ภารกิจปั๊มคะแนนความเกลียดชังของยัยน้องสาวตัวร้าย!

        กู้หลิงเยว่ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ยืนพิงราวบันไดพลางใช้ผ้าขนหนูซับผมเปียกชื้น สายตามองตรงไปยังประตูหน้าบ้านด้วยความสงสัยก่อนจะถามออกไป "พี่รอง เมื่อกี้มีคนมาเหรอคะ?"

        กู้โย่วพยักหน้ารับ เขามองกู้หลิงเยว่อย่างมีนัย ก่อนจะตอบคำถามนั้น "เพื่อนร่วมชั้นของเธอน่ะ เอาช็อกโกแลตมาให้"

        "จ้าวตงอวี่ใช่ไหมคะ?" กู้หลิงเยว่ไม่ได้ใส่ใจอะไร แล้วเดินมานั่งลงข้าง ๆ กู้โย่ว พลางเหลือบมองกล่องช็อกโกแลตแล้วพึมพำออกมา "อืม... ยี่ห้อนี้ก็พอได้นะ แต่ไม่อร่อยเท่าชิ้นที่พี่รองเคยส่งกลับมาให้ฉันคราวก่อนหรอก"

        พูดจบเธอก็ช้อนสายตาเป็๲ประกายจ้องกู้โย่ว จากนั้นก็เข้ามากอดเอวพิงซบในอ้อมอกเขา "พี่รอง ครั้งนี้พี่ไปตั้งนานกว่าจะกลับมา ฉันคิดถึงพี่จะแย่อยู่แล้ว! ในบ้านหลังนี้ตอนนี้มีแค่พี่รองที่รักฉันที่สุด พี่รองจะยอมเป็๲พี่รองของฉันตลอดไปใช่ไหมคะ?"

        พอสิ้นประโยคนี้ กู้หลิงเยว่ก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายของกู้โย่วแข็งทื่อไปชั่วขณะ

        เธอเงยหน้าขึ้น แววตาฉายความกังวล แล้วจึงถามเขาด้วยความสงสัย "พี่รองเป็๲อะไรไปคะ?"

        กู้โย่วดันตัวกู้หลิงเยว่ออก พลางจับมือเธอออกจากเอวของตัวเองอย่างจริงจัง "หลิงเยว่ ตอนนี้เธอโตเป็๲ผู้ใหญ่แล้วนะ รู้จักระวังตัวบ้างสิ"

        กู้หลิงเยว่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจ "แต่พี่รองคะ พวกเราเป็๲พี่น้องกันนะ สนิทกันหน่อยมันจะมีปัญหาอะไรเหรอ?"

        กู้โย่วอ้าปากอยากจะพูดคำว่า 'เพราะพวกเราไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ น่ะสิ' ออกไปเหลือเกิน แต่สุดท้ายก็กลืนมันลงคอไป

        กู้หลิงเยว่ราวกับดูออกว่าตอนนี้อารมณ์ของกู้โย่วไม่ค่อยดี จึงรีบเปลี่ยนประเด็นไปเ๱ื่๵๹อื่นแทน ด้วยการมองออกไปนอกบ้านแล้วร้องอุทาน "อ้าว ฝนหยุดตกแล้วนี่นา ทำไมพี่ใหญ่ยังไม่กลับมาอีกนะ? ดึกขนาดนี้แล้ว คงไม่ใช่ว่ามีเ๱ื่๵๹อะไรเกิดขึ้นใช่ไหมคะ?"

        พูดจบเธอก็พึมพำกับตัวเองต่อ "คงไม่หรอก เจียงมั่วเก่งออกจะตาย อยู่โรงเรียนยังสู้คนตั้งเยอะแยะได้ คงไม่เจออันตรายอะไรหรอกมั้ง..." น้ำเสียงของเธอไม่ได้เบาเลยสักนิด มันดังพอให้กู้โย่วได้ยินอย่างชัดเจน

        ใบหน้าของกู้โย่วฉายแววหงุดหงิดขึ้นมาตามคาด กู้หลิงเยว่ลอบยิ้ม เธอทำเป็๲ไม่รู้ไม่ชี้แล้วเช็ดผมต่อ ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็ขยับเข้าไปใกล้กู้โย่วอีกครั้ง พลางเขย่ามือเขาเพื่อออดอ้อน "พี่รอง ช่วยเป่าผมให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ? พี่ไม่ได้เป่าผมให้ฉันนานแล้วนะ"

        กู้โย่วขมวดคิ้วพร้อมปัดมือของกู้หลิงเยว่ออกเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความรำคาญเล็กน้อย "หลิงเยว่ อย่าทำตัวเป็๲เด็กตลอดเวลาสิ เ๱ื่๵๹เป่าผมแค่นี้เธอทำเองก็ได้ไม่ใช่เหรอ"

        รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้หลิงเยว่แข็งค้าง เธอมองมือตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อก่อนกู้โย่วไม่เคยปฏิเสธคำขอของเธอเลยสักครั้ง!

        แต่พอคิดอีกที กู้หลิงเยว่ก็โล่งอกขึ้นมา คงเป็๲เพราะเมื่อกี้เธอพูดถึงเ๱ื่๵๹ที่เจียงมั่วไปมีเ๱ื่๵๹ชกต่อยแน่ ๆ กู้โย่วถึงได้โมโห และเธอเองก็แค่พลอยโดนหางเลขไปด้วยเท่านั้น

        อารมณ์ของกู้หลิงเยว่เปลี่ยนเป็๲ดีขึ้นทันตาเห็น เธอมองลานบ้านอันมืดมิดนอกประตูพลางนึกเหยียดในใจ ต่อให้เป็๲ลูกสาวแท้ ๆ แล้วยังไง สุดท้ายก็โดนไล่ตะเพิดออกจากบ้านอยู่ดี ในขณะที่เธอกำลังคิดอยู่ รถคันหนึ่งก็เลี้ยวเข้ามาในลานบ้าน

        กู้หลิงเยว่หรี่ตาลง นิ้วมือจิกเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเธอก็รีบวิ่งออกไปพลางเรียกน้ำเสียงหวานหยด "พี่ใหญ่..."

        ทว่ายังพูดไม่ทันจบคำ ก็เห็นกู้เหลียนลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปยังอีกฝั่ง แล้วเปิดประตูรถให้เจียงมั่วด้วยตัวเอง แถมยังใช้มือคอยบังประคองหัวเธอไว้อย่างระมัดระวังด้วย

        "มั่วมั่ว วันหลังมีอะไรก็บอกพี่ใหญ่สิ อย่าหนีออกไปข้างนอกโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้อีก พี่ใหญ่เป็๲ห่วงนะ"

        กู้เหลียนทำท่าทางกระตือรือร้นขนาดนั้น แต่เจียงมั่วกลับดูไม่สนใจเลยสักนิด เธอไม่ได้ปรายตามองเขาด้วยซ้ำ ทำเพียงพยักหน้ารับอย่างเนือย ๆ เท่านั้น

        กู้หลิงเยว่ชะงักฝีเท้า ฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา "พี่ใหญ่ เจอตัวน้องเจียงมั่วแล้วเหรอคะ ดีจังเลยค่ะ"

        กู้เหลียนพยักหน้ารับส่ง ๆ โดยไม่ได้หันมามองกู้หลิงเยว่แม้แต่น้อย เขารีบเดินตรงดิ่งไปทางห้องครัวทันที "พี่ซ่ง รีบทำอาหารหน่อย แล้วก็ต้มน้ำขิงด้วยนะ มั่วมั่วตากฝนมา ฉันกลัวเธอจะเป็๲หวัด"

        สั่งเสร็จ กู้เหลียนก็หันไปกําชับพ่อบ้านให้ช่วยยกกระเป๋าเดินทางของเจียงมั่วขึ้นไปข้างบน

        เมื่อเห็นกู้เหลียนคอยเดินวนเวียนเอาใจแต่เจียงมั่ว กู้หลิงเยว่ก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดขัดใจ เธอกำมือเข้าหากันแน่น ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้าง ๆ กู้เหลียนด้วยสีหน้าเป็๲ห่วง "พี่ใหญ่ เสื้อผ้าบนตัวพี่ก็เปียกเหมือนกัน รีบขึ้นไปเปลี่ยนข้างบนเถอะค่ะ!"

        กู้เหลียนมองเจียงมั่วด้วยความไม่สบายใจ แล้วหันไปมองกู้โย่วก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ไม่เป็๲ไร ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น"

        กลับเป็๲เจียงมั่วที่สะบัดเสื้อขึ้นพาดบ่า พูดจาด้วยท่าทาง๳ี้เ๠ี๾๽และเอาใจตัวเองว่า "พวกพี่คุยกันไปเถอะ ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อน"

        กู้หลิงเยว่ขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่สบอารมณ์มากขึ้นไปอีก เธอเบ้ปากพึมพำเสียงเบา "พวกพี่ดูท่าทางเธอสิคะ พี่ใหญ่ตามหาเธอตั้งครึ่งค่อนคืน ไม่ขอบคุณสักคำไม่ว่า ยังจะมาทำหน้าบึ้งตึงใส่อีก ทำประชดใครกัน?!"

        น้ำเสียงของเธอจงใจให้คนในบ้านได้ยินกันทั่วถึงเหมือนเคย

        "หลิงเยว่!" กู้เหลียนเป็๲คนแรกที่ทนไม่ไหวแล้วพูดขึ้นมา "มั่วมั่วถูกเ๽้ารองไล่ออกไป หล่อนจะรู้สึกเคืองก็เป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดา เธอจะเอามาตรฐานของนักบุญมาตัดสินมั่วมั่วไม่ได้หรอก หล่อนก็เป็๲แค่เด็กผู้หญิงอายุเท่า ๆ กับเธอนั่นแหละ"

        กู้หลิงเยว่มองกู้เหลียนตาปรอย ก่อนจะเบะปาก แล้วน้ำตาก็ไหลพรากออกมาทันที "พี่ใหญ่ พี่รู้สึกตัวไหมว่าตอนนี้พี่ลำเอียงมากเลย! ฉันก็แค่เป็๲ห่วงพี่ที่ต้องออกไปตามหาเธอดึก ๆ ดื่น ๆ แต่กลับโดนปฏิบัติใส่แบบนี้..."

        กู้เหลียนได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไป กู้หลิงเยว่จึงอาศัยจังหวะนั้นโผเข้าซบอกกู้โย่วที่อยู่ข้าง ๆ ไหล่บางสั่นเทิ้มเหมือนลูกแมวโดนรังแก

        กู้โย่วขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เขาไม่ได้ขยับตัว และปล่อยให้กู้หลิงเยว่ร้องไห้ระบายจนพอใจ ถึงค่อยดันตัวเธอออกจากอก "เอาล่ะ ผมเธอยังเปียกอยู่เลย รีบไปเป่าผมเถอะ เดี๋ยวจะเป็๲หวัดเอา"

        กู้หลิงเยว่ตั้งสติ ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเมื่อกี้เสียงของกู้โย่วมีความรำคาญปนอยู่ด้วย หรือเป็๲เพราะเธอคิดไปเอง?

        กู้หลิงเยว่เดินขึ้นชั้นบนไปเป่าผมอย่างว่าง่าย

        ส่วนในห้องน้ำชั้นบน ท่ามกลางเสียงสายน้ำที่ไหลซ่า เจียงมั่วได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

        [ติ๊ง~ อัปเดตความคืบหน้าค่าความประทับใจปัจจุบัน]

        [กู้เหลียน : 25]

        [กู้โย่ว : -40]

        [กู้อวี๋ : -50]

        [โฮสต์ดีใจมากเลยใช่ไหมคะ? พยายามต่อไปนะ!]

        เจียงมั่วเอื้อมมือไปเปิดก๊อกน้ำให้แรงขึ้นด้วยความโมโห ก่อนจะสอดมือเข้าไปขยี้ผมด้วยความหงุดหงิด เธอคิดไว้แล้วว่าค่าความประทับใจของกู้เหลียนที่มีต่อเธอต้องเพิ่มขึ้นแน่ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเพิ่มขึ้นพรวดพราดขนาดนี้! แบบนี้มันแกล้งกันชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง!?

        ส่วนกู้โย่ว ไม่ใช่ว่าเขาเป็๲คนไล่เธอออกไปเองกับมือหรอกเหรอ? อะไรกัน ไล่เธอออกไปเอง แล้วมานึกเสียใจทีหลังทำไม? แล้วค่าความประทับใจ มันไม่ควรสวิงแบบแปลกประหลาดขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?

        เธออดไม่ได้ที่จะจิ้มเรียกระบบ "นี่ ฉันสงสัยว่าระบบคำนวณของเธอมีปัญหาแล้วล่ะ"

        หน้าต่างระบบยังคงมีหน้ายิ้มส่งให้ ก่อนจะตอบอย่างอารมณ์ดี [โฮสต์คะ ระบบของเรามีการรับประกันคุณภาพและขั้นตอนควบคุมการผลิตที่เข้มงวดมาก ไม่มีทางมีปัญหาแน่นอนค่ะ]

        เจียงมั่วแค่นยิ้มเย็นทันทีที่ได้ยินคำตอบ "เอาจริงเหรอ? คิดว่าฉันจะเชื่อหรือไง? งั้นเธอช่วยอธิบายหน่อยสิว่า ค่าความประทับใจของกู้โย่วที่มีต่อฉันมันเกิดอะไรขึ้น?"

        ระบบยังคงยิ้มหวาน [เห็นแก่ที่วันนี้ค่าความประทับใจของโฮสต์มีความเปลี่ยนแปลงเกิน 30 แต้ม ฉันจะยอมสละเวลาอธิบายให้ฟังสักหน่อยแล้วกันค่ะ ที่จริงเป็๲เพราะกู้โย่วไล่คุณออกไปแล้วนึกเสียใจทีหลัง ประกอบกับเขาได้รับรู้ความจริงบางอย่างมา พอประมวลผลรวมกันแล้ว ค่าความประทับใจของเขาที่มีต่อโฮสต์ก็เลยสูงขึ้นนั่นเองค่ะ!]

        เจียงมั่วข่มอารมณ์อยากจะด่าไว้ในใจ เธอเดาไว้ไม่มีผิดเลย! หมอนั่นนึกเสียใจทีหลังจริง ๆ ด้วย!

        หญิงสาวรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็มีคนมาเคาะประตูพอดี เธอเดินไปเปิดประตูดู พอเห็นชัด ๆ ว่าคนที่ยืนอยู่ด้านนอกห้องเป็๲ใคร เธอก็ออกแรงประตูปิดใส่หน้าทันที!