“นี่ ยัยขี้เซา ตื่นได้แล้ว…ตื่นสิ”
ฟ้าครามสะกิดลูกหยีหลายครั้งเธอปัดมือเขาออกหลับต่อทำเสียงรำคาญ ผู้หญิงอะไรหลับได้หลับดีไม่รู้จักระวังตัวมั่งถ้าไปกับผู้ชายคนอื่นไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกระโปรงถึงมันจะสั้นคลุมเข่าแต่เมื่อนั่งในรถมันก็กระเถิบขึ้นมาจนเห็นโคนขาเรียวงามเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่กระดุมหลุดออกจากกันจนเห็นร่องนมขาวๆนั่นอีกเขาต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
“ลูกหยี” ฟ้าครามตัดสินใจเขย่าร่างบางอีกครั้งด้วยความแรงจนเธอลืมตามองอย่างสะลึมสะลือแต่เมื่อสบตาคมเข้มกลับทำท่าใหวาดผวา เหลือบมองกระดุมที่หลุดออกจนเต้าทะลักก็ยกมือกอดอกกลัดกระดุมด้วยมือที่สั่นก้มหน้าหลบตางุด
“หยี หยีหลับไปนานหรือคะ”ถ้อยคำลนลานที่เธอถามเขาด้วยหน้าตาบ้องแบ๊วมันทำให้อดขำไม่ได้ หลับั้แ่ออกรถได้ห้านาทีจนป่านนี้เกือบชั่วโมงนานพอหรือยังยัยขี้เซาเขาแค่คิดในใจไม่อยากตอบ
“ลงไปได้แล้ว ฉันจะรีบไปธุระ”เขาบอกเสียงห้วนรถจอดอยู่หน้าบริษัทรอแค่เธอลงไปอย่างเดียว
“คุณครามจะไปไหน ไปทำอะไร”น้ำเสียงรัวเร็วทำหน้าที่เลขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่องทำให้เขาส่ายหัวอย่างเอือมระอา
“ใช่ธุระของเธอไหม ลงไปเร็วๆฉันรีบ”
“ไม่ได้ค่ะ ท่านประธานสั่งไว้ให้พี่ไปกับคุณด้วยทุกที่”ลูกหยีไม่ยอมให้เขาไปไหนคนเดียวคำสั่งท่านประธานถือว่าเด็ดขาดท่านสั่งคำไหนคำนั้นเธอยังไม่อยากตกงานเพราะภาระค่าคอนโดยังผ่อนได้ไม่ถึงครึ่ง
“ทุกที่จริงเหรอ อยากไปจริงๆนะ”เขาหรี่ตามองอย่างประเมินโดยไม่ได้ฟังคำตอบเขากระชากรถให้ออกตัวจนเธอหัวคะมำไปข้างหน้า
“ช้าๆหน่อยคุณคราม พี่กลัว”
เขาขับรถเร่งความเร็วจนแตะที่ร้อยยี่สิบบนทางด่วนและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงไม่ได้เหลือบมองเธอด้วยซ้ำลูกหยีกลัวจนหลับตาลงไม่มองข้างหน้าหัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุมาข้างนอกขับไปสักครึ่งชั่วโมงเขาจึงชะลอรถลงเมื่อคนข้างๆเงียบผิดปกติ
ฟ้าครามชะลอรถเข้าจอดมินิมาร์ทแห่งหนึ่งเมื่อรถจอดสนิทเขาจึงได้เห็นว่าเธอสั่นไปทั้งตัว
“ลูกหยี ลูกหยี”
เขาเรียกเธอแต่เธอยังสั่นและมีน้ำตาคลอเบ้าไม่ได้ร้องไห้เหมือนเธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ร้องความเข้มแข็งในเวลาที่อ่อนแอเขารู้สึกได้ก็ก็คราวนี้
“คะ มีอะไรคะ”เขาปล่อยให้เธอนั่งเงียบๆเกือบครึ่งชั่วโมงเธอจึงสงบและหันมาถามเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เธอไม่เป็ไรแน่นะ หรือว่าลงตรงนี้กลับบ้านก่อน” เขาถามย้ำให้ทางเลือก
“ไม่เป็ไรค่ะ พี่ไปกับคุณครามได้”
“งั้นก็ดีเพราะเธอเป็คนเลือกเอง”ฟ้าครามตั้งหน้าขับรถโดยไม่พูดกับเธออีกเลยที่เขาพามาเป็สถานที่แห่งหนึ่ง เธอไม่รู้ว่าเขาเรียกมันว่าอย่างไร
เขาโยนกุญแจให้เด็กรับรถและตรงลิ่วเข้าไปด้านในเธอต้องวิ่งตามเขาไปเพราะระแวงกับสายตาของผู้ชายที่มองมาที่เธอแต่ละคนแต่งตัวเฮี้ยวเจาะหู ย้อมผมสีทองและมีลายสักฉวัดเฉวียน
พอเข้ามาข้างในตึกนี้เขาพาเดินผ่านหลายโซนมีทั้งคาราโอเกะและร้านนั่งดื่มสไตล์ผับมีนักร้องมาร้องเพลงสดเปิดั้แ่ตอนกลางวันเลยทีเดียวมีนักท่องเที่ยวหลายกลุ่มผู้ชายบางคนกำลังคลอเคลียกับเด็กสาวแต่งตั้งเปรี้ยวจี๊ดใส่สายเดี่ยวกางเกงยีนส์ขาสั้นมากจนแทบเห็นไปถึงไหนเธอเบือนหน้าหนีและรีบวิ่งตามเขา
ครามพาเธอมาห้องใหญ่ที่มีโต๊ะสนุกตั้งอยู่เรียงรายมีเื่ดื่มมึนเมาหลายชนิดวางอยู่บนเคาว์เตอร์บางคนก็กำลังนั่งดื่มคุยอย่างสนุกสนานครามกวาดตาไปทั่วโต๊ะจนเจอเพื่อนเขาจึงเดินเข้าไปหา
“ไงมึง พาพี่สาวมาด้วยเหรอวะ”เด็กผู้ชายวัยรุ่นหัวแดงใส่ต่างหูข้างเดียวสักลายที่ข้อมือหน้าตาคมคายแซวฟ้าครามเรียกเสียงหัวเราะขบขันทั่วโต๊ะมองลูกหยีอย่างขำๆ
เสื้อเชิ้ตเข้ารูปกับกระโปรงทรงเอที่เป็ทางการที่สวมใส่ไม่ค่อยเข้ากับกลุ่มวัยรุ่นที่แต่งตัวสุดเปรี้ยวต่างจากเธอลิบลับแม้แต่ฟ้าครามก็ยังชำเลืองมอง ชายหนุ่มไม่ได้สนใจว่าใครจะล้อเลียนเธออย่างไรสายตาเขายังมองที่เกมส์บนโต๊ะพูดคุยเพื่อนกับเขาอย่างสนุกสนามและผู้หญิงในโต๊ะก็เริ่มมาคลอเคลียเขาไม่ห่างและยื่นแก้วเหล้าสีทองให้
ลูกหยีอึดอัดไม่รู้จะวางตัวอย่างไรเพราะเธอไม่เคยมาสถานที่แบบนี้เธอจึงเดินเลี่ยงออกไปสูดอากาศข้างนอกเธอเดินเลี่ยงทางเดินที่คับแคบไปอีกทางที่ไม่ค่อยมีผู้คนโดยไม่รู้ว่าเป็อะไรเดินไปเรื่อยๆยิ่งเดินไปก็ไม่มีผู้คน
เดินมาอยู่ตรงห้องใหญ่มีชุดโซฟาเข้าชุดวางอยู่ตรงกลางห้องข้างหน้ามีประตูเชื่อมสู่ห้องเล็กๆไม่รู้ว่าคือห้องอะไร เธอเหลียวมองรอบห้องตกแต่งด้วยไฟสลัวมีภาพศิลปะแขวนอยู่เป็บางจุดเหลียวมองไปด้านหลังถึงได้รู้ว่าประตูมันเปิดและเธอเดินเข้ามาโดยไม่ทันได้สังเกต
เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอยู่จึงนั่งลงตรงโซฟาบนโต๊ะมีช่อดอกไม้เล็กๆวางอยู่ที่เขี่ยบุหรี่ รวมถึงกล่องเล็กๆ มีฝาปิดไว้ข้างในมีของอยู่ไม่รู้ว่าอะไรโซฟาที่นุ่มสบายทำให้พิงลงไปคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
ใสุดขีดเมื่อผู้ชายร่างสูงโปร่งดูภูมิฐานพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับประตูที่ปิดลงเขาตรงเข้ามาหาเธอมองเธออย่างประเมิน ลูกหยีรีบลุกจากโซฟาเธอเองก็ใไม่แพ้กัน
“เธอคือคนที่ณรงค์ส่งมาเหรอ”
คงเดชนักธุรกิจที่เป็เ้าของตึกนี้หรี่ตามองอย่างแปลกใจที่คุยกันไม่น่าจะใช่แบบนี้ เขา้าเด็กสิบกว่าสาววัยรุ่นหญิงสาวคนตรงหน้าน่าจะแก่กว่าสักหน่อย แต่โดยรวมแล้วหน้าตาหุ่นก็สวยใช้ได้อยู่โดยเฉพาะหน้าอกอวบที่กระเพื่อมขึ้นลงหายใจแรง
“เอ่อ ไม่ใช่คะ” ไม่มีใครส่งมาฉันมากับคุณคราม ที่ชายหนุ่มแปลกหน้าถามไม่รู้คืออะไรแต่ท่าทางไม่น่าไว้วางใจทำให้เธอตื่นกลัวยิ่งอยู่ในห้องแค่สองคน
“ทำไมไม่ชอบเหรอถึงรีบปฏิเสธ”กลิ่นบุหรี่คละคลุ้งจนต้องเบือนหน้าหนีเขาเข้ามาใกล้จนลูกหยีต้องยันมือไว้กับหน้าอกไม่ให้เข้ามา
“ฉันพลัดหลงเข้ามาค่ะตอนนี้จะกลับแล้ว”เธอตั้งท่าจะเดินออกไปแต่เขาคว้าแขนเล็กไว้
“มีใครบอกหรือเปล่าว่าต่อให้หลงไม่ได้ตั้งใจเข้ามา แต่ถ้าจะออกไปต้องได้รับอนุญาตจากฉัน”
“ปล่อยค่ะ หยีไม่ใช่อย่างที่คุณคิด”
“ไม่ใช่อย่างที่คิดแล้วคืออะไร ้าเท่าไหร่”เขากระชากทีเดียวเธอก็ตัวปลิวกระแทกหน้าอก เขาก้มลงมองใบหน้าหวานอย่างถูกใจ
“หยีไม่้าเงินของคุณ หยีจะกลับแล้วช่วยปล่อยด้วยค่ะ”
“ฮึฮึ เด็กน้อย ฉันคงทำตามที่ขอไม่ได้หรอก จะออกไปได้ต้องทำให้พอใจก่อน”
สายตาแพรวพราวที่มองเหยื่อตรงหน้าด้วยความสนุกถึงไม่ใช่อย่างที่ชอบเล่นสนุกแต่ถ้าเป็คนนี้เขาก็ไม่ปฏิเสธแววตาที่หวาดกลัวดั่งกวางน้อยมันน่าสนใจ ยิ่งถ้าปอกเปลือกที่หุ้มอยู่มันน่าดูดีกว่าเยอะ
“ปล่อยค่ะ ปล่อย”เธอร้องเรียกให้เขาปล่อยแต่เขาไม่ทำตามกำลังก้มมาจะจูบริมฝีปากบาง
“พลั่ก”เธอผลักชายหนุ่มแปลกหน้าออกด้วยแรงเท่าที่มีเขาเซแค่เล็กน้อยและกำลังสาวเท้ามาหาเธอด้วยสายตาของนักล่า และดึงแขนเล็กเธอไว้ฝ่ามือหนาบีบตรงปลายคาง
“เลือกเอาเองว่าชอบแบบไหน อยากสนุกหรืออยากเจ็บตัว”น้ำเสียงกดต่ำเมื่อให้ทางเลือกแค่ลูกหยี
“หยีไม่เลือกอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ขายตัว คุณไปเลือกเอาคนอื่นที่เขายอมเถอะ”แม้จะกลัวเพียงใดแต่เธอก็กล้าตวาดออกไป ได้เพียงแต่ดวงตาพึงพอใจกลับมาแทน
“ถ้าฉันจะเอาใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิห้ามได้”
“แต่ฉันมากับคุณครามนะคะ เขาต้องโมโหที่คุณมาทำแบบนี้กับเลขาของเขา”คำพูดของลูกหยีทำให้คงเดชอดจะยิ้มไม่ได้แม่สาวน้อยคนนี้ช่างไร้เดียงสาเหลือเกินแม้เวลาเข้าตาจนก็ยังคงอธิบายเื่ไร้สาระให้ฟังทั้งๆที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
“มากับใครฉันก็ไม่สนถ้าเข้ามาห้องนี้นั่นแปลว่าฉันได้”เขากระชากเสื้อเชิ้ตเข้ารูปจนกระดุมหลุมไปทั้งแถบยังไม่พอยังตามมากระชากเสื้อเชิ้ตของเธอจนหลุดติดมือไปเขามองหน้าอกอวบอิ่มเต็มบราที่สะท้อนขึ้นลงเพราะความกลัว
คงเดชมองร่างบางอย่างหื่นกระหายผิวเรียบเนียนไร้รอยขูดขีดมันรับรองในตัวเองว่าสินค้าตรงหน้าแทบไม่มีที่ติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวชายได้ตื่นตัวกึ่งกลางร่างกายของเขามันตั้งตรงจนลูกหยีเห็นแล้วต้องเบือนหน้าหนีถึงไม่เคยมีประสบการณ์ในเื่พวกนี้แต่ก็พอรับรู้มาบ้าง
ลูกหยีพยายามตั้งสติไม่ให้เตลิดไปมากกว่านี้ทำยังไงถึงจะเอาตัวรอดจากเหตุการณ์นี้ได้ถ้าหวังจะพึ่งครามคงฝันลมๆแล้งๆในเมื่อเขายังไม่รู้เลยว่าครามรู้หรือยังว่าเธอหายไป
คงเดชเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างย่ามใจลูกหยีร้องกรี๊ดเสียงดังพร้อมทั้งเอากระเป๋าฟาดไปที่ลำตัวไม่ยั้งเพราะทั้งโกรธและกลัวขยะแขยงในคราวเดียวกันแรงที่มีทั้งหมดจึงถูกนำมาใช้จนส่งผลให้เขาเซ เธอวิ่งไปที่ประตูอย่างรวดเร็วกระชากทีเดียวประตูก็เปิดออกและรีบร้อนวิ่งไปข้างหน้า
2K
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)
