เมื่อเซียวเจิ้งกลับไปยังแผนกรักษาความปลอดภัย ถังิที่กำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็รีบลากเซียวเจิ้งเข้าไปในห้องล็อกเกอร์ทันที
“เกิดอะไรขึ้น? นายถูกหัวหน้าไป๋เรียกเข้าไปในโรงยิมใช่ไหม?”
“อืม”
เซียวเจิ้งจุดบุหรี่
“โรงยิมในบริษัทของเรานี่มันเจ๋งชะมัด แทบจะได้มาตรฐานสากลอยู่แล้ว”
ถังิไม่มีอารมณ์มาฟังเซียวเจิ้งพูดจาไร้สาระ เขายื่นมือไปลูบคลำเซียวเจิ้งทั่วทั้งตัว ฝ่ายเซียวเจิ้งทั้งโกรธทั้งอาย รีบผลักถังิออกไป
“ทำบ้าอะไรเนี่ย? ฉันไม่ได้เป็เกย์อย่างที่นายคิดนะเฟ้ย!”
“ไม่าเ็เลย?”
ถังิพ่นลมหายใจออกมา จากนั้นลูบคางตัวเอง แล้วกล่าวออกมาว่า
“หัวหน้าไป๋ไม่ได้หาเื่ให้นายหรอกเหรอ? หลิวฉี่ิไม่ได้เล่นงานนายหรอกเหรอ?”
เซียวเจิ้งทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่านั่งไขว่ห้างอย่างสงบนิ่ง
“ผู้ชายรูปหล่อ สูง 8 เมตรอย่างพี่เจิ้งจะถูกพวกนั้นข่มขู่เอาได้ยังไง?”
“โม้ให้มันน้อย ๆ หน่อย” ถังิกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“ฉันถามคนอื่นมาจนแน่ใจแล้ว หัวหน้าไป๋ตั้งใจที่จะไล่นายออก เ้าหลิวฉี่ิยังไม่คิดที่จะใช้โอกาสนี้เล่นงานนายอีกเหรอ?”
เซียวเจิ้งเลิกคิ้ว “ดูเหมือนว่านายจะรู้ทุกเื่เลยนี่?”
ถังิคลี่ยิ้ม “บอกตรง ๆ เลยก็แล้วกัน หลิวฉี่ิกับฉันไม่ถูกกันมาตั้งนานแล้ว เขาเห็นว่าฉันชอบเข้าไปป้วนเปี้ยน อยู่ใกล้ ๆ นาย ถ้าเขาไม่พยายามบังคับให้นายออกไป มันก็คงจะไม่สอดคล้องกับนิสัยใจแคบของเขา”
“ไอ้หลานชายนี่! นายใช้ฉันเป็ตัวรับะุใช่ไหม?” เซียวเจิ้งลุกขึ้นยืน แล้วแสร้งกล่าวด้วยความโมโห
“ฉันอุตส่าห์คิดว่าเราเป็พี่น้องกัน ไม่คิดเลยว่านายจะเป็คนชั่วช้าแบบนี้!”
“ใจเย็น ๆ ก่อนสิพี่เจิ้ง!”
ถังิรีบหยิบบุหรี่จงหัวออกมายื่นให้เซียวเจิ้งมวนหนึ่ง
“ฉันจะหักหลังพี่น้องของตัวเองได้ยังไง? แต่นายลองคิดดูสิ แผนกรักษาความปลอดภัยของพวกเรามีคนเกือบ 30 คน นอกจากผู้กุมอำนาจอย่างหัวหน้าไป๋ ทุกคนก็อยู่ในความดูแลของฉันกับหลิวฉี่ิกันหมด แค่นายเดินเข้ามาใกล้ฉัน นายก็กลายเป็ศัตรูกับหลิวฉี่ิแล้ว และในทางกลับกัน ถ้านายไปข้องแวะกับหมอนั่น นายก็จะกลายเป็ศัตรูกับฉันเหมือนกัน”
ถังิเห็นว่าดวงตาของเซียวเจิ้งกำลังจ้องมองบุหรี่จงหัวในกระเป๋าของตัวเอง หัวใจก็พลันกระตุก และหยิบบุหรี่จงหัวส่งให้เซียวเจิ้งทั้งซอง
“เห็นแก่มิตรภาพของเราสองคน นายยังไปเข้าพวกกับหลิวฉี่ิลงอีกเหรอ?”
“เื่นั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว”
เซียวเจิ้งยัดซองบุหรี่จงหัวลงไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเอง จากนั้นจึงสูบบุหรี่อย่างอารมณ์ดี
“ฉันเองก็ไม่ชอบขี้หน้าหมอนั่นเหมือนกัน”
“ใช่ไหมล่ะ!”
ถังิใส่อารมณ์ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วกล่าวขึ้นมาว่า
“พอหมอนั่นเห็นว่าหัวหน้าไป๋ให้ท้าย ก็ไม่เห็นทีมของพวกเราอยู่ในสายตา พอมีงานหนัก ๆ ก็โยนมาให้ทีมที่หนึ่งตลอด คอยดูเถอะ สักวันฉันจะต้องจัดการมันให้ได้!”
เซียวเจิ้งคลี่ยิ้มเล็กน้อย ไม่แสดงความเห็นออกมา
เมื่อถังิเห็นแบบนั้น เขาก็ถามออกมาว่า
“แล้วตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฉันเห็นเ้าหลิวฉี่ิทำท่าอย่างกับคนกินอึ ไม่ใช่ว่าถูกขัดขวางมาเหรอ? หัวหน้าไป๋ปล่อยนายไปหรือยังไง?”
“อืม ตอนนี้ฉันเป็สมาชิกของแผนกรักษาความปลอดภัยเต็มตัวแล้ว หลังจากนี้คงต้องขอให้พี่ิช่วยดูแล” เซียวเจิ้งส่งยิ้มอย่างเสแสร้ง
“ไว้ใจฉันได้เลย!” ถังิตบหน้าอกตัวเอง
“ต่อจากนี้ไปถ้าฉันได้กินเนื้อ ฉันจะไม่ยอมให้นายซดน้ำซุปแน่นอน”
เซียวเจิ้งพยักหน้า จากนั้นจ้องมองถังิที่กำลังใส่ชุดลำลอง
“ยังอยู่ในที่ทำงานอยู่เลย ทำไมนายถึงเปลี่ยนเสื้อผ้าซะแล้วล่ะ? คิดจะโดดงานเหรอ? พี่ิ พาฉันไปด้วยคนสิ.......”
“อะไรของนาย? บริษัทมอบหมายงานมาให้ฉันต่างหาก อีกเดี๋ยวฉันจะต้องไปทวงหนี้กับแผนกการเงิน” ถังิกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“พวกเราอยู่ในแผนกรักษาความปลอดภัยไม่ใช่เหรอ? จะให้ไปทำงานของแผนกการเงินได้ยังไง?” เซียวเจิ้งไม่พอใจในความอยุติธรรมที่ได้รับ
“พวกนั้นเห็นว่าเราเป็แรงงานราคาถูกเหรอ?”
“มันไม่ได้เวอร์อย่างที่นายพูดหรอกน่า ก็แค่ไปช่วยแผนกการเงินทวงหนี้ที่ล่าช้ามานานกว่าครึ่งปีเท่านั้น หัวหน้ากำชับมาว่า ทางแผนกการเงินขอให้พวกเราแสดงความน่าเกรงขามให้มากเข้าไว้”
ถังิกล่าวออกมา จากนั้นสีหน้าท่าทางของเขาก็พลันเปลี่ยนไป เขากระซิบเสียงเบาว่า
“ฉันจะบอกอะไรให้ ถึงในซินอ้าวจะมีพนักงานหญิงอยู่มากมายนับไม่ถ้วน แต่ที่จัดว่าเด็ดจริง ๆ ก็คือแผนกการตลาดกับแผนกการเงิน แผนกการตลาดขึ้นชื่อว่ามีแต่สาวสวยอ่อนเยาว์ เต็มไปด้วยความร่าเริง มีชีวิตชีวา ส่วนแผนกการเงินให้อารมณ์เหมือนเทพธิดา แต่ละคนสง่างาม สูงส่งกันทั้งนั้น”
เมื่อเซียวเจิ้งได้ยินแบบนั้น เขาก็รีบหยิบซองบุหรี่จงหัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ และส่งให้ถังิอย่างไม่รีรอ
“พี่ิ ฉันอยู่ในแผนกมา 2 วันแล้ว นายควรจะพาฉันออกไปเจอโลกภายนอกบ้าง ว่าไหม?”
ถังิคลี่ยิ้มชั่วร้าย เขานำซองบุหรี่กลับคืนมาอย่างสบายใจ จากนั้นหัวหน้าทีมที่หนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า
“ตามกฏระเบียบของบริษัท พวกเรามีโอกาสน้อยมากที่จะได้พูดคุยกับเพื่อนร่วมงานหญิงเป็การส่วนตัว ส่วนเื่ออกไปจากบริษัทน่ะ.........”
“พี่ิ อาหารว่างในคืนนี้เป็ของฉัน!” เซียวเจิ้งกล่าวยืนยัน“แค่เหล้าก็พอแล้ว!”
“ตกลง!” ถังิโบกมือ
“พวกเราพี่น้องลงเรือลำเดียวกันแล้ว เวลามีเื่ดี ๆ จะไม่พานายไปด้วยได้ยังไงกัน? ฉันจะบอกอะไรให้ ผู้อำนวยการของแผนกการเงินคือผู้หญิงที่สวยเป็อันดับต้น ๆ ในซินอ้าวเลย ทั้งรูปร่าง หน้าตา นิสัยใจคอ จัดว่าชั้นหนึ่ง เธออ่อนโยนเหมือนกับสายน้ำ ใจดีเหมือนกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิที่พัดกระดูกของคนให้อ่อนยวบ”
เซียวเจิ้งพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย “บอสของแผนกการเงินที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น จะหันมามองเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเราเหรอ?”
“ดูถูกตัวเองเกินไปแล้ว!” ถังิจัดคอเสื้อของตัวเอง แล้วกระซิบว่า
“เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ขึ้นชื่อเื่ความภาคภูมิใจอย่างพวกเรา อย่าให้มีโอกาสเข้ามาใกล้โดยเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้นจะมีแค่คำเดียวเท่านั้น นั่นก็คือประสบความสำเร็จ!”
เซียวเจิ้งหัวเราะออกมาอย่างโง่งม “นายนี่มันหน้าด้านยิ่งกว่าฉันซะอีก”
“รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว มัวรออะไรอยู่ได้!” ถังิตบบ่าเซียวเจิ้ง
ทั้งสองคนกำลังรอที่ลานจอดรถด้านล่าง ในระหว่างที่ไม่มีอะไรทำ ถังิก็ใช้โอกาสนี้อธิบายที่มาที่ไปของภารกิจนี้ให้เซียวเจิ้งฟัง
ฝ่ายที่เป็หนี้คือบริษัทที่รวบรวมเอาโรงแรม บาร์ และร้านคาราโอเกะภายในเมืองิจูมาไว้ในเครือ มีเงินทุนมหาศาล แต่โดยพื้นฐานกลับไม่สะอาดนัก พวกเขามักจะใช้คนมากดขี่ข่มเหงคู่ค้า และมีประวัติค้างชำระหนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง
เดินทีตามเส้นทางการพัฒนาของกลุ่มบริษัทซินอ้าว มันเป็ไปไม่ได้เลยที่จะให้ความร่วมมือทางธุรกิจกับบริษัทเช่นนี้ แต่เป็เพราะว่ามีพนักงานโลภมากบางคนในบริษัทรับเงินใต้โต๊ะมา จึงเป็เหตุให้หลินฮั่วอินให้ความร่วมมืออย่างไม่มีทางเลือก แต่ผลปรากฏว่าเมื่อโครงการเสร็จสมบูรณ์อย่างน่าพอใจ พอซินอ้าวขอให้ชำระยอดค้างชำระ อีกฝ่ายกลับผิดนัดชำระหนี้ด้วยสาเหตุนานัปการ จนกระทั่งผ่านมาเกือบครึ่งปีก็ยังไม่จ่ายหนี้เกือบ 20 ล้านหยวน เื่นี้ทำให้หลินฮั่วอินแสดงความโกรธออกมาในที่ประชุมหลายครั้งหลายหน และออกคำสั่งว่าจะต้องเรียกคืนยอดค้างชำระภายในหนึ่งเดือน ไม่อย่างนั้นผู้บริหารทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับโครงการนี้จะต้องออกไป!
“ความจริงแล้ว เงิน 20 ล้านหยวนไม่ใช่ตัวเลขที่มากมายอะไรสำหรับซินอ้าวเลย ถึงจะลงทุนไปโดยเสียเปล่า บอสใหญ่ก็ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วด้วยซ้ำ แต่บอสใหญ่ของเราขึ้นชื่อว่าใช้ไม้อ่อนไม้แข็งไม่ได้ผล ถ้าใครกล้ามาตบหน้าเธอ ถึงจะต้องต่อสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง บอสใหญ่ก็จะไม่ยอมแพ้ เพราะแบบนั้นถึงได้ส่งผู้อำนวยการหลาน ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็อันดับหนึ่งทางด้านการทูตของซินอ้าวไปยังไงล่ะ” ถังิกล่าวอย่างฉะฉาน
“อันดับหนึ่งทางด้านการทูต?” เซียวเจิ้งกล่าว
“ไหนเมื่อกี้นายบอกว่าผู้อำนวยการหลานอ่อนโยนเหมือนสายน้ำไง? ถ้าใจดีขนาดนั้น เธอจะเกี่ยวข้องกับด้านการทูตได้ยังไง?”
“นายคิดว่าเป็ทูตต้องใช้ความรุนแรงเหรอ?” ถังิเหลือบมองเซียวเจิ้ง
“ผู้อำนวยการหลานของพวกเราฉลาดเป็กรด ทั้งฝีปากและ IQ จัดอยู่ในระดับยอดเยี่ยม มีเธอลงสังเวียนด้วย บอสของทางนั้นจะต้องพ่ายแพ้ในยกที่ 2 ไม่ก็ 3 แน่นอน”
เซียวเจิ้งลอบส่ายหน้า คิดในใจว่า ประเทศที่อ่อนแอย่อมไม่มีอิทธิพลทางการทูต ถ้าอีกฝ่ายไม่เกรงกลัวซินอ้าว ถึงผู้อำนวยการหลานจะพูดจนดอกไม้ล้น์ มันก็คงจะไม่ง่ายอยู่ดี
ในระหว่างที่พูดคุยกันอยู่นั้น หญิงสาวในชุดสูทสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นในลานจอดรถ คนที่เดินนำหน้ามามีใบหน้าสวยสง่า เส้นผมสีดำเงางามถูกมัดสูง เปิดเผยลำคอระหงขาวเนียน บนใบหน้าสวยที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย เต็มไปด้วยบรรยากาศของความอบอุ่นอ่อนโยน ดวงตาที่เปล่งแสงระยิบระยับและเผยความเฉลียวฉลาดคู่นั้นราวกับอัญมณีสีดำที่กำลังเปล่งประกาย
“หัวหน้าถัง คราวนี้ต้องขอรบกวนแผนกรักษาความปลอดภัยของพวกคุณด้วยนะคะ”
ผู้อำนวยการหลานผู้มีเรือนร่างอวบอัด นุ่มนิ่มย่างก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นกายอันเบาบาง กระตุ้นให้ผู้คนตกอยู่ในภวังค์
“คุณหลานเกรงใจเกินไปแล้ว แผนกรักษาความปลอดภัยของพวกเรามีเอาไว้เพื่อแก้ไขปัญหาให้ทุกแผนกอยู่แล้วครับ”
ถังิเป็คนกะล่อนปลิ้นปล้อนของแท้ บนใบหน้าหล่อเหลาพอประมาณของเขามีรอยยิ้มที่ไม่เป็อันตรายต่อคนและสัตว์ ถ้าเขา้าให้สาว ๆ มานอนกับเขาจริง ๆ เพียงแค่ชี้นิ้วพวกเธอก็อาจจะเข้ามาช่วยเขาถอดกางเกงใน
“แล้วคนนั้นคือ.......”
บนใบหน้างดงามขาวผ่องของหลานซินยังคงประดับรอยยิ้ม ดวงตาสดใสเป็ประกาย เธอช่างเหมือนกับภาพทิวทัศน์ที่สวยงาม สวยจนทำให้คนอื่นใจเต้น
“โอ้ เพื่อนร่วมงานคนใหม่จากแผนกรักษาความปลอดภัยครับ จะเรียกเขาว่าอาเจิ้งก็ได้” ถังิกล่าวแนะนำ
“อาเจิ้ง?”
หลานซินคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย ฟันของเธอขาวผ่อง เปล่งประกายราวกับเปลือกหอย
“ลำบากคุณแล้ว”
ในระหว่างที่กำลังกล่าวทักทาย ภายในดวงตาคู่สวยของเธอมีความสงสัยและความสับสนพาดผ่าน ราวกับว่าเกิดภาพเดจาวูต่อเซียวเจิ้ง
“มันเป็เื่ที่สมควรอยู่แล้วครับ”
เซียวเจิ้งส่งยิ้มและพยักหน้าให้เธอ จากนั้นจึงเดินตามผู้ช่วยส่วนตัวของหลานซินไปยังรถยนต์ BMW ซีรี่ส์ 7 สีขาวคันหนึ่ง
“ฉันว่านะ ผู้อำนวยการหลานจะต้องประทับใจในตัวนายแน่ ๆ แววตาของเธอดูมีความหมายลึกซึ้งอยู่นิดหน่อยด้วย”
ถังิกล่าวส่งเสริมอย่างใจกว้าง
“สู้เขา จีบผู้อำนวยการหลานให้ติด เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะได้อยู่ดีกินดีไปพร้อมกับนาย”
“ไสหัวไปเลย นายเห็นฉันเป็แมงดาเหรอ?” เซียวเจิ้งกระซิบด่าเสียงเบา
แต่ในใจก็แอบคิดไปว่า เขารู้สึกคุ้นเคยกับผู้อำนวยการหลาน คนที่ถังิคุยโม้ว่าลอยลงมาจาก์จริง ๆ แต่ในความทรงจำของเขา ไม่ว่าจะเป็ตอนที่เรียนหนังสือ ตอนที่เป็ทหารอยู่ในกองทัพ หรือ่ที่ไปอยู่ต่างประเทศ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เคยรู้จักกับผู้หญิงที่อ่อนโยนเหมือนสายน้ำคนนี้มาก่อน ไม่อย่างนั้น เขาจะปล่อยให้เธอรอดพ้นไปจากเงื้อมมือของเขาได้ยังไง?
ซินอ้าวช่างเป็สถานที่ที่ดีจริง ๆ บอสก็งดงาม ผู้อำนวยการก็นุ่มนวลเหมือนสายน้ำ แม้แต่จอมอันธพาลสาวแห่งแผนกรักษาความปลอดภัยที่ดูเหมือนไดโนเสาร์ตัวเมีย ก็ยังเกิดมาพร้อมกับใบหน้าที่งดงาม ทรงเสน่ห์ ไม่ว่าจะเป็คนไหนก็สวยงามในแบบฉบับของตัวเอง มีครบทุกรสชาติจริง ๆ