รุ่งอรุณวันใหม่มาเยือน กระเป๋านักเรียนที่เคยเต็มไปด้วยหนังสือถูกลือเอามากองไว้ ปรากฏร่างหญิงคนหนึ่งกำลังนั้งบรรณจงพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าของผมอยู่ ผมลุงขึ้นมานั่งขยี้ตา ก็มองว่าเป็แม่ของผม แหงนดูนาฬิกา ที่แปะอยู่ข้างๆรูป ร9 ก็ปรากฏเวลา6โมงครึ่งแล้ว ผมพยุงตัวเองลุกขึ้น เดินไปคว้าผ้าเช็ดตัว เดินออกไปข้างหลังบ้าน
ห้องน้ำสังกะสีขนาดไม่กว้างมากนัก ผมเดินเข้าไปทำธุระส่วนตัว ประมาณเกือบ20นาที ผมเดินออกมาก็ได้ยินเสียง เครื่องขยายเสียงแบบพกพา คำพูดที่ดังออกมานั้น ดังกังวาน "พี่น้องชาวกะเหรี่ยงทุกท่าน โปรด มาเจอกันที่สนามหญ้าท้ายหมูบ้านด้วยนะครับ ขอความร่วมมือด้วย ขณะนี้พวกเรากำลังถูกลุกรานอีกแล้วจงรุกขึ้นมาสู้ สู้!เพื่อเมล็ดพันธุ์ที่บรรพบุรุษเราได้หว่าน สู้!เพื่อเอกราช สู้!เพื่อกอทูเล และจงตายเมื่อตะวันอัศดง"
กระผมรีบใส่เสื้อผ้าสะพายกระเป๋าเป้ที่เต็มไปด้วยของจำเป็เดินทางไปท้ายหมู่บ้าน ผมไม่อยากบอกทุกคน แม้กระทั่งแม่ของผม ผมรู้ว่ามันทำใจลำบากผมเลยอยากออกมาเงียบๆคนเดียว
!!!"ทั้งหมดทำความเคารพ!!!"
ผมหันไปดูด้านหน้า เห็นชายในชุดพรางพร้อมกับใส่หมวกเปเล่สีดำ ประมาณ50คน ทุกคนมีอาวุธาสะพายหลัง "!ตรง!"~ตามระเบียบพัก!!! หันไปทางขวามือ เห็นคนรุ่นราวคราวเดียวกันยืนเข้าแถวกัน20กว่าคน ผมเลยเดินเข้าไปต่อแถวนั้น เสียงคนพูดมาดังลั่ง
~สวัดดีครับพี่น้องชาว ปอกอญอ ทุกคนกระผมพลตรี นะขะมวย ผู้บังคับบัญชาทหารกองพล 7
อย่างที่ทราบกันนะครับ วันนี้เรามาเกฑคนกล้ามาเป็นักรบของเรา วันนี้มีชายที่ต้องรับใช้ชาติ28คน ถ้าท่านใดอาสาจะเข้าร่วมเพื่อปกป้อง ชาติ อธิปไตย และแผนดิน กอทูเล แห่งนี้ โปรมารายงานตัวได้~" กระผมได้ฟังแบบนี้นทำไมหัวใจของผมถึงรู้สึกหึกเหิมขึ้นมา นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า การปลุกระดมพล ผมยืนเข้าแถวมอง คนที่สมัครใจเข้าร่วมกองทัพ KNU มีมากไม่นอยเลย
ทั้งคนอายุ12ขวบไปจนถึง 50 ปี เดินกรูกันไปลงนาม ต้องทำความเข้าใจกับท่านผู้ฟังก่อนว่า
เคเอ็นยู นั้นย่อมาจาก The Karen National Union คือ สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง
"!! ทั้งหมด!ขึ้นรถ!!" เสียงที่หนักแน่นของชายชุดพรางที่คุมแถวเราพูดพร้อม รถบรรทุกทรายคันใหญ่จอดรออยู่นับสิบคัน ผมขึ้นไปยืมรวมแออัดกันบนรถคันนั้น เสียงสตาร์ทเครื่องยนต์เบนซิน ควันสีดำโพยพุ่งตลบอบอวล รถค่อยๆออกไปตามทาง ผมมองหันหน้ากลับไปมองที่บ้าน สถานที่ที่ผมรักและเติบโตมา ผมต้องไปนานแค่ไหนนะ เราจะได้กลับบ้านรึเปล่า ความคิดตอนนั้นทำให้ผมสับสนไปหมด