ตอนที่หลี่เข่อชิงลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็มีคนกำลังจ้องมองเธออยู่ สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังคู่นั้นทำให้เธอพลันขมวดคิ้วและคิดตำหนิตนเองอยู่ในใจว่า แววตาที่ไร้ซึ่งความหวังดีที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนถึงขนาดนี้ทำไมเธอจึงได้เคยเฉลียวใจเลยสักนิด แถมยังหลงเชื่อหวังลี่เหยาคนนี้ได้อย่างโง่งมเช่นนั้น
“ลี่เหยา เธอมาเยี่ยมฉันหรือ” คำถามของหลี่เข่อชิงทำให้หวังลี่เหยาคลี่ยิ้มออกมา
“ใช่แล้ว ฉันต้องอ้อนวอนคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูตั้งนานกว่าจะได้เข้ามาหาเธอ พ่อเธอนี่ก็จริงๆ เลย บีบบังคับเธอทุกอย่างจนถึงขั้นนี้ ขนาดเธอลงทุนกรีดข้อมือแล้วก็ยังไม่ได้ผล สรุปแล้วเขารักเธอจริงหรือว่าเป็เพราะเห็นว่าเธอคือสิ่งของที่เขาจะมีก็ได้ไม่มีก็ได้กันแน่” คำพูดของหวังลี่เหยาทำให้หลี่เข่อชิงเม้มปากเอาไว้แน่น
หากเป็ชาติก่อนเธอคงคล้อยตามคำพูดของหวังลี่เหยาไปแล้ว แต่ชาตินี้เธอรู้ เธอเห็นและมองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งความรู้สึกในจิตใจของเธอในวูบแรกก็คือความรังเกียจ โดยเฉพาะกับหวังลี่เหยาคนนี้เธอรู้สึกรังเกียจมากกว่าคนทุเรศอย่างโจวสวินเสียอีก
“ฉันน่ะหรือของที่มีก็ได้ไม่มีก็ได้สำหรับพ่อของฉัน ลี่เหยาฉันไม่ใช่เธอเสียหน่อย พ่อของฉันคิดเพื่อฉันได้ถึงขนาดนี้ฉันย่อมไม่โทษท่านหรอก มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่เอาแต่จมปลักกับความคิดแย่ๆ เช่นนี้ จนทำเื่แย่ๆ ออกมาตั้งหลายเื่” หลี่เข่อชิงพูดออกมาพลางจ้องมองหวังลี่เหยาด้วยสีหน้าเย้ยหยัน หวังลี่เหยามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วสุดท้ายจึงได้ถามเธอออกมาตามตรง
“เข่อชิงเธอเป็อะไรไป นี่เธอเพี้ยนไปแล้วหรือถึงได้พูดจาหาเื่ฉันเช่นนี้”
“ฉันไม่ได้เพี้ยน ก็แค่รู้สึกว่าชีวิตของฉันน่าจะดีขึ้นกว่านี้ถ้าไม่มีเธอคอยวนเวียนในชีวิต” คำพูดของหลี่เข่อชิงทำให้หวังลี่เหยาพลันไม่พอใจในทันที
“เธอกำลังอารมณ์ไม่ดีฉันเข้าใจ แต่มันใช่เื่ไหมที่จะมาพาลใส่ฉันเช่นนี้” หวังลี่เหยาพูดพลางจ้องมองหลี่เข่อชิงด้วยสายตาเกลียดชังอย่างไม่คิดจะปกปิด
“ฉันไม่ได้พาล ก็แค่รู้สึกว่าคนอย่างเธอคบด้วยแล้วมีแต่ชีวิตตกต่ำ เธอตั้งใจมาหาฉันในวันนี้ก็เพราะ้าจะพูดถึงโจวสวินไม่ใช่หรือ เขาไปหาเธอแล้วขอร้องให้เธอมาบอกกับฉันใช่ไหมว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะหลอกฉัน เธอกลับไปบอกเขาเลยนะว่าให้เขาไปตายซะ อ้อ แล้วถ้าเธอรู้สึกว่าคนอย่างเขาน่าเสียดายที่ต้องตัดออกไปจากชีวิตล่ะก็ ก็เชิญเธอเก็บเขาเอาไว้ในชีวิตของเธอได้เลย อันที่จริงพวกเธอสองคนก็เหมาะสมกันดีนะ ลองทบทวนคำพูดของฉันให้ดีแล้วก็กลับไปคิดเอาเองก็แล้วกันว่าคำแนะนำของฉันนั้นเธออยากจะลองทำตามหรือไม่” หลี่เข่อชิงพูดออกมาพลางจ้องมองหวังลี่เหยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเช่นเดียวกัน
ในชาติก่อนเธอไม่รู้ว่าหวังลี่เหยากับโจวสวินลงเอยกันั้แ่ตอนไหน รู้เพียงแต่ว่าในปีที่ลูกๆ ของเธอมีอายุได้สี่ขวบเธอคิดว่าเป็่เวลาที่เหมาะที่เธอจะพูดเื่การหย่าขาดกับมู่ไป๋ที่เอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลาให้เธอและลูก โชคดีที่เธอยังไม่ทันได้พูดเื่นี้กับมู่ไป๋เธอก็ได้รู้ว่าวังลี่เหยาตั้งครรภ์ แถมพ่อของเด็กในท้องของหวังลี่เหยาก็คือโจวสวิน
ในตอนนั้นโจวสวินสามารถหย่าขาดกับภรรยาที่บ้านนอกได้แล้ว พอพ้นยุคปฏิวัติวัฒนธรรมไปเื่การหย่าร้างก็สามารถทำได้ง่ายขึ้น โจวสวินที่ได้รับการช่วยเหลือทางด้านการเงินจากหลี่เข่อชิงสามารถเปิดโรงงานผลิตอาหารกระป๋องได้สำเร็จและกิจการของเขากำลังไปได้สวย
เดิมทีหลี่เข่อชิงเคยคิดว่าเธอและลูกคงจะสามารถไปอยู่กับเขาได้และคงจะได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข แต่ความฝันของเธอพลันแตกสลายเมื่อได้รู้ว่าแท้จริงแล้วคนรักและสหายสนิทของเธอกำลังจะมีลูกด้วยกัน ตอนนั้นเธอทุกข์ใจมากตัดสินใจถอนตัวออกมาจากชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้น โชคดีที่เธอไม่เคยทำผิดต่อมู่ไป๋ ความผิดที่ร้ายแรงของของเธอจึงมีแค่เพียงเื่เดียวคือการจ่อมจมกับความผิดหวังมากจนเกินไปจนทำให้ดูแลลูกๆ ของเธอได้ไม่ดี และทำให้พวกเขาต้องตายจากเธอไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
“เข่อชิง เธอรู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรออกมา” หวังลี่เหยาพูดพลางจ้องมองหลี่เข่อชิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความร้อนตัว ท่าทีเช่นนี้ทำให้หลี่เข่อชิงพลันฉุกใจคิดได้ว่าถ้าสองคนนี้มีความสัมพันธ์กันอยู่แล้วั้แ่ตอนนี้ล่ะ…
“ฉันก็แค่พูดไปตามที่ใจคิด แต่จริงๆ แล้วคนอย่างเธอพี่สวินเขาคงจะไม่มีทางสนใจหรอก สวยเท่าฉันหรือก็ไม่ รวยเท่าฉันหรือก็ไม่ ที่สำคัญคนอย่างพี่สวินเขามองแต่คนที่สามารถสนับสนุนเขาได้เท่านั้น” หลี่เข่อชิงจงใจพูดจายั่วยุออกมาทำให้หวังลี่เหยาที่ในตอนนี้ยังอายุน้อยอยู่ความคิดอ่านยังไม่อาจเทียบเท่าเธอได้พลันหัวเราะออกมาในทันที
“ทำไมเธอถึงคิดว่าเขาจะไม่มองฉันเล่า ดีเหมือนกัน! ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะทำตัวเป็เพื่อนที่แสนดีของเธออีกต่อไปแล้ว ฉันชอบพี่สวินและฉันจะไม่ยอมมอบเขาให้เธอหรอก ส่วนเธอก็เชิญใช้ชีวิตอยู่ในกรงให้พ่อของเธอจับโยนไปทางนั้นทีทางนี้ทีตามที่ใจเขา้าเถิด ส่วนฉันจะขออาสาปลอบใจพี่สวินเอง” คำพูดของหวังลี่เหยาทำให้หลี่เข่อชิงหัวเราะออกมาเบาๆ
“ถ้าเขาเอาเธอ ก็เชิญเธอกับเขาร่วมหอลงโรงกันไปเถิด ส่วนฉันขอใช้ชีวิตอยู่ในกรงที่คุณพ่อของฉันจัดเตรียมให้ดีกว่า บังเอิญว่ากรงที่เขาจัดเตรียมเอาไว้ให้ถูกอกถูกใจฉันพอดี ส่วนเธอโน่น! ประตูเชิญเธอออกไปได้เลย”
“หลี่เข่อชิง เธอเป็คนทอดทิ้งเขาเองนะ แล้วสักวันเธอจะต้องเสียใจ” หวังลี่เหยาพูดพลางยืดตัวขึ้นแล้วมองลงมาที่หลี่เข่อชิงด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ใช่ฉันทิ้งเขาแล้ว ผู้ชายที่มีครอบครัวแล้วฉันไม่้า ส่วนเธอถ้าอยากได้ก็เชิญเถอะ ฉันไม่ส่งนะ” หลี่เข่อชิงชี้ไปที่ประตูอีกครั้งทำให้หวังลี่เหยาเดินกระแทกเท้าเดินออกจากห้องไปในทันทีทิ้งให้หลี่เข่อชิงนอนหลับตาเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์ของตนเอง หญิงร้ายชายชั่วคู่นั้นเธอรีบตัดพวกเขาออกไปจากชีวิตเสียั้แ่ตอนนี้ก็นับว่าเป็เื่ดี วันหน้าพวกเขาจะลงเอ่ยเช่นไรก็จะได้ไม่เกี่ยวข้องกับเธออีก ความเสียใจของเธอสิ้นสุดไปั้แ่ชาติที่แล้วแล้ว
2K
