มารดาของหลี่เอ้อร์โก่วมีบุตรสี่คนคนแรกเป็บุตรชาย แต่ก่อนคลอด นางหลี่ไปขุดหัวไผ่ในน้ำ ตอนนั้นบ้านยากจนมากไม่มีคนทำงาน นางหลี่จึงต้องแบกท้องโตไป ผลคือเพราะแช่อยู่ในน้ำนานเกินไปเด็กที่คลอดออกมาจึงสมองไม่ดี เป็คนปัญญาอ่อน
ต่อมาคลอดอีกสองคนแต่เป็บุตรสาวทั้งคู่
จนกระทั่งคลอดหลี่เอ้อร์โก่วออกมาแต่เพราะคลอดก่อนกำหนด หลี่เอ้อร์โก่วเกิดมาก็สุขภาพไม่ดี เลี้ยงยากมากจึงตั้งชื่อว่าหลี่เอ้อร์โก่วในภายหลัง
ว่ากันว่าชื่อยิ่งต่ำต้อยเท่าไรก็จะยิ่งเลี้ยงง่ายเท่านั้น
และแล้วหลี่เอ้อร์โก่วก็เติบโตมาได้อย่างปลอดภัยหลี่ฟู่และนางหลี่ทะนุถนอมเขาประหนึ่งดวงใจเสมอมาในอนาคตก็หวังพึ่งหลี่เอ้อร์โก่วจะดูแลปรนนิบัติยามแก่ชรา
หลี่เอ้อร์โก่วเบ้ปาก“ก็เพราะเซียวหยวนินั่นแหละ!”
พอนางหลี่ได้ยินก็กล่าวอย่างเหยียดหยาม“ฉันนึกว่าเื่ใหญ่อะไร ที่แท้ก็เซียวหยวนินั่นเอง!ความสามารถเขามีเพียงเท่านั้น ถูกสตรีครอบงำจนเสียคนทำงานหนักราวกับสัตว์เดรัจฉานยังหลงระเริงว่าตนเองได้สิ่งล้ำค่าไม่มีผู้ชายคนไหนหรอกที่วันๆ จะเอาแต่ซักผ้าทำกับข้าว โชคดีนะที่แกไม่ได้แต่งงานกับซูเจียวเจียว”
หลี่เอ้อร์โก่วพยักหน้าหงึกหงัก
นางหลี่ยิ้ม“ลูกรักอย่าเพิ่งโมโหไปเลย คอยดูเถอะ เดี๋ยวแม่จะไปช่วยลูกแก้แค้น!”
หลี่เอ้อร์โก่วขมวดคิ้ว“แม่จะช่วยผมยังไง?”
“เื่นี้ลูกไม่ต้องยุ่งหรอก” พูดจบนางหลี่ก็สะพายถังอุจจาระขึ้นบ่าอีกครั้ง แล้วเดินจากไป
นางหลี่รดปุ๋ยผักจนทั่วทุกแปลงจากนั้นจึงสะพายถังอุจจาระเปล่าไปยังริมแม่น้ำ
ทางด้านนี้เซียวหยวนิซักผ้าเกือบเสร็จแล้ว เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายของการล้างก็จะเสร็จสิ้น แต่แล้วเขาก็เห็นมารดาของหลี่เอ้อร์โก่วสะพายถังอุจจาระเปล่าเดินมา
พอเธอเดินเข้ามาใกล้กลิ่นเหม็นก็พลันโชยมาจนแสบจมูก
“ป้าหลี่ครับ ป้าจะล้างถังอุจจาระก็ไปล้างทางด้านล่างสิครับทำไมถึงได้ขึ้นมาข้างบนนี้ล่ะครับ”
เวลานั้นมีคนจำนวนมากกำลังซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำแถมยังมีผู้ชายหลายคนถอดเสื้อเหลือแต่กางเกงขาสั้นยืนอาบน้ำอยู่ในแม่น้ำอีกด้วยอากาศตอนนี้ยังคงร้อนอบอ้าว หลังเลิกงานเหงื่อออกท่วมตัวการเช็ดล้างตัวก็ช่วยให้คลายร้อนได้มาก
ทุกคนที่เห็นนางหลี่ต่างก็ส่งเสียงบ่นอย่างไม่พอใจ
นางหลี่เบ้ปากอย่างดูแคลน“มันจะอะไรนักหนา ใครบ้านไหนไม่มีถังอุจจาระบ้าง? พวกแกไม่เข้าส้วมกันหรือไง?”
ป้าหวังทนไม่ไหวจึงโต้เถียงกับนางหลี่ “จะล้างถังส้วมก็ควรไปล้างที่ปลายน้ำเองเสียด้วยซ้ำ!ทำไมถึงทำตัวแบบนี้เล่า!”
ป้าหวังก็คือมารดาของหลี่ต้าเฉวียน
“ด้านล่างทุกคนก็จับจองกันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? อีกอย่างน้ำข้างบนก็สะอาดกว่าตั้งเยอะ” นางหลี่ไม่ยอมถอยพลางโยนถังอุจจาระขนาดใหญ่ลงแม่น้ำโดยตรงแล้วเริ่มล้างทำความสะอาด
ทุกคนเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นยืนถอยออกไปผู้ที่กำลังซักผ้าก็หยุดซัก ผู้ชายหลายคนที่กำลังอาบน้ำก็รีบขึ้นฝั่ง
พวกเขากำลังซักผ้าอาบน้ำอยู่ด้านล่าง แต่เธอกลับล้างถังอุจจาระอยู่้ามันไม่ใช่การจงใจทำให้คนอื่นขยะแขยงหรอกหรือ?
ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเสื้อผ้าและตัวจะไม่สะอาดแต่ตอนนี้กลายเป็อาบสิ่งสกปรกน่าขยะแขยงไปทั่วร่างแทน
ป้าหวังโกรธจนหน้าเขียว“หลี่จินฮวา นางบ้านี่! วันๆ เอาแต่ก่อเื่!”
นางหลี่หรือหลี่จินฮวาแค่นเสียงอย่างดูแคลน “น้ำในแม่น้ำนี้ไม่ใช่ของบ้านหล่อนนี่ฉันอยากจะล้างตรงไหนก็ล้าง หล่อนมีสิทธิ์มาห้ามฉันหรือไง?”
ป้าหวังโกรธจนสีหน้ายิ่งบึ้งตึงขึ้นอีกหลายส่วนสุดท้ายก็ต้องคว้าเสื้อผ้าของตัวเองกลับไปพร้อมกับบ่นพึมพำ
ทุกคนต่างก็รู้สึกไม่พอใจแต่ก็ไม่อยากลงไม้ลงมือ จึงได้แต่ด่าทอสองสามคำแล้วจากไป
นางหลี่ทำท่าไม่สนใจสิ่งใดยังคงล้างถังอุจจาระต่อไปอย่างหน้าด้านๆและไม่ลืมที่จะเลิกคิ้วมองเซียวหยวนิอย่างหยิ่งผยอง
ใครใช้ให้ไอ้ตัวซวยนี่กล้ามาแกล้งลูกชายของฉันกัน!
ฉันจะต้องทำให้มันขยะแขยงจนตายไปเลย!
ส่วนคนอื่นๆที่โดนลูกหลงไปด้วยนั้น ก็เป็เพราะเซียวหยวนิ ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย!
เซียวหยวนิเก็บเสื้อผ้าขึ้นมานานแล้วั้แ่หลี่จินฮวาเริ่มล้างถังอุจจาระเขานั้นเป็ผู้ชายตัวใหญ่ ไม่เหมาะที่จะทะเลาะวิวาทกับผู้หญิง
เขาจึงอุ้มกะละมังซักผ้าเดินขึ้นไป้าที่ไกลออกไป
เขาเพิ่งเดินออกไปไม่นานหลี่จินฮวาก็ลื่นล้ม ‘ตูม’ ลงไปในน้ำโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอสำลักกลืนน้ำเข้าไปอึกใหญ่
“ฮ่าๆๆ ...”
ผู้คนริมฝั่งแม่น้ำที่ยังเดินไม่ไกลนักเมื่อเห็นฉากนี้ ก็พากันหัวเราะเสียงดังลั่น
“สมน้ำหน้า!”
“ถุย! นี่แหละคือผลกรรม! กินน้ำที่ตัวเองล้างถังอุจจาระเอง ฮ่าๆๆ ...”
ป้าหวังก็อุ้มกองผ้าหัวเราะอย่างมีความสุข “คนชั่ว์จะจัดการเองดูซิว่าคราวหน้าจะกล้าทำเื่เลวร้ายอีกไหม”
หลี่จินฮวาดิ้นรนอยู่ในน้ำสองสามครั้งแม่น้ำไม่ได้ลึกมาก แค่ระดับเอวเท่านั้น ไม่นานเธอก็ปีนขึ้นมาได้ในที่สุดร่างกายเปียกโชกขึ้นฝั่ง
หลี่จินฮวาฟุบตัวลงข้างแม่น้ำแล้วอาเจียนพอคิดถึงน้ำสกปรกที่ตัวเองกลืนเข้าไป เธอก็รู้สึกคลื่นไส้จนทนไม่ไหวอาเจียนออกมาอย่างหนักจนแทบจะอาเจียนเอาดีออกมาหมดแล้ว
ทุกคนหัวเราะกันอย่างท้องคัดท้องแข็งหัวเราะกันอย่างสาแก่ใจ
เซียวหยวนิกำลังจะจากไปแต่ก็เห็นหลี่จินฮวาจู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืน แล้วพุ่งเข้ามาหาเขา“ก็แกนั่นแหละที่ทำให้ฉันตกน้ำ! ห้ามไปไหนเด็ดขาด!”
เซียวหยวนิขมวดคิ้วแล้วโยกตัวหลบไปด้านข้างร่างของหลี่จินฮวาจึงพลาดเป้าพลัดตกลงไปกระแทกพื้นอย่างแรงจนปากแตกเืออกแถมตอนนี้ร่างกายเธอยังเต็มไปด้วยโคลน ดูแล้วน่าสังเวชใจเป็ที่สุด
“โอ๊ย! ฉันถูกทำร้าย! เซียวหยวนิ ไอ้ตัวซวยนี่ทำร้ายฉัน!ไม่เพียงแต่จงใจผลักฉันตกน้ำ ยังทำร้ายฉันจนปากแตกเืไหล... โอ๊ยฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!” หลี่จินฮวาเริ่มกรีดร้องเสียงดังนี่คือการแสดงขั้นสุดยอดของกลยุทธ์เรียกร้องความสนใจที่ว่า 'ร้องไห้โวยวาย และขู่จะผูกคอตาย'
สีหน้าของเซียวหยวนิพลันเ็าลง
ป้าหวังขยับมุมปากอย่างพูดไม่ออก“หลี่จินฮวา คิดจะไถเงินก็ต้องมีหลักฐานหน่อยสิคะ? พวกเราที่อยู่ตรงนี้เห็นกันจะจะว่าคุณเซียวหยวนิไม่ได้แตะตัวคุณเลยสักนิด คุณตกน้ำไปเองชัดๆแต่กลับมาโทษคนอื่น”
“เมื่อกี้คุณก็เป็ฝ่ายจะเข้าไปทำร้ายคนอื่นเองพอพลาดเป้าก็ไปชนกับหินจนปากแตกเืไหล อย่าริอ่านใส่ความกันเลย!”
“ใช่ๆ! พวกเราก็เห็นกันชัดเจน!”
คนหลายคนที่ยังไม่ไปไหนก็พากันช่วยพูด
เซียวหยวนิรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ทุกคนช่วยพูดแทนเขาเพราะฐานะทางบ้านของเขาไม่ดี คนในหมู่บ้านจึงไม่ค่อยอยากคุยกับบ้านเขามากนักกลัวว่าจะถูกตราหน้าว่าเป็ผู้ที่สนับสนุนเ้าของที่ดิน
แต่ตอนนี้ทุกคนกลับพูดเพื่อเขา
ส่วนหนึ่งเป็เพราะการกระทำของหลี่จินฮวาเมื่อครู่ไปสร้างความไม่พอใจให้กับทุกคน
หลี่จินฮวารีบลุกขึ้นดวงตาจ้องมองป้าหวังและคนอื่นๆ อย่างดุร้าย “พวกแกจะไปรู้อะไร!พวกแกเดินนำหน้าไปก่อนแล้ว ไม่ได้เห็นชัดๆ เลยสักนิด!เป็เซียวหยวนิผลักฉันชัดๆ! ถ้าไม่ใช่เขาผลักฉัน ฉันจะตกน้ำไปได้ยังไง? ฉันจะไปหาเื่เขาทำไม? แล้วฉันจะล้มลงปากแตกได้ยังไง!ฉันไม่สนหรอกนะ เื่นี้เซียวหยวนิต้องรับผิดชอบ!”
เธอได้ยินมาว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเซียวหยวนิจับกระต่ายป่าได้สองตัว กินไปแล้วหนึ่งตัวและอีกตัวหนึ่งกำลังเลี้ยงอยู่
หลี่จินฮวาเท้าสะเอวหันไปมองเซียวหยวนิแล้วกล่าวว่า “ฉันเืไหลเยอะขนาดนี้เซียวหยวนิ แกต้องชดใช้เป็กระต่ายป่าที่บ้านแกให้ฉันบำรุงร่างกาย”
1K
