[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 99ห้องประชุมโคลอสเซียม

        30 นาทีก่อนเกิดเหตุระเบิด

        ประตูลิฟต์เปิดออก ณ ชั้นที่นี่สิบภายในลิฟต์มีสองหนุ่มพี่น้องเดินออกมาจากภายในลิฟต์ แล้วตรงดิ่งไปยังประตูบานใหญ่เจ้าหน้าที่สองคนในชุดยามสองคนยืนอยู่ก็เห็นทั้งสองเดินมาพวกเขาจับไปที่ด้ามจับประตูแล้วเปิดให้ทั้งสองคนเดินเข้าไปยังภายในที่ตอนนี้มีแต่เสียงทะเลาะกันถึงเหตุการณ์ที่ไม่พึ่งประสงค์ในช่วงนี้พวกเขามองลงไปยังสถานที่ที่คล้ายโคลอสเซียมที่มีรอบวงกลมเป็นที่นั่งแล้วมีที่ว่างตรงกลางวงกลมแต่ตรงกลางนั้นมีเพียงโต๊ะกลมขนาดใหญ่ที่ไว้สำหรับวางของต่าง ๆรวมไปถึงเป็นโต๊ะสำหรับการประชุมในครั้งนี้

        สองหนุ่มต่างมองหน้ากันว่าพวกผู้ใหญ่กำลังสนทนาอะไรโดยวันนี้พวกเขาเห็นว่าผู้ที่มีประชุมมีตั้งแต่ทางฝั่งกรีก โรมัน กลุ่มพรานหญิงแล้วก็กลุ่มปริศนาที่พวกเขาสังเกตตั้งแต่เข้ามาพวกนั้นนั่งอยู่ด้านบนสุดในที่มืดทำเอาพวกเขาสวมผ้าคลุมมีฮู้ดปกปิดทั้งร่างกายจนโอราอุสเกิดสงสัยว่าพวกนี้เป็นใครแล้วมาร่วมประชุมในมุมมืดโดยที่ไม่ลงมาร่วมทำไม

        “ชักน่าสงสัย...”

        “มีแต่เรื่องน่าสงสัยถึงทุกวันนั้นล่ะแล้วก็วันนี้ผมไปเจอของบางอย่างระหว่างออกเดินทางไปต่างประเทศด้วย!”

        “อะไร?”

        “รอดูละกัน! เอาล่ะ ลงไปร่วมประชุมดีกว่านะ!” เบเดอร์กล่าวพร้อมกับเดินลงข้างล่างทันที

        โอราอุสมองน้องชายลงไปยังด้านล่าง เขาถอนหายใจเบา ๆก่อนจะเดินตามลงไป พวกผู้ใหญ่พูดกันเสียงดังมากกว่าเดิมเป็นสองเท่าเพราะพวกเขาเอาแต่เถียงถึงความรับผิดชอบของการเกิดพวกอสูรเริ่มบุกรุกมาตามจุดต่างๆ

        “พวกนายไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องนะว่าพวกเราไม่จัดการพวกอสูรพวกนั้นนะ”

        แอนนาเบ็ธขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจใบหน้าของเธอผอมจนแก้มตอบลงไปเยอะ แล้วก็ขอบตาที่ดำคล้ำไปหมดจนสังเกตเห็นได้

        “ไม่งั้นพวกปีศาจพวกนั้นจะมาฝั่งโรมันได้ไง!รู้ไหมว่าพวกมันดักรอกินเด็กไปแล้วกี่คนในค่ายเรา!!” หญิงสาวร่างสูงเอ่ยขึ้น

        “ฉันจะรู้ไหมล่ะ!? ไม่ใช่แค่ทางนายนะเด็กค่ายฮาล์ฟบลัดก็เช่นกัน!!”

        “พอ ๆพวกเธอสองคนคิดว่าการทะเลาะกันแบบนี้จะสามารถช่วยคนที่ตายไปแล้วกลับมาหรือไง?”หญิงสาวผมสีดำเอ่ยเธอมีดวงตาสีฟ้า จับจ้องมองทั้งสองคนที่ทะเลาะกัน “แอนนาเบ็ธ เรย์น่า”

        “ก็ดูยัยนี้สิ!! ธาเลีย!!”

        “ทำไม!? ฉันไม่ใช่เธอนี้ที่เอาแต่อมทุกข์กับการตายของสามีนะ!!”

        แอนนาเบ็ธจะพุ่งเข้าใส่จนโกรเวอร์รีบเข้ามาสกัด “ใจเย็น ๆ แอนนี่!!”

        “ปล่อยฉัน โกรเวอร์! ฉันจะต่อยยัยนี้สักที!!”

        เรย์น่าแลบลิ้นใส่อีกฝ่ายอย่างชอบใจแอนนาเบ็ธเห็นก็ยิ่งไม่ชอบใจ ทำเอาผู้ใหญ่บางคนต่างส่ายหน้าแล้วหันมาหารือคุยกันดีกว่า

        “ปล่อยสองคนนั้นเถอะ เอาล่ะกลับมาคุยกันดีกว่านะ”ไพเพอร์เอ่ยพูดขึ้นตอนนี้เธอรูปลักษณ์ที่ต่างไปเธอผมสั้นแล้วก็ยังมัดเปียด้านหน้าเหมือนเดิม“ถ้าไล่ตามเหตุการณ์ต่าง ๆ จะเริ่มจากไหนล่ะ?”

        “ถ้าไล่ก็คงยาวน่าดูเลยนะมีหลายคนที่ทำภารกิจหลายปีก่อนต้องตายไป...แล้วตอนนี้พวกเด็ก ๆ ที่อายุต่ำกว่า 20ปี ต้องมาตายระหว่างภารกิจ เหมือนกับมีคนรู้ว่าเด็ก ๆ จะไปช่วงไหน?”

        “ที่จริงนะ การทำภารกิจมันก็ต้องเสี่ยงกันเป็นธรรมดาแต่การเสี่ยงครั้งนี้...มันเยอะเกินไป!”

        “จริง...ที่สุด...” ธาเลียกล่าวเพราะคนของเธอก็โดนไปหลายคนถึงจะเป็นแค่พรานหญิงที่เป็นอมตะแต่ก็โดนโจมตี “ถ้าครั้งนี้ไม่ใช่การโจมตีเล่น ๆ แต่เป็นการตัดขาของทวยเทพล่ะ?”

        “!!” ทุกคนต่างหันไปมองธาเลียก็ยิ่งรู้สึกว่ามันตรงประเด็นสุด ๆ

        “ใช่เลย...เพราะพวกเรานั้น...เป็นเหมือนหมากของเทพ...”

        “พวกที่เป็นศัตรูกับเราต้องการเล่นงานพวกเราไม่ให้เหลือ...เพื่อตัดแขนตัดขาเทพเนี่ยนะ...บ้าบอสิ้นดี!”แอนนาเบ็ธกล่าวขึ้นเธอนึกถึงเพอร์ซีย์ที่ตอนนั้นออกไปหาสมุนไพรรักษาลูก ๆ มันยิ่งเจ็บปวดใจกว่าเดิม

        “แอนนาเบ็ธ...”

        ทุกคนต่างมองแอนนาเบ็ธที่มีสีหน้าอมทุกข์มาก ๆจนไพเพอร์เข้าไปหาแล้วปลอบใจอีกฝ่ายเบา ๆ ชายร่างใหญ่อวบ ๆหันไปมองหญิงผมสีส้มในทันใด

        “แล้วครั้งนี้มีคำพยากรณ์อะไรโผล่มามั้งไหม?เรเชล”

        “ใจเย็น...ลีโอ...ถึงมีมันก็แค่คำพยากรณ์ไร้สาระ”

        “ไร้สาระยังไง?”

        “มันก็แค่คำสั้น ๆ ไม่ได้ช่วยอะไรสักนิด!!”

        “งั้นเหรอ...แย่จริง ๆ”

        ทุกคนที่ได้ยินต่างหากันถอนหายใจกันยกใหญ่คนที่อยู่รอบนอกต่างก็ไม่มีความคิดเห็นแต่อย่างใดจนพวกโอราอุสเดินลงมา

        “รู้สึกเครียดกันน่าดูเลยนะครับ” โอราอุสกำลังเดินลงมาอย่างช้า ๆแต่ว่าเบเดอร์เดินนำจนมาถึงโต๊ะประชุม

        “ไง ทุกคน สบายดีกันไหม!?”

        “ยังกล้าถามเจ้าเด็กนี้!!”

        “ไม่เอาน่า อาไทสันเอาแต่เครียดกันเดี๋ยวผิวหนังย่นกันพอดี”

        พวกผู้หญิงได้ยินแบบนั้นต่างพากันทำให้ตัวเองหายขมวดคิ้วหรือเอากระจกมาส่องหน้าตัวเองทันทีแอนนาเบ็ธมองทุกอย่างขบขันเล็กน้อย ก่อนจะมองลูกชายก็เห็นว่ามีแค่สองคน

        “ทั้งสองคน แล้วเอเดอร์ล่ะ?”

        “หมอนั้นไม่อยากมานะ แม่หมอนั้นบอกว่าน่าเบื่อ” เบเดอร์ยกมือขึ้นมาประคองต้นคอของเขา

        “โธ่ ลูกคนนี้!” แอนนาเบ็ธรู้สึกเป็นห่วงลูกคนที่สามที่เริ่มออกห่างขึ้นทุกวัน

        “แต่ว่าแม่เลิกสนใจหมอนั้นแล้วมาสนใจของที่ผมเจอดีกว่านะ!!”

        “เจออะไรล่ะนั้น?” ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ย

        ”ไม่รู้สินะ แต่ผมรู้สึกว่าน่าสนใจถึงมันจะเป็นหีบก็ตามที” เบเดอร์หยิบกระเป๋าทำงานสีดำของเขาขึ้นมา

        “หีบ?”

        สิ้นเสียงของทุกคนนั้นเบเดอร์ก็ล้วงมือเข้าไปภายในกระเป๋าจนมิดแขนของเขาแล้วสิ่งที่เขาดึงออกมาเป็นหีบไม้ขนาดใหญ่ที่ไม่มีแม้แต่กุญแจล็อกแต่มันไม่มีทีท่าจะเปิดแต่อย่างใดทุกคนต่างมองอย่างสงสัยว่าสิ่งตรงหน้ามันก็แค่หีบไม่ใช่หรือไงจนผู้ใหญ่หนึ่งคนเอ่ยถามอย่างสงสัย

        “มันก็แค่หีบไม่ใช่เหรอ? เบเดอร์”

        “จุ๊ ๆ อย่ามองมันเป็นแค่หีบนะทุกคนผมเคยไปให้เฮเฟตัสตรวจสอบแล้ว เขาบอกว่าหีบตัวนี้มีพลังบางอย่างซ่อนอยู่ผมเลยคิดว่า!!” เบเดอร์ยกหีบกระแทกกับโต๊ะทันที “มันอาจจะมีอุปกรณ์ที่สามารถจัดการพวกปีศาจอยู่ก็ได้นะ!!”

        ทุกคนต่างมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่สิ้นหวังสุด ๆที่อีกฝ่ายหวังกับหีบเล็ก ๆ นี้ เรเชลส่ายหน้าเบา ๆแต่สายตาของเรเชลก็ไปเห็นสิ่งบางอย่างที่ถูกสลักอยู่บนหีบอันนั้น

        “สิ่งนั้นล่ะ!!”

        เรเชลตะโกนออกมาอย่างเสียงดังออกไปจนทุกคนต่างตกใจกับเสียงของเธอเบเดอร์เห็นอีกฝ่ายตะโกนออกมาจนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

        “เอ่อ...เมื่อกี้หมายความว่าอะไร คุณเรเชล”

        “หีบนั้น! ข้อความพยากรณ์อยู่บนหีบนั้น!!”

        ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองก็เห็นว่าบนกล่องนั้นมีตัวอักษรภาษากรีกอยู่แล้วทุกคนต่างพากันมองตัวหนังสือก็สลับไปมาจนอ่านได้ว่า ‘ข้าเปิดเมื่อสัมผัส’

        “ข้าเปิดเมื่อสัมผัส...” ลีโอเอ่ยออกมาอย่างสงสัย “มันหมายความว่าไง?”

        “ที่ผมรู้มานะเฮเฟตัสบอกว่าเจ้าของหีบนี้คงตั้งรหัสอะไรเอาไว้นะครับ”

        “แล้วเจ้าของล่ะ?”

        “ผมไม่รู้อ่ะ...”

        “โอ๊ย!! ไม่รู้แล้วเอามาทำไม!!เรเชลพูดอย่างกับเจ้าสิ่งนี้มีประโยชน์ แต่จะไม่มีประโยชน์เพราะเธอเลย! เบเดอร์!!”เรย์น่าตะโกนใส่อย่างไม่ชอบใจสุดๆ

        “ทำไงได้ล่ะครับ!มีคนบอกว่ามันโผล่มาจากท้องฟ้า ผมเลยจะลองเอามาให้เทพดูนะเพื่อเทพองค์ไหนเป็นคนทำตกไว้นะ”

        “ถ้าของเทพคงมีคนบ่นแล้วว่าทำของหายนะ”

        “จริงด้วย...งั้นเก็บสิ่งนั้นไปก่อนเราจะคุยเรื่องการวางแผนจัดการพวกปีศาจที่เริ่มไล่ล่ามนุษย์กึ่งเทพกัน”

        พวกเขาเริ่มกลับมาคุยกันถึงเรื่องแผนที่จะรับมือกันระหว่างที่เบเดอร์กำลังอยากตรวจสอบหีบอยู่นั้นก็มีหนึ่งในกลุ่มปริศนาเดินตรงไปทางเบเดอร์อย่างช้าๆ โดยไม่มีคนสนใจสักนิด แต่ทว่าโอราอุสกับรู้สึกแปลก ๆก็หันไปมองก็เห็นคนปริศนาในเสื้อคลุมมีฮู้ดอยู่ข้าง ๆ เบเดอร์แล้ว

        “นี่เจ้าหนู~”

        “ห๊ะ?”

        เบเดอร์หันไปมองก็เห็นอีกฝ่ายที่อยู่ด้านข้างอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้า ๆ จนเผยให้เห็นดวงตาสีทองแต่ลักษณะของดวงตานั้นมันคล้ายกับตางูที่กำลังจับจ้องเหยื่อจนเบเดอร์รู้สึกว่าร่างกายนั้นเหมือนถูกแช่แข็งไม่มีผิดก่อนที่อีกฝ่ายนั้นจะเอ่ยคำสั่งกับเขา

        “จงส่งหีบนั้นมาให้ข้า”

        “ห๊า!?”

        เบเดอร์อุทานออกมาแต่ทว่าร่างกายของเขานั้นกับขยับตามคำสั่งนั้นมือของเขากำลังจับไปที่หีบแล้วกำลังหมุนตัวไปทางอีกฝ่ายอย่างช้า ๆจนทำให้เบเดอร์สงสัยว่าร่างกายของเขาเป็นอะไรไป

        ‘นี่มัน...อะไรกัน...!!’ เบเดอร์คิด ‘ต้องบอกพี่!!’

        ถึงจะคิดแบบนั้นแต่เบเดอร์ไม่สามารถขยับปากพูดอะไรได้เลยจนโอราอุสที่กำลงัคุยกับพวกอาลีโอนั้นก็สังเกตเห็นน้องชายกำลังทำตัวแปลก ๆเขาก็เห็นว่าบุคคลปริศนาที่อยู่กลุ่มพวกสวมฮู้ดอยู่ตรงหน้าน้องแล้วกำลังยื่นมือจะรับหีบที่น้องชายกำลังขยับจะส่งให้ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงของน้องชายในหัว

        ‘พี่โอราอุส ช่วยด้วย!!’

        โอราอุสได้ยินแบบนั้นก็รีบพุ่งตัวไปหาน้องชายในทันใด “ออกห่างจากน้องฉันนะ!!”

        ทุกคนหันไปมองโอราอุสที่ตะโกนแบบนั้นออกมาพวกเขาก็เห็นว่าคนสวมชุดเสื้อคลุมอยู่ตรงหน้าของเบเดอร์เมื่อมืออันผอมบางจับไปที่หีบก็เผยให้เห็นรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าอะไร

        “หึ ๆ เริ่มแผนได้!”

        ตู้มมมมมมมมมมม!!!

        เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างรุนแรงทำให้พวกที่อยู่แถว ๆเก้าอี้นั่งต่างพากันกระเด้งไปทางตรงข้ามของระเบิดพวกแอนนาเบ็ธที่อยู่ใจกลางต่างพากันหลบใต้โต๊ะประชุมกันยกใหญ่โอราอุสถึงกับเซไปด้านข้างเมื่อเกิดการระเบิดขึ้น เขาสะบัดใบหน้าของตนเองสองสามรอบก่อนจะเงยหน้ามองภาพตรงหน้าว่ามันเกิดอะไรขึ้นก่อนที่ดวงตาอันสีเขียวมรกตจะลุกวาวอย่างตะลึงกับภาพที่เห็นคนที่อยู่ตรงหน้าผ้าคลุมได้ถูกถอดออกจนเผยให้เห็นรูปลักษณ์ภายใต้เสื้อคลุมนั้นรูปลักษณ์ที่คล้ายกับหญิงสาวแต่ทว่าผมของอีกฝ่ายมีสิ่งที่ขยับไปมานั้นก็คืองูที่มีเกล็ดสีน้ำเงินโอราอุสเห็นจึงรีบหลับตาของเขาในทันใดเพราะเขาจำได้ว่าสิ่งที่มีงูบนหัวนั้นมีแต่อย่างเดียวนั้นก็คือ เมดูซ่า

        “ทุกคนระวังนะ!! มีเมดูซ่าโผล่มาด้วย!!”

        “ว่าไงนะ!!”

        ทุกคนที่อยู่ภายในนั้นต่างพากันตื่นตกใจว่ามีเมดูซ่าที่สาปคนให้กลายเป็นหินด้วยเหรอบางคนที่กำลังคิดจะหนีกันก็โดนพรรคพวกของหญิงสาวผมงูจับได้แล้วจะฆ่าทิ้งเรย์น่าเห็นคนของตนเองจะโดนฆ่านั้นทำให้เธอรีบพุ่งตัวออกไปโดยไม่สนใจอะไร

        “เรย์น่า!!”

        พวกแอนนาเบ็ธเห็นอีกฝ่ายวิ่งออกไปก็กังวลยิ่งกว่าอะไรก่อนจะมองกันและกันว่าจะทำไงดี โกรเวอร์ที่จำเหตุการณ์ครั้งแรกที่ได้ผจญภัยกับเพอร์ซีย์เขายังผวาไม่หายเลยจริงๆ กับการต่อสู้กับเมดูซ่า

        “เมดูซ่าเนี่ยนะ!!ครั้งนั้นเพอร์ซีย์จัดการไปแล้วไม่ใช่เหรอ!?” โกรเวอร์กล่าวออกมา

        “นางคงฟื้นคืนชีพนั้นล่ะ!!!” แอนนาเบ็ธตอบอีกฝ่ายเธอก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันแต่เธอพึ่งนึกว่าลูก ๆ อยู่ข้างนอกนั้น “โอราอุสกับเบเดอร์อยู่ข้างนอกนั้น...ฉันต้องไปช่วย!!”

        “เดียวแอนนี่! เธอไปก็ซวยโดนมันสาปนะ!!”

        “แต่ลูกฉันอยู่ตรงนั้นนะ”

        “ฉันรู้ แต่ตอนนี้ต้องเอาตัวรอดก่อน!!”

        โกรเวอร์เตือนสติอีกฝ่ายแต่ตัวแอนนาเบ็ธกับไม่ชอบใจกับคำเตือนนั้น ก่อนที่เธอจะสะบัดมือออกจากอีกฝ่ายทันที

        “ถ้าเป็นลูกนาย นายจะยอมอยู่เฉยไหมล่ะ!!” แอนนาเบ็ธคลานออกจากโต๊ะทำงานทันที

        “แอนนี่!!!”

        “โกรเวอร์อย่าไปห้ามเธอ จริงของเธอนะนั้นลูกเธอ ถ้าเป็นลูกนายจะยอมไหมล่ะ?”

        “ไม่มีทาง! โทษที ฉันสติแตกเพราะเมดูซ่า!!”

        โกรเวอร์กล่าวขอโทษก่อนที่เขาจะตั้งสติแล้วพยายามออกจากตรงนั้นแล้วไปช่วยคนอื่นๆ ที่กำลังโดนโจมตี แอนนาเบ็ธออกมาจากโต๊ะประชุมเธอก็เห็นลูกชายกำลังวิ่งตรงเข้าหาหญิงสาวที่คล้ายเมดูซ่า

        “เอาหีบคืนมานะ!!”

        โอราอุสหยิบปากกาขึ้นมาแล้วถอดปลอกออกจนกลายเป็นดาบขนาดใหญ่แล้วเขากระโดดพุ่งหาอีกฝ่ายอย่างไม่สนใจอะไรอีกฝ่ายเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่พุ่งมาหาเธอแต่เธอก็เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นหลับตาไม่มองเขาก็ยิ่งทำให้เธอยิ้มออกมาที่อีกฝ่ายนั้นช่างประมาทยิ่งกว่าอะไรจนเธอหลบการโจมตีอีกฝ่ายแล้วยกขาขึ้นเตะไปอย่างรุนแรงจนโอราอุสกระเด้งไปอย่างไกลจนชนกับเก้าอี้ยาว

        “โอราอุส!!” แอนนาเบ็ธเห็นลูกชายกระเด้งไปจนเธอรีบวิ่งกลับไปหาลูกชายคนโตทันที

        “พี่ครับ!!” เบเดอร์หันไปมองทางที่พี่ชายกระเด้งไป

        “พวกอ่อนแอ...ข้าขอเอาหีบนี้ไปละกัน? สิ่งนี้อาจจะเป็นของที่เจ้านายต้องการก็ได้”

        “ฉันไม่ให้หรอกน่า!!”

        เบเดอร์ที่นอนอยู่กับพื้นหลังจากมีเสียงระเบิดสติของเขาก็ครบถ้วนเขาหมอบลงเพื่อความปลอดภัยของตนเองยิ่งทำให้เขาคิดเลยว่าตัวเองไม่น่าเอาหีบมาเลยจนมันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาเขารีบเกาะขาของหญิงสาวที่กำลังจะเอาหีบไปในทันใด

        “น่ารำคาญจริง ๆ”

        ปีศาจหญิงสาวมองอีกฝ่ายที่มาเกาะขาของเธอจนเธอสะบัดขาแล้วเตะเข้าไปที่ปลายคางอีกฝ่ายในทันที

        “อ๊ากกกกกกก!!” เบเดอร์ถึงกับน็อคไปเลยที่โดนเตะเข้าที่ปลายคางจนเขาสลบไปตรงนั้น

        พวกผู้ใหญ่ที่ออกมากำลังต่อกรกับพวกปีศาจที่กำลังโจมตีใส่พวกใส่พวกเขาบางคนเห็นแล้วว่าหญิงที่โอราอุสบอกว่าเป็นเมดูซ่านั้นไม่เป็นจริงอีกฝ่ายแค่มีรูปลักษณ์นั้นคล้ายกับเมดูซ่าแต่สาปพวกเขาไม่ได้นั้นทำให้พวกเขาออกมาต่อกรอย่างไม่สนใจอะไรอีกแล้วแอนนาเบ็ธดูลูกชายที่บาดเจ็บของเธอยิ่งทำให้เธอเคืองยิ่งกว่าเดิมจนเธอรีบตรงไปหาปีศาจผู้หญิงผมงูที่โจมตีลูกชายของเธอ

        “แก!! กล้ามาทำร้ายลูกฉันเหรอ!?” แอนนาเบ็ธวิ่งไปสุดแรงแล้วกระโดดโจมตีท่าเดียวกับโอราอุส

        ปีศาจงูเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นพุ่งตรงมาหาเธอก็ทำการหลบการโจมตีทันที “โธ่ ๆ ผัวเป็นยังไง เมียก็เป็นยังงั้นสินะ!!”

        “แก...พูดแบบนั้นหมายความว่าไง?” ดวงตาสีเทาของแอนนาเบ็ธลุกวาวอย่างสงสัยกับคำพูดอีกฝ่าย

        “ผัวแกก็ใจกล้าพุ่งเข้ามาไม่คิดไงล่ะจนทำหมอนั้นตายยังไงล่ะ!!”

        แอนนาเบ็ธได้ยินแบบนั้นเลือดก็ขึ้นหน้าที่มีคนพูดแบบนั้นถึงสามีของเธอมันยิ่งโกรธยิ่งกว่าอะไรจนเธอพุ่งเข้าโจมตีปะทะดาบกันอย่างรุนแรงภายในห้องประชุมอย่างกับสนามรบที่กำลังฆ่าฟันกันอย่างบ้าคลั่งแต่ทว่าประตูบานใหญ่ที่เป็นทางออกเดียวของห้องประชุมก็มีการเปิดออกอย่างรุนแรงจนบานประตูนั้นพุ่งมาโดนพวกปีศาจสี่ตนที่กำลังต่อสู้อยู่กับพวกลีโอที่รีบหลบเมื่อเห็นบานประตูลอยมาหลายตาจ้องมองไปทางบานประตูก็เผยให้เห็นบุคคลที่โจมตีจนบานประตูกระเด้งมานั้นก็คือโพรทาเลีย ที่รำคาญที่พวกยามเอาแต่บอกว่าไม่ให้เข้าไปถึงจะมีเหตุการณ์ร้ายแต่เธอทนไม่ไหวเพราะคนในครอบครัวเธออยู่ในนี้พอบานประตูเปิดออกโพรทาเลียก็ได้เห็นสถานที่ที่คล้ายโคลอสเซียมมันก็ยิ่งทำให้รู้สึกแปลกใจกับสถานที่ประชุมแต่ที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าคือคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าแม่ที่กำลังต่อสู้กัน

        ‘ถึงโลกไหน...แกก็อยู่ให้น่ารำคาญใจจริง ๆนูอัส!!’ โพรทาเลียคิด

จบตอนที่ 99 โปรดติดตามตอนที่ 100ต่อไป