ตอนที่ 9 : ผู้ล่าที่ซ่อนอยู่
เรยังคงหายใจหนักเล็กน้อยหลังจากเห็นภาพผ่าน เนตรมารของเรน
ภาพของสิ่งมีชีวิตประหลาดหลายสิบตัวที่ซ่อนอยู่ในป่ามืดนั้นยังติดอยู่ในหัวของเขา
พลังที่แผ่ออกมาจากพวกมัน…ไม่ใช่ระดับที่ควรจะพบเจอใกล้เส้นทางการค้าธรรมดา
เรค่อย ๆ กลืนน้ำลาย
ก่อนจะพูดเสียงเบา
“พวกมัน…ประมาณสามสิบกว่าตัวครับ”
นักผจญภัยรอบกองไฟต่างชะงัก
“สามสิบ!?”
หนึ่งในนั้นอุทานออกมา
“แล้วพลังของพวกมัน…”
เรหยุดพูดไปชั่วครู่
ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“ระดับแรงค์ A…อย่างน้อยก็ใกล้เคียง”
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบกองไฟ เงียบกริบ
นักผจญภัยหลายคนหน้าซีดลงทันที
เพราะถ้าสิ่งที่เรพูดเป็เื่จริง
นั่นหมายความว่า…
ในป่ามืดข้างหน้ามี ศัตรูระดับแรงค์ A มากกว่าสามสิบตัว
มันไม่ใช่เื่ตลกอีกต่อไป
หนึ่งในนักเวทที่อยู่ใกล้ ๆ พูดขึ้น
“ถ้ามันบุกค่ายตอนกลางคืน…”
“วงเวทป้องกันอาจจะต้านไม่อยู่”
บางคนเริ่มจับอาวุธแน่นขึ้น
แต่ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น
ลูคัสกลับหาวออกมาเบา ๆ
“ฮ้าว…”
เขาเอามือเกาศีรษะ
“ก็นึกว่าจะมีอะไรใหญ่โต”
นักผจญภัยหลายคนหันมามองเขาแบบงง ๆ
“อะไรนะ!?”
ลูคัสชี้ไปทางป่า
“ก็แค่พวกตัวประหลาดที่ยังพัฒนาไม่สมบูรณ์”
“พลังมันก็สูงจริง แต่การควบคุมพลังยังหยาบมาก”
เขายักไหล่
“สรุปง่าย ๆ ก็คือ…”
“มันยังไม่เก่งเท่าแรงค์ A จริง ๆ หรอก”
คำพูดนั้นทำให้หลายคนถอนหายใจโล่งขึ้นเล็กน้อย
แต่ถึงอย่างนั้น
จำนวน สามสิบกว่าตัว ก็ยังถือว่าอันตรายอยู่ดี
เรหันไปมองเรน
“คุณเรน…พวกมันกำลังทำอะไรอยู่ครับ”
เรนยังคงมองเข้าไปในป่า
ดวงตาสีแดงอมม่วงของเขาส่องแสงจาง ๆ
“เฝ้าดูเรา”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้หลายคนตัวแข็ง
“เฝ้า…ดู?”
เรนพยักหน้าเล็กน้อย
“พวกมันไม่ได้เคลื่อนไหวสุ่ม”
“เหมือนกำลัง…”
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง
“…รอคำสั่ง”
นักผจญภัยรอบกองไฟเริ่มมองหน้ากัน
“รอคำสั่งงั้นเหรอ”
เรขมวดคิ้ว
“หมายความว่า…มีตัวที่ควบคุมพวกมันอยู่?”
เรนไม่ได้ตอบทันที
แต่สายตาของเขามองลึกเข้าไปในป่ามืด
ไกลออกไปกว่ากลุ่มมอนสเตอร์
เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
ผ่านไปไม่กี่วินาที
เรนก็พูดขึ้นเบา ๆ
“อาจจะ”
ลูคัสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยิ้มบาง ๆ
“ถ้าเป็แบบนั้นก็น่าสนุกดีนะ”
นักผจญภัยคนหนึ่งถึงกับร้องออกมา
“สนุกตรงไหนกัน!”
“ถ้ามีตัวที่ควบคุมพวกมันอยู่จริง เราอาจกำลังเจอบอสระดับสูงก็ได้!”
ลูคัสหัวเราะเบา ๆ
“ก็ใช่น่ะสิ”
“ถึงได้บอกว่าสนุกไง”
เรนเหลือบมองเขา
ก่อนจะพูดเรียบ ๆ
“อย่าสร้างปัญหา”
ลูคัสยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้
“โอเค ๆ ฉันไม่ทำอะไรหรอก”
“อย่างน้อยคืนนี้ก็ไม่”
คำพูดนั้นทำให้หลายคนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไร
ในขณะเดียวกัน
แซม หัวหน้าขบวน ก็เดินเข้ามาหาพวกเขา
“ผมได้ยินที่พวกคุณคุยกันแล้ว”
เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ถ้ามีมอนสเตอร์จำนวนมากอยู่จริง เราควรย้ายค่ายไหม”
เรนส่ายหัวเบา ๆ
“ไม่จำเป็”
“พวกมันยังไม่โจมตี”
“และดูเหมือนกำลังรอดูสถานการณ์”
แซมพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
เขาหันไปสั่งนักเวททันที
“เสริมวงเวทป้องกันอีกชั้นหนึ่ง”
“แล้วเพิ่มเวรยามเป็สองเท่า”
“คืนนี้ทุกคนต้องระวังตัว”
นักเวทหลายคนเริ่มร่ายเวทอีกครั้ง
แสงเวทใหม่เริ่มซ้อนทับบนวงเวทเดิม
บรรยากาศของค่ายพักเริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แต่ถึงอย่างนั้น
เรนกับลูคัสกลับยังนั่งอยู่ข้างกองไฟเหมือนเดิม
ลูคัสเอาไม้เขี่ยกองไฟเล่น
“เรน”
“นายคิดว่าพวกมันจะบุกคืนนี้ไหม”
เรนตอบสั้น ๆ
“ไม่”
“ทำไมล่ะ”
เรนมองไปยังป่ามืด
ก่อนจะพูดเรียบ ๆ
“เพราะตัวที่ควบคุมพวกมัน…”
“…กำลังดูเราอยู่”
ลูคัสเลิกคิ้ว
“อ๋อ”
“งั้นมันก็คงกำลังประเมินกำลังสินะ”
เรนพยักหน้าเล็กน้อย
ลมกลางคืนพัดผ่านต้นไม้สูง
เสียงใบไม้เสียดสีกันดังเบา ๆ
ลึกเข้าไปในป่ามืด
กลุ่มสิ่งมีชีวิตประหลาดหลายสิบตัว
ยังคงซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
ดวงตาหลายสิบคู่เรืองแสงจาง ๆ
พวกมันมองมาทางค่ายพักของมนุษย์
ไม่ขยับ
ไม่ส่งเสียง
เหมือนกำลังรอ…
คำสั่งจากบางสิ่ง
ที่อยู่ลึกเข้าไปในความมืดของป่าแห่งภูติ…
328
