เขาดิ้นไปมาอย่างบ้าคลั่งถึงอย่างนั้นก็ยังไม่สามารถสลัดพันธนาการให้หลุดได้ เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาดังขึ้นต่อเนื่องกระทั่งเสียงของเขาเริ่มแหบพร่าในที่สุดก็เหลือเพียงเสียงร่ำไห้คร่ำครวญอย่างน่าอดสูเท่านั้น “เมียจ๋า เมียจ๋า...ฉันมันผิดต่อเธอ... ฮือ... เมียจ๋า เธอตายอย่างน่าอนาถ... อ๊าก...”
อาหย่งเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเจิ้งอู่แล้วอุดปากที่กำลังส่งเสียงคร่ำครวญของเขาด้วยถุงเท้าเหม็นโฉ่จนเหลือเพียงเสียงครางเบาๆด้วยความเ็ป ใบหน้าที่สกปรกของเขาถูกฉาบย้อมไปด้วยหยาดน้ำตา
“เจิ้งอู่” เสียงของชย่าลิ่วอียังคงดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือ “ฉันเห็นลูกสาวของนายร่าเริงน่ารัก น่าจะชอบเทศกาลสนุกๆ เหมือนกันก็ขึ้นอยู่กับว่าพ่อของเธออยากจะให้เธอได้ฉลองด้วยหรือเปล่า?”
เจิ้งอู่คำรามในลำคอเหมือนคนเสียสติพลางขยับศีรษะเหวี่ยงไปมาอย่างบ้าคลั่งทันทีที่อาหย่งดึงถุงเท้าออก เขาก็เริ่มคร่ำครวญขอความเมตตาอีกครั้ง “ผมจะพูด! ผมจะพูดทุกอย่าง! ได้โปรดอย่าทำอะไรลูกสาวผม! ขอร้องล่ะ!”
ชย่าลิ่วอีส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเ็า “งั้นก็สารภาพซะดีๆ! อาหย่ง พามันมานี่!”
“ครับ?” อาหย่งลังเลเล็กน้อยแล้วพูดว่า “มันสกปรกเกินไปหรือเปล่าครับ ลูกพี่?” จะเอาร่างที่เต็มไปด้วยเืนี่ไปที่สำนักงานจริงๆหรือ?
“บอกให้พาไอ้เด็กนั่นมานี่เดี๋ยวนี้!” ชย่าลิ่วอีพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
ดังนั้นภายในเวลาอันสั้นเหอชูซานที่เพิ่งได้เห็นการทรมานจนหน้าขาวซีดก็ถูกอาหย่งและอาเปียวพยุงกลับไปที่สำนักงานโดยมีพวกเขายืนขนาบซ้ายขวาคอยประคองไม่ให้ทรุด
ฤดูร้อนนี้ร้อนระอุนักทว่าภายในห้องทำงานกลับเปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมลอยฟุ้งทำให้บรรยากาศภายในห้องสดชื่นโต๊ะทำงานดูเรียบร้อยสะอาดตา หน้าต่างบานใหญ่สามารถมองผ่านออกไปเห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของอ่าวที่มีการประดับแสงไฟระยิบระยับราวกับอัญมณีเมื่อเทียบกับห้องใต้ดินที่มืดสลัวและมีแต่กลิ่นเหม็นอับแล้ว ที่นี่เปรียบเสมือน์ส่วนที่นั่นก็คงไม่ต่างจากขุมนรก ต่างกันราวฟ้ากับเหว
ชย่าลิ่วอียังคงอยู่ในท่าทางสบายๆเหมือนเดิม เขาพิงพนักเก้าอี้พลางสูบบุหรี่ “ดูพอหรือยัง?”
เหอชูซานก้มหน้าลงดูเหมือนใมาก “อืม”
“รู้แล้วใช่ไหมว่าฉันเป็ใคร?”
“อืม”
“รู้แล้วยังไงต่อ?”
เหอชูซานตัวสั่นเทาด้วยความกลัวเขาอ้อนวอนเสียงเบา “ผมผิดไปแล้วครับพี่ลิ่วอีครั้งหน้าผมจะไม่ทำให้พี่โกรธอีก ขอให้พี่ให้อภัยให้ผมด้วยครับแล้วก็อย่าทำอะไรพ่อผมเลย ท่านแก่แล้ว ไม่ไหวกับเื่แบบนี้หรอก”
“ฮึ่ม!” ชย่าลิ่วอีแค่นเสียงในลำคอ “แกมันก็แค่เศษสวะ! ฉันไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับแกหรอก! ไสหัวไปให้ไกลๆอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!”
เหอชูซานหันหลังกลับแล้ว ‘ไสหัวไป’ อย่างเชื่องช้า เขาก้าวขาสองสามก้าวทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับมาบอกว่า “พี่ลิ่วอีหนิวจ๋าเย็นชืดหมดแล้ว บอกให้เลขาอุ่นให้ก่อนกินนะ อย่าเพิ่งกินตอนนี้ เดี๋ยวจะท้องเสียเอา”
“…”
ชย่าลิ่วอีกลั้นอารมณ์ไว้ครู่หนึ่งเขามองเหอชูซานสะพายกระเป๋าใบเล็กค่อยๆ เดินเชื่องช้าเหมือนเต่าไปยังประตูในที่สุดก็ทนไม่ไหว “หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ”
เหอชูซานหันหลังกลับทันที
“นายรู้ไหมว่าข้างในกระสอบนั่นเป็หมูที่ตายแล้ว?”
เหอชูซานเลิกทำหน้าใเกินเหตุแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ครับ เจ๊อ้วนเองก็ขายตับหมูและไส้หมูทอดด้วย”
ทุกเช้าตรู่เจ๊อ้วนและสามีของเธอจะเข็นรถเข็นเล็กๆ เพื่อขนวัตถุดิบอาหารจากร้านขายส่งไปยังร้านของเธอทุกครั้งที่พบเหอชูซานที่ออกมาฝึกไทเก๊กในตอนเช้า พวกเขาจะทักทายเหอชูซานด้วยความกระตือรือร้นพร้อมกับอวัยวะหมูที่เปื้อนเืในรถเข็นนั้น
เจิ้งอู่ถูกตีจนแทบหมดสติจึงทำให้เขามองผิดพลาดคิดว่าหมูที่ตายนั่นคือภรรยาของเขา ส่วนเหอชูซานเมื่อเห็นกระสอบถูกฉีกออกและได้กลิ่นที่ไม่ดีก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลเมื่อเพ่งมองอีกครั้งเขาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก ซ้ำร้ายยังต้องพยายามกลั้นขำอย่างสุดชีวิตอีกด้วย
เขารู้จักนิสัยใจคอของชย่าลิ่วอีดีแม้จะดูหยาบคายและป่าเถื่อน แต่ก็ยังรักษาคุณธรรมแบบนักเลงไม่น่าจะทำร้ายผู้หญิงและเด็กได้ลงคอหรอก
“...” ชย่าลิ่วอี
ชย่าลิ่วอีมองหน้าพระเอกรางวัลตุ๊กตาทองคนนี้พลางสูบบุหรี่เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ไสหัวไป”
เหอชูซานได้แต่หันหลังเดิน ‘ไสหัวไป’ ต่อ ประตูถูกเปิดออกแล้วแต่เขาก็ยังไม่ลืมหันกลับมาถามว่า “แล้วพี่ลิ่วอีตกลงจะไปดูหนังกับผมไหมครับ?”
“ไสหัวไป——!”
ชย่าลิ่วอีโมโหอยู่พักใหญ่ถึงกับต้องเตะโต๊ะหลายครั้งกว่าจะรู้สึกหายใจคล่องขึ้นมาบ้าง ความอยากบีบคอเหอชูซานให้ตายไปเสียค่อยๆจางหายไปหลังได้ระบายโทสะใส่สิ่งของ จากนั้นเขาก็เดินหน้าบึ้งตึงออกจากห้องไปยังลิฟต์
เมื่อเดินเข้าไปในห้องใต้ดินเขาก็สวมภาพลักษณ์ของหัวหน้าผู้เ็าและไม่แยแสสิ่งใดอีกครั้ง เขาเคาะเถ้าบุหรี่ใส่เจิ้งอู่ที่นอนสั่นเทิ้มอยู่บนพื้นแล้วถามอาหย่งว่า “มันบอกอะไรบ้าง?”
อาหย่งมีสีหน้าเคร่งเครียดแล้วเข้าไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับชย่าลิ่วอีทันใดนั้นใบหน้าของชย่าลิ่วอีก็ถอดสี เขาโน้มตัวลงไปกระชากผมของเจิ้งอู่ขึ้นมา “แกพูดว่าอะไรนะ?! ก่อนที่ชิงหลงจะตายเฝยชีไปหาสวี่อิงงั้นเหรอ?! พวกเขาคุยอะไรกันบ้าง?!”
“ผมไม่รู้! ผมไม่รู้จริงๆ! พวกเขาปิดประตูคุยกัน ไม่มีใครเข้าไปได้…”
ชย่าลิ่วอีเหวี่ยงเขาออกไปอย่างแรงดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นสุดขีด
ทุกๆบ่ายวันเสาร์มักจะเป็่เวลาที่เหอชูซานยุ่งที่สุด เวลานี้ร้านน้ำแข็งไสอาหัวมักมีลูกค้าแน่นขนัดคนที่้าทานข้าวหมูแดงราดซอสสูตรเด็ดต้องต่อคิวกันยาวเหยียดออกไปถึงสองตรอก และเพื่อบริการคนจำนวนมากให้ทันเหอชูซานจึงต้องใช้ทั้งสองมือและหนึ่งศีรษะยกถาดอาหารสามใบ แล้วหมุนไปหมุนมาเหมือนลูกข่างในเขาวงกตของโต๊ะอาหารที่แออัด
อย่างไรก็ตามวันนี้เขาได้ขอลุงอาหัวหยุดงานเป็ครั้งแรก ท่ามกลางเสียงด่าทอของลุงอาหัวที่ยุ่งเหยิงจนเหมือนหมาแก่เขากอดกระเป๋านักเรียนใบเล็กฝ่าฟันออกจากสถานการณ์นั้นด้วยการวิ่งหนีออกจากประตูร้านไปโดยมีเพื่อนบ้านที่เข้าแถวซื้ออาหารมองดูเขาไปตลอดทางจนกระทั่งเขาวิ่งมาถึงนอกเขตเมืองกำแพง
“ไอ้เด็กี้เี!” ลุงอาหัวด่าขณะหั่นหมูย่างไปด้วย “มัวแต่ไปหลงผู้หญิง ไม่ทำงานเลย!”
ป้าอาหัวได้ยินจึงขว้างผ้าขี้ริ้วไปทางเขา “ตอนที่แกตามจีบฉันเมื่อก่อน แกทำงานทำการอะไรบ้างไหม? ไม่ใช่ว่าโดนพ่อไล่ตีหรอกหรือ!”
“ถ้าฉันรู้ว่าอีกยี่สิบปีข้างหน้าหน้าตาเธอจะเป็แบบนี้ต่อให้ยกให้ฉันฟรีก็ไม่เอา!” ลุงอาหัวพูดอย่างเศร้าโศกพลางหยิบผ้าขี้ริ้วมาพาดบ่า
“ฮึ! แกคิดว่าฉันจะสนใจแกหรือ? ดูตัวเองให้ดีหน่อย!นิสัยห่วยแตกของแกน่ะ!” ป้าอาหัวพูดพลางสะบัดสะโพกใหญ่ไปมาอย่างหยิ่งผยองแล้วรับหน้าที่เสิร์ฟอาหารแทนเหอชูซาน
เหอชูซานถูกพ่อและนายจ้างมองว่าเป็หนุ่มเ้าสำราญอย่างไม่เป็ธรรมเขาไม่ได้แม้แต่จะกินข้าวเย็นเสียด้วยซ้ำ—— ส่วนใหญ่ก็เพื่อประหยัดเงิน—— พกตั๋วใบเดียวแล้วเดินทางไกลไปยังศูนย์วัฒนธรรมที่เจียนซาจวี่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งนี้เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อปีที่แล้วเ้าฟ้าชายชาร์ลส์และเ้าหญิงไดอาน่าเสด็จมาทำพิธีเปิดสถานที่แห่งด้วยด้วยพระองค์เองตัวอาคารสีเงินโค้งเป็รูปปีกนกตั้งตระหง่านริมทะเล สง่างามและโอ่อ่าอย่างแท้จริง
ผู้คนที่เข้าออกสถานที่แห่งนี้ส่วนใหญ่เป็บุคคลที่มีชื่อเสียงในสังคมไม่ว่าจะเป็นักธุรกิจผู้มีรสนิยม พนักงานออฟฟิศชั้นยอดในชุดสูทสุดเนี้ยบ หรือปัญญาชนผู้มีชื่อเสียงในแวดวงวัฒนธรรม ทุกคนต่างแต่งตัวหรูหราดูดีมีระดับท่ามกลางผู้คนเหล่านี้ เหอชูซานกลับอยู่ในชุดเสื้อผ้าเก่าๆ สะพายกระเป๋าเป้เล็กๆดูแตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง และด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งของเขา ทำให้เขาดูโดดเด่นเป็พิเศษท่ามกลางฝูงชนที่แต่งตัวดี
เขายืนตัวตรงบริเวณทางเข้ามือถือหนังสือเล่มหนึ่งไว้แต่ด้วยความกังวลว่าจะคลาดกับชย่าลิ่วอีหากก้มอ่านหนังสือ เขาจึงไม่ได้เปิดอ่าน เพียงแค่ใช้สายตาจับจ้องผู้คนที่เดินเข้ามาเท่านั้น
ภาพยนตร์เริ่มฉายตอนหนึ่งทุ่มตรงตอนนี้เป็เวลาหกโมงสี่สิบห้านาทีแล้ว ในฝูงชนที่พลุกพล่านมีเพื่อนนักศึกษาที่เป็สภานักเรียนหลายคนเดินผ่านมาและทักทายเขา “อาสาม? นายก็มาดู 《The Godfather》หรือ? หนังใกล้จะเริ่มแล้ว เข้าไปด้วยกันเถอะ”
เหอชูซานส่ายหัว “ฉันรอคนอยู่”
เขาตั้งหน้าตั้งตารอั้แ่หกโมงสี่สิบห้านาทีจนถึงหนึ่งทุ่มจากหนึ่งทุ่มถึงหนึ่งทุ่มสิบห้านาที แล้วก็... เอาเถอะ ตอนนี้เป็เวลาหนึ่งทุ่มสี่สิบห้านาทีแล้วเขาแทบหมดหวังว่าชย่าลิ่วอีจะปรากฏตัวแล้ว เขาจึงนั่งยองๆ ลงกับพื้น วางกระเป๋าเป้ใบเล็กไว้บนตักจากนั้นก็อาศัยแสงไฟจากทางเข้าในการก้มหน้าอ่านหนังสือ
เขาใช้สายตาไล่อ่านตัวอักษรภาษาอังกฤษไปทีละบรรทัดอย่างไม่มีสมาธิเท่าไรนักในหัวคิดอย่างรวดเร็วว่าทำไมชย่าลิ่วอีถึงไม่มา?
—— หรือจะโกรธจนไม่อยากเกี่ยวข้องกับเขาอีกแล้ว? ถ้าเป็แบบนั้นทำไมถึงต้องให้เขาไปดูการทรมานเพื่อข่มขู่และแกล้งเขาด้วยล่ะ ควรทุบตีเพื่อไล่เขาไปเลยเสียยังดีกว่า
—— หรือเป็การตั้งใจปล่อยให้ผิดหวังเพื่อเล่นตลกกับเขา ให้เขาได้ลิ้มรสความทุกข์บ้างถ้าแบบนั้นเขาก็ได้แต่ยอมรับ ใครบอกให้เขาไปทำให้ชย่าลิ่วอีโมโหขนาดนั้นกัน ปล่อยชย่าลิ่วอีทำสิ่งที่เขา้าไปเถอะเผื่อความโกรธจะบรรเทาลงแม้สักเสี้ยวก็ยังดี
3K
