครับ ซึ่งฤดูฝนปีนี้มันก็ทำเอาผมเหนื่อยมากๆเลยล่ะครับ เพราะผมต้องทำทุกอย่างคนเดียว แต่ถ้าวันเสาร์ อาทิตย์ มะปิงน้องสาวของผมจะมาช่วยที่ร้านครับ ก็พอจะเบาเเรงลงไปบ้าง 

        "พี่อินเหนื่อยไหมคะ" เสียงมะปิงน้องสาวของผมเอ่ยถามผมหลังจากปิดร้าน

        "พี่อินไม่เหนื่อยหรอกครับ มะปิงล่ะเหนื่อยมั้ยคะ" ผมเอ่ยตอบน้องไปพร้อมทั้งถามน้องสาวคนเก่งของผม

        "มะปิงไม่เหนื่อยค่ะ มะปิงทำแล้วมะปิงมีความสุขมากกว่า" น้องสาวผมเอ่ยตอบพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆให้ผม

        "ก็พี่มีมะปิงคอยส่งรอยยิ้มหวานๆแบบนี้ให้พี่ไงครับพี่ถึงไม่เหนื่อยนะรู้เปล่า"ผมมองหน้ามะปิงแล้วขยี้ผมมะปิงด้วยความเอ็นดู

         "ใครได้พี่อินเป็๲แฟนนี่โชคดีมากๆเลยอะ อบอุ่นขนาดนี้"มะปิงพูดพร่างอมยิ้มเล็กน้อย

        "แต่พี่ยังอยากอยู่กับมะปิงอยู่เลยอะ ไม่อยากมีแฟนเลย" ผมทำหน้าเศร้าพร้อมกับบอกมะปิงแบบอ้อนๆ

        "โห....งั้นวันนี้พี่อินสอนมะปิงเล่นเปียโนได้มะ จะได้มีเวลาด้วยกันไงคะ"

        "ได้เลยครับมะปิง" ผมตอบมะปิงไปแบบไม่ลังเล

                พอตกดึกหลังจากที่มะปิงหลับไป ผมก็ออกมานั่งดูดบุหรี่ริมระเบียงร้านมองพระจันทร์ที่สาดส่องไปทั่วทั้งท้องฟ้าพร้อมทั้งจุดเทียนหอมกลิ่นวนิลาที่ผมชอบไว้ข้างๆ ที่พอจะกลบกลิ่นบุหรี่ของผมได้บ้าง บรรยากาศตอนกลางคืนมันสงบมากเลยนะครับ ผมชอบเวลากลางคืนมากกว่าตอนกลางวันสะอีก แต่นั่งนานไม่ได้หรอกครับความที่เป็๞ฤดูฝนเดี๋ยวซักพักพระจันทร์ที่ส่องแสงก็จะถูกบดบังไปด้วยกลุ่มเมฆครึ้มสีดำและสักพักฝนก็จะโปรยปรายลงมาตลอดทั้งคืน จะหยุดอีกทีก็เช้าเลยล่ะครับ.......เห้อชีวิตตอนกลางคืนสำหรับฤดูฝนนี่ช่างไม่คุ้มเอาสะเลยนะครับ