ปัง !
คุณท่านครับ! คุณหนูถูกลักพาตัวไปครับ!”
เสียงะโดังลั่นของชายหนุ่มที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา เรียกสายตานับสิบคู่ที่กำลังนั่งประชุมเกี่ยวกับแผนงานบริษัทในอนาคตให้หันมองเป็ตาเดียว เสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อได้ยินในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา นับว่าเป็เื่ร้ายแรงที่คนในบริษัทต่างรู้ดี คุณหนูที่ชายคนนั้นพูดออกมา เป็บุคคลสำคัญของผู้เป็นายที่กำลังนั่งอยู่หัวโต๊ะ
ใครกันที่กล้าทำเื่เสี่ยงตายขนาดนี้ !
“ดูแลยังไงให้มันเกิดเื่แบบนี้ขึ้นได้!” ชายหนุ่มยืนขึ้นเต็มความสูงพร้อมตวาดลั่นห้องอย่างเหลืออด ทั้งที่ให้คนตามประกบดูแลลูกชายหัวแก้วหัวแหวนตั้งหลายคน ทำไมถึงได้…
“ผะ ผะ ผมขอโทษครับคุณท่าน ตอนนี้ทีมหนึ่งกำลังตามรอยจีพีเอสของคุณหนูอยู่ครับ!”
“วันนี้จบประชุมไว้เท่านี้ก่อน แล้วผมก็หวังว่าจะเก็บเื่ที่ได้ยินเป็ความลับนะครับ”
ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน ถึงแม้รูปประโยคจะดูเหมือนเป็เอ่ยกล่าวเตือนปกติ แต่สำหรับคนในบริษัทนั้นรู้ดี ว่าการที่อีกฝ่ายเอ่ยเตือนมันเกี่ยวข้องกับชีวิตหลังจากนี้ เพราะงั้นพวกเขาจะต้องปิดปากให้สนิท ห้ามเอาเื่ที่ได้ยินไปพูดต่อ
บริษัทที่สวัสดิการดีพร้อม รวมไปถึงเงินเดือนที่สูงลิ่ว ใครจะทำให้ชีวิตตัวเองตกต่ำจนโดนไล่ออกกันล่ะ จริงไหม ?
่สายของวันทำให้ถนนตรงหน้ามีรถยนต์เพียงประปรายเท่านั้น ต่างจาก่เช้าที่เนืองแน่นไปด้วยรถยนต์น้อยใหญ่ที่พากันออกจากบ้านไปทำงาน ทำให้รถติดเสียยกใหญ่สร้างความหงุดหงิดให้กับคนที่กำลังรีบไปทำงาน การจราจรในประเทศนี้มันก็เป็แบบนี้ ยิ่งอาศัยอยู่ในย่านกลางเมืองกรุงก็ยิ่งต้องพบเจอกับรถที่ติดแทบทุกเส้นทาง
“ตอนนี้ทีมหนึ่งกำลังไล่ตามไปติด ๆ ครับ”
ชายหนุ่มเรือนผมสีเงินพูดขึ้นหลังจากเปิดอะไรบางอย่างในโทรศัพท์มือถือ สายตายังคงจดจ้องพิกัดของคุณหนูเพราะกลัวว่ามันจะหายไปซะก่อน
ถ้าพิกัดของคุณหนูหายไป หลังจากนั้นก็คงเป็เขานี่แหละที่หายตาม !
“เื่มันเป็มายังไง ทำไมลูกกูถึงหายได้?”
ั้แ่ขึ้นมานั่งอยู่ในรถยนต์สี่ประตูสีดำประจำตัวชายหนุ่มในชุดสูทสีดำไร้รอยยับกลับปิดปากสนิทไม่พูดไม่จา แต่พวกเขาต่างรู้ดีว่าผู้เป็เ้านายกำลังสงบสติอารมณ์ที่กำลังปะทุอยู่
“ตอนที่คุณสิขเรศเข้าประชุม คุณหนูอยากทานขนมที่คาเฟ่ข้าง ๆ บริษัทครับ พวกผมเลยพาไปทาน เพียงชั่วพริบตาเดียวก็มีรถตู้สีดำมาจอดเทียบข้าง แล้วก็เกิดการปะทะกันครับ ่เสี้ยววินาทีคุณหนูก็หายไปแล้ว”
การบอกความจริงออกไปอาจจะไม่ใช่เื่ที่ดี แต่การปกปิดความเป็จริงแล้วสร้างเื่เพื่อให้ตัวเองรอด ก็ไม่ใช่เื่ที่ดีเหมือนกัน พวกเขาย่อมรู้ดีว่าตัวเองนั้นผิดเต็ม ๆ ที่ละเลยหน้าที่จนเกินไป ถึงได้ทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยคุณหนูกลับมา
สิขเรศไม่ได้พูดอะไรต่อ ถ้าเป็เ้านายคนอื่น พวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้อยู่ตรงนี้แล้วด้วยซ้ำ แต่เพราะเป็ชายหนุ่มคนนี้ พวกเขาถึงได้เลือกที่จะเอ่ยความจริงออกไป
สิขเรศ อัญกานต์ ชายหนุ่มอายุ 29 ปี กลายเป็พ่อหม้ายลูกติดเพียงเพราะว่าที่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเกิดนอกใจไปคบผู้ชายที่ไหนไม่รู้ แอบกินหลับหลังผู้เป็สามีเกือบสามปี สุดท้ายจับได้เพราะหญิงสาวเกิดท้อง และชายชู้ทนไม่ไหวที่จะต้องเป็ตัวแทน ทำให้เื่ราวที่เกิดขึ้นบานปลายกลายเป็เื่ใหญ่ สิขเรศรู้ดีว่าผู้เป็แม่ไม่ได้รักลูกชายเธอเลยแม้แต่นิดเดียว มันเกิดขึ้นั้แ่ที่เขาและเธอต้องหมั้นหมายกันเพื่อธุรกิจ มีลูกตามคำสั่งโดยที่ไม่ได้รัก แต่สิขเรศรัก ‘ภูผา’ อย่างใจจริง ทำทุกอย่างในฐานะพ่อได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง สิขเรสมอบเงินให้ว่าที่ภรรยาจำนวนหนึ่งแลกกับการที่ลูกต้องอยู่กับเขาเท่านั้น โชคยังดีที่เธอไม่ได้มีปัญหาอะไร จึงทำให้การหย่าตามกฎหมาย ต่างคนต่างใช้ชีวิตบนเส้นทางของใครของมัน
ภูผารู้เื่ราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด แม้กระทั่งรู้ถึงความรู้สึกที่มารดาไม่ได้รักเขาเลยสักนิดเดียว แต่เด็กชายมีทุกอย่างที่้า มีสาวใช้ที่คอยดูแล และมีเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่เคียงข้างคอยอยู่เป็เพื่อนทุกเวลา มีบิดาที่รักเขายิ่งกว่าอะไรดี แม้จะเหงาเวลาเห็นครอบครัวคนอื่นที่อยู่กันครบพ่อ แม่ ลูก แต่ภูผาก็เข้าใจดี
“คุณท่านครับ พิกัดคุณหนูหายไปแล้วครับ! จุดสุดท้ายอยู่ที่เมือง x ครับ!”
“รีบไป! เหยียบให้มิดเดี๋ยวนี้เลย!”
อย่าเป็อะไรไปนะภูผา ป๊ามาแล้ว ป๊ากำลังไปช่วยนะ อย่าเป็อะไรไปนะลูกชายของป๊า
“ทั้งหมดยี่สิบบาทครับ”
เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยบอกราคาทั้งหมด ก่อนจะยื่นมือไปรับเงินมาพร้อมกับกดที่หน้าจออย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับยื่นใบเสร็จคืนให้กับลูกค้าด้านหน้าทันที
เมื่อร้านค้าไร้ลูกค้า บรรยากาศภายในร้านจึงมีเพียงแค่เสียงเครื่องปรับอากาศและตู้แช่ที่บ่งบอกการทำงานของมัน ถึงแม้ว่าร้านสะดวกซื้อจะอยู่ในบริเวณหอพักที่เพิ่งเปิด แต่ทางหลังร้านกลับมีตึกร้างสามชั้นที่ทำเอาบรรยากาศโดยรอบดูน่ากลัว มีข่าวโจรดักชิงทรัพย์แต่วันต่อมาก็พบร่างโจรคนนั้นในสภาพปางตาง แต่การที่จับโจรได้น่าจะเป็เื่ที่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด
“พี่ไปหลังร้านก่อนนะ เฝ้าร้านด้วย”
“ได้ครับพี่”
ชายหนุ่มหันไปบอกกับเพื่อนร่วมงานที่อายุน้อยกว่า แต่ระยะการทำงานนั้นนานกว่าเขา ชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มของร้านเดินออกมาบริเวณด้านหลัง เพื่อที่จะมาจัดการกล่องลังที่ยังไม่ได้มัด
พันดาว ชื่อของชายหนุ่มเ้าของความสูง 178 ซม. รูปร่างที่ดูสมส่วนทำให้ลูกค้าหลายคนที่เข้ามาภายในร้านต่างพากันเหลือบตามอง บวกกับรูปหน้าที่ดูโดดเด่นประหนึ่งดารามาแอบทำพาร์ทไทม์เลยก็ว่าได้ เรือนผมสีดำธรรมชาติที่ถูกตัดแต่งทรงบ๊อบแสกข้าง โครงหน้าที่ดูเรียว คิ้วทรงสวยธรรมชาติที่ไม่รกราวกับกันคิ้วทุกครั้ง จมูกโด่งเป็สันสวยปลายรั้นดูมีเสน่ห์ ตากลมโตสองชั้นเฉี่ยวปลายสะกดคนมอง ริมฝีปากกระจับสีสดธรรมชาติ
เขามาสมัครงานเป็พนักงานร้านสะดวกซื้อได้เกือบเดือนแล้ว ถึงแม้ว่างานจะหนัก แต่สำหรับพันดาว มันเป็งานที่ดี เพื่อนร่วมงานก็ดีอีกด้วย
วันนี้ก็เงียบเหมือนเดิมเลยสินะ
เคร้ง !
“แงงง ช่วยด้วยยยย ป๊า ช่วยด้วย!”
เสียงเด็กนี่ !
ไวกว่าความคิด พันดาววางเชือกฟางในมือลงก่อนจะวิ่งไปยังต้นเสียงทันที ถ้าฟังไม่ผิดต้องเป็เสียงเด็กแน่ ๆ มันดังมาจากตึกร้างตรงหน้า เขาภาวนาว่าไม่ให้เกิดเื่ร้าย ๆ กับเด็กคนนั้น จนกว่าเขาจะไปถึง อย่าเพิ่งเกิดเื่อะไรขึ้นเลยนะ !
“หุบปากเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวกูตบให้ปากแตกเลยไอ้เด็กเวรนี่!”
เสียงเข้มตวาดเสียงดังพร้อมกับง้างมือ เมื่อเด็กชายตรงหน้าที่จับมาเกิดได้สติร้องแหกปากโวยวายเสียงดังลั่น เขากลัวว่าจะมีคนอื่นได้ยิน อย่างน้อยก็จนกว่าพ่อของเด็กคนนี้จะมาถึง เขา้าเงินก้อนโต และสิ่งที่เขาทำก็ถูกว่าจ้างมาอีกที
“อึก ฮึก”
“ไม่เห็นมีใครตามมาเลย”
“เดี๋ยวก็มี อย่าลืมดิ เขาบอกมาว่ามันรักลูกชายจะตายห่า เพราะงั้นมันต้องมาแน่นอน”
ยังไงก็ต้องมาแน่นอน
ตึก ตึก ตึก
นั่นไงมาแล้ว…
“เฮ้ย! พวกมึงทำเหี้ยอะไรวะ!”
พันดาวถึงกับเบิกตากว้างกับภาพที่เห็น เด็กหนุ่มที่น่าจะอยู่ใน่ประถมต้น ๆ กับกลุ่มชายหนุ่มจำนวนหนึ่งที่ดูทรงไม่ต่างอะไรกับพวกคนชั่ว ในมือของพวกมันมีอาวุธครบมือ แต่หลัก ๆ เป็พวกท่อนเหล็กกับไม้หน้าสาม
สายตากลมตวาดมองเก็บรายละเอียดภายในเสี้ยววินาที ก่อนจะตวัดกลับไปมองที่เด็กอีกครั้ง เด็กผู้ชายตรงหน้าเงยสบตา แม้จะไม่รู้ว่าคนมาใหม่เป็ใครก็ตาม แต่ความอุ่นใจที่เกิดขึ้นมันทำให้ภูผาร้องเรียกทั้งที
“ช่วยด้วยครับ พวกนี้จับผมมา!”
“เฮ้ย! ไอ้เด็กเหี้ยนี่ หุบปาก! โอ๊ย!”
ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าหันไปตวาดเด็กชายที่ถูกมัด ก่อนจะง้างมือหวังจะตบอีกคน แต่ถูกของแข็งบางอย่างกระแทกเข้าที่ศีรษะเต็มแรง
“มึงปาหินใส่กูเหรอ!”
“ดีแค่ไหนแล้วที่กูปาหิน มึงปล่อยเด็กมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นกูแจ้งตำรวจแน่!”
“ฮ่า ๆ มึงลองสิ กูจะฆ่าไอ้เด็กเวรนี่ต่อหน้ามึงเลยคอยดู!”
ไอ้พวกชั่วนี่แม่ง !
“เด็กน้อย” เมื่อเลือกไม่ได้ ก็คงต้องทำแบบนั้นอีกครั้งสินะ “หลับตาจนกว่าพี่คนนี้จะบอกให้ลืมตานะ” มือเรียวล้วงไปหยิบคัตเตอร์ที่กระเป๋าหลังขึ้นมาถือ
ภูผาที่ได้ยินดังนั้นก็รีบหลับตาปี๋ทันที แม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ภายในใจก็กู่ร้องให้ผู้เป็พ่อมาช่วยเขาไว ๆ
“เบียวสัส มึงคิดว่ามึงจะทำอะไรพวกกูได้เหรอวะไอ้หนุ่ม กลับไปทำงานเถอะ อย่าเสนอหน้ามายุ่งไม่เข้าเื่”
“กูมันขี้เสือกซะด้วยสิ”
พันดาวแสยะยิ้มก่อนจะพุ่งเข้าใส่ทันที เกิดการปะทะขึ้นภายในตึกร้าง เสียงร้องโอดครวญดังขึ้นเป็ระยะพร้อมกับร่างชายหนุ่มที่ลงไปนอนกองกับพื้น ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีทุกอย่างก็จบ
พันดาวเช็ดคราบเืที่ใบคัตเตอร์ ก่อนจะเก็บมันที่เดิม พร้อมกับก้าวเท้ามาหาเด็กชายตรงหน้าที่กำลังหลับตาปี๋ตามคำสั่งของเขา มือเรียวแก้มัดเชือกที่พันรอบอย่างเบามือก่อนจะเช็กรอยตามตัว เมื่อเห็นว่าไม่มีาแจึงบอกให้เด็กคนนี้ลืมตาทันที
“ปลอดภัยแล้ว ลืมตาเถอะ”
ภูผาค่อย ๆ ลืมตามอง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนหลายคนนอนกองกับพื้น แม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่อยากเอ่ยถามออกไป
“ไปจากที่นี่เถอะ เด็กน้อยควรอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีสิ”
เอี๊ยดดด
ปึง !
“ภูผา!”
“ป๊า!”
สิขเรศรีบลงจากรถก่อนจะวิ่งเข้าไปหาลูกชายเพียงคนเดียวของเขา พ่อลูกกอดกันกลมเท่ากับความห่วงหาที่มีมากมาย เหล่าบอดี้การ์ดคนอื่น ๆ รีบวิ่งเข้าไปตรวจดูในตึกร้างทันที เหลือเพียงแค่พันดาว และสองพ่อลูก
“ไม่าเ็ตรงไหนใช่ไหม?”
“ไม่ครับ พี่คนนั้นช่วยผาเอาไว้” ภูพาชี้ไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
สิขเรศมองสำรวจอีกฝ่าย คราบเืที่อยู่บนเสื้อทำให้สิขเรศอดทึ่งไม่ได้ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เป็อะไรเลย ฝีมือดีสินะ
“ขอบคุณนะครับ”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว”
“เดี๋ยวก่อน”
ไม่ทันที่สองเท้าจะก้าวเดินก็ต้องหยุดลง เมื่อเสียงทุ้มของคนตรงหน้าดังขึ้น สิขเรศยืนเต็มความสูงและนั่นก็ทำให้พันดาวต้องชะงักเล็กน้อย เพราะคนตรงหน้าสูงกว่าเขาซะอีก ดูด้วยตาแล้วน่าจะสูงประมาณ 188 ซม. ทรงผมที่ถูกเซ็ตเป็อย่าดีทำให้เห็นรูปหน้าที่คมเข้มเด่นชัด คิ้วหน้าดกดำ ทำให้สันจมูกโด่งนั้นดูเด่นสะดุดตา ดวงตาเรียวสองชั้นดูดุคม ริมฝีปากบางที่ดูมีเสน่ห์ ไหนจะหุ่นกำยำอีก ช่างเป็ผู้ชายที่น่าอิจฉาซะเหลือเกิน
“คุณสนใจมาเป็พี่เลี้ยงเด็กไหมครับ”
“อะไรนะครับ? เอ่อ ผมเกรงว่าน่าจะไม่เหมาะเท่าไร” ให้เป็พี่เลี้ยงเด็กเนี่ยนะ เป็งานที่ไม่คิดจะทำเลยั้แ่จำความได้
“ผมให้เงินไม่อั้น พร้อมที่พัก ทุกอย่างที่คุณ้า ขอเพียงแค่เป็พี่เลี้ยงลูกชายผมก็พอ ได้โปรด”
ไม่ได้เป็คนใจอ่อนง่ายนะบอกเอาไว้
“เฮ้อ ก็ได้ครับ หวังว่าเงินที่ให้จะคุ้มค่านะ”
ติดตามตอนต่อไป
#พี่เลี้ยงคนใหม่เป็นักฆ่า
ยังไม่ได้ตรวจเช็กคำผิดนะคะ
สวัสดีค่ะ ออริบีนะคะ เป็นักเขียนหน้าใหม่ ยังงงกับเว็บนี้อยู่ อาจจะติดขัดนิดหน่อย แต่จะพยายามทำความเข้าใจนะคะ
1K
![ทะลุมิติไปทำฟาร์มกับหมอหญิงตัวน้อย [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577226_38281423.webp)
