"ระดับฮอร์โมน ตอนนี้ของนายกลับมาปกติแล้วนะ คิดว่าไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงแล้ว" หมอนาทีกล่าว เมื่อเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดูผลการตรวจร่างกายของฮันเตอร์ น้องชายสุดที่รัก "แต่ระดับฮอร์โมน ที่เป็ยีนด้อยของนาย แปลกมากปกติมันจะอยู่ในระดับที่ต่ำมาก แต่ทำไมครั้งนี้ถึงได้จู่ๆ ถึงพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วแบบนี้ล่ะ"
"จริงหรือพี่?! เป็ไปได้อย่างไร ผมไม่เข้าใจ ผมก็พยายามระมัดระวังตัวมาโดยตลอดนะครับ พี่นาที" ฮันเตอร์กล่าวสีหน้ารู้สึกเป็กังวลขึ้นมาทันที
"ถามจริง? ก่อนหน้านี้นายไปทำอะไรมาหรือเปล่า ได้ไปมีเพศสัมพันธ์กับอัลฟ่ายีนเด่นบ้างหรือไม่ บอกพี่มาตามตรง" ฮันเตอร์แสดงสีหน้าสะดุ้งโหยงทันทีเขามีสีหน้า เลิ่กลั่ก อย่างเห็นได้ชัด "เอ่อ คือ คือว่า เื่นั้น ผม"
ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา ภาพััที่เร่าร้อน เสียงจูบที่ทำให้ฮันเตอร์รู้สึกได้ถึงพลังงานทางเพศที่รุนแรงนั้น จนทำให้เขาหน้าแดงขึ้นมาในทันที
"ฮันเตอร์ สิ่งที่เกิดขึ้นกับนาย มันคือ นายได้รับฮอร์โมนของ อัลฟ่าที่แข็งแกร่งมาก เป็อัลฟ่ายีนเด่นเสียด้วย บอกมานะ นายไปนอนกับเขามาแล้วใช่ไหม มันทำให้ฮอร์โมนยีนด้อยของนายเปลี่ยนแปลงไป"หมอนาทีกล่าวเมื่อมองหน้าคนน้อง ด้วยความเป็ห่วง
"พี่ผมยังไม่เคย คือก็แค่ัั กัน ผมยังไม่ถึงขั้นสอดใส่นะครับ"
"นายรู้ตัวไหมว่าตอนนี้ นายกำลังเกิดอาการฮีท จากอัลฟ่า ทั้งที่ก่อนหน้านี้ อาการนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับนายเลยด้วยซ้ำ พี่ยังเข้าใจว่านายเป็ เบต้าเสียอีก แต่ตอนนี้ การเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนนาย คือโอเมก้า!"
"อะ อะไร นะ ผะ ผม ฮีทหรือครับ มะไม่จริง เป็ไปได้อย่างไรที่ผมจะเป็โอเมก้า ตอนที่ผมตรวจหาค่าความเป็เพศสภาพรอง ก็ไม่เห็นจะมีวี่แววว่าจะเป็โอเมก้าเลยสักนิด"
"พี่ดูผิดหรือเปล่า ครับ" ฮันเตอร์กล่าวออกมาด้วยความใ เมื่อมองไปยังหมอนาที
"ไม่ผิดหรอก ก่อนหน้านี้ ที่พี่ตรวจร่างการยของนายถึงสามครั้ง ก็ไม่พบว่าเพศรองที่จะเป็โอเมก้าสักนิด แต่ครั้งนี้ มันคือเื่จริง นายลองคิดให้ดีดี ว่าก่อนหน้านี้นายได้ไปนอนกับอัลฟ่ายีนเด่นมาหรือเปล่าและ ตอนนั้นความรู้สึกนั้นมันทำให้นายเป็แบบนี้ได้อย่างไร" นาทีกล่าวขึ้นแสดงสีหน้ากังวลเมื่อมองไปยังคนน้องที่ตอนนี้แสดงสีหน้าวิตกกังวลยิ่ง
"อ๊าา ร้อนไปหมด อย่า อ๊าสอดไปตรงนั้น มันร้อนไม่ไหว้แล้ว อ๊าาา เสียว อ๊าา อย่าใช่มือใส่ลงไปตรงนั้นมันสะเสียว อ๊า" ขณะที่ฮัลเตอร์คิดถึงภาพนั้น กลับยิ่งทำให้เขาร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
"เอาละ นายไปคิดให้ดีดี นะฮันเตอร์เื่นี้เป็เื่สำคัญมาก คิดให้ออกว่าก่อนหน้านี้นายไปทำอะไรมา หากเป็แบบนั้นจริงๆ เฮ้ย! เอาเถอะ่นี้นายก็ควรจะระวังตัวบ้างแล้วกันอย่างออกไปไหนมาไหนในเวลากลางคืน กลับไปพักผ่อนได้แล้ว" หมอนาทีเอ่ยขึ้น
"ครับ" ฮันเตอร์กล่าว เสร็จเขาก็เดินออกจากห้องตรวจของพี่ชาย และเดินออกมาด้วยอาการเหม่อลอย "อะไรกัน เรา.. มีอาการฮีท อย่างนั้นหรือ? เป็ไปได้อย่างไรกัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้น อย่าว่าแต่ตรวจหาสภาพเพศรองก็ยังไม่พบว่าตัวเองจะเป็โอเมก้าเลยด้วยซ้ำ"
"คุณหนูครับ"
ฮันเตอร์สะดุ้งโหยงด้วยความใทันที เมื่อหันไปตามเสียงเรียกของใครบางคนที่เรียกเขา มาจากด้านข้าง
"เลขาคิม"
"ท่านประธานให้มารับคุณหนูกลับครับ" เลขาคิมเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฮันเตอร์ ที่สีหน้าเปลี่ยนไปในทันทีเมื่อได้ยินชื่อของท่านประธาน
"พะ พ่อ อย่าบอกนะว่าพ่อรู้เื่ของเราแล้ว ซวยแล้วซิ บ้าชะมัด จะวิ่งหนีตอนนี้ก็ไม่ได้เสียด้วย" ขณะที่ฮันเตอร์คิด เมื่อมองไปยังเลขาคิมที่ยืนรอรับกลับบ้านอยู่นั้น ฮันเตอร์จึงต้องจำยอมขึ้นรถไปกับเลขาคิม ด้วยอาการกังวลใจยิ่ง
เมื่อฮันเตอร์กลับมาถึงบ้าน เขาเดินก้าวลงมาจากรถ ขาเริ่มสั่น ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาในตอนนี้ เพราะหากจำไม่ผิดเื่ที่ไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืนนี้ แน่ๆ เขาจึงเดินไปยังห้องทำงานของพ่อ เมื่อเขาเปิดประตูห้องเข้าไปช้าก็พบว่าทุกคนนั่งรออยู่ที่โซฟารับแขกแล้ว
"ไอ้ฮันเตอร์! แกทำอะไรลงไป! รู้ตัวบ้างไหม แกมันบ้าไปแล้วหรือไง ห๊า!"
พลึ่บบบ ! ปึก!
ปัง!
"พ่อ!" ดีที่ผมหลบไม้กอล์ฟทัน ตอนนี้ผมตัวสั่นและตัวงอทันทีด้วยความกลัว
"คุณคะใจเย็นๆซิคะ ค่อยๆคุยกัน นั้นลูกชายคนเล็กของเรานะ ทำแบบนั้นลูกจะเจ็บนะคะคุณ"
"ให้มันพิการไปเลย! จะได้ไม่ต้องไปสร้างเื่อีก ฮึม! ไอ้ลูกเวร!"
"คนที่เข้าใจผมที่สุดก็คือแม่ ผมอยู่ใน่ฮีท ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำเื่แบบนั้นสักหน่อย และไม่คิดว่ามันจะเกิดเื่บ้าๆแบบนั้น ผมไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าผมเป็โอเมก้า" ขณะที่ผมคิด ไม่กล้ามองหน้าพ่อตรงๆได้แต่หลบสายตาพ่อ
"บอกมา! แกไปสร้างเื่อะไรมาอีก ห๊า! ไอ้ลูกไม่รักดี!"
"พอพ่อได้รับสายจากพี่นาที ก็โมโหผมใหญ่เลย คงจะรู้แล้วซินะว่าผมเป็โอเมก้า พี่นาทีไม่น่าบอกพ่อเลย ใจร้ายที่สุด" ขณะที่ผมคิด ยังคงก้มหน้าก้มตา ไม่กล้า เงยหน้าขึ้นมองพ่อสักนิด ผมมีอาการ เลิกลัก ตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก เหงื่อที่มือก็เย็นเฉียบจนผมบีบมือทั้งสองข้างของตัวเองไว้แน่น
"มันเป็ใคร! จะนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา อย่างงั้นหรือ ห๊า!"
ครืน!
ผมขยับถอยหลังอย่างรวดเร็ว เพื่อตั้งหลักที่จะวิ่ง หากพ่อถึงตัวผม ในขณะที่พ่อถือไม้กอล์ฟขยับตัวเข้ามาหาผม
"ยัง! ไม่รีบตอบมาอีก เงียบทำไม ไอ้ลูกคนนี้ อยากโดนอีกหรือไง! ใช่ให้เรียนหนังสือก็ไม่ไปเรียน ใช่ให้แต่งงานก็ไม่ยอมแต่ง หาคู่ให้ก็หนีไม่ยอมมาดูตัว ไม่เอาอ่าวอะไรสักอย่าง มหาลัยก็ไม่ยอมไป งานการก็ไม่ทำ ไอ้ลูกเวรเอ๊ยย! มันน่านัก สร้างแต่เื่ไม่ได้หยุดได้หย่อน" ผู้เป็พ่อ พร่ำร่ายยาวชี้หน้าฮันเตอร์ด้วยไม้กอล์ฟที่ถืออยู่ด้วยอารมณ์โกรธจัดจนเห็นใบหน้าขึ้นเป็สีแดง
"คุณคะใจเย็นๆค่ะ" แม่พยายามดึงแขนพ่อเอาไว้ เพื่อไม่ให้เดินตรงมายังผม ผมขยับถอยหนีจนจะขึ้นไปนั่งอยู่บนขอบเก้าอี้โซฟาแล้ว
"พ่อใจเย็นๆครับ พี่นาที แค่บอกน้องเป็โอเมก้า และมีอาการฮีทเท่านั้น น้องไม่ได้ไปทำอะไรเสียหายมาเสียหน่อย" ไททามกล่าว
ฮันเตอร์หันไปมองไททาม ด้วยสายตาที่เป็ประกายและอ้อนวอนขอร้องพี่ชายสุดหล่ออัลฟ่าอีกคนของเขา ที่อยู่เคียงข้างฮันเตอร์เสมอเมื่อเขาถูกผู้เป็พ่อดุหรือทำโทษ
ไททานรีบเดินตรงเข้ามานั่งข้างๆฮันเตอร์ทันทีด้วยความเป็ห่วง เพราะกลัวว่าพ่อจะตีน้อง นาทีรู้ดีว่าเวลาพ่อโกรธจัดๆ ก็มักจะเหวี่ยงไม้กอล์ฟลงไปยังตัวของฮันเตอร์เสมอ ส่วนฮันเตอร์เองก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าพูดอะไรออกมา
"ถ้ามันไม่ไปนอนกับอัลฟ่า ฮอร์โมนของมันจะเปลี่ยนแปลงไปขนาดนั้นหรือ ทำไมฉันจะไม่รู้สถานการณ์แบบนี้ แกก็รู้ว่าพ่อเป็ห่วงแกแค่ไหนฮันเตอร์ สิ่งที่แกทำมันสมควรหรือไม่? ห๊า! งั้นแกบอกฉันมา ว่าไอ้อัลฟ่าคนนั้นมันเป็ใคร ใครที่บังอาจมายุ่งกับลูกชายคนเล็กของฉัน ฉันจะไม่เอามันไว้แน่"
"พ่อครับใจเย็นๆก่อนเถอะครับ วางไม้ก็อบ ลงก่อนนะครับ เื่นี้ผมจะคุยกับน้องเอง หากพ่อพยายามบังคับน้อง คาดคั้นน้อง พ่อก็รู้ว่าน้องไม่มีทางตอบออกมาแน่นอน"ไททามกล่าวเพื่อให้พ่อสงบสติอารมณ์
"คุณคะทำตามที่ ไททาม บอกเถอะค่ะ ให้ไททามเป็คนคุยกับ ฮันเตอร์เองเถอะนะคะ"ผู้เป็แม่รีบเสริมทับขึ้นเมื่อหันไปมอง ฮันเตอร์ที่พยักหน้าหงิกๆขอความช่วยเหลือ
"ผมจะบอกพ่อได้อย่างไรกันว่าอัลฟ่าคนนั้น เป็ทายาทของตระกูลบียองกรุป คู่แข่งทางธุรกิจ ของเรา ศัตรูอันดับหนึ่งของบริษัทเราเลยด้วยซ้ำ ยังไงก็เป็ไปไม่ได้อยู่ดี พ่อไม่มีวันยอมปล่อยคนคนนั้นไปแน่ บ้าชะมัด" ขณะที่ฮันเตอร์คิด เขาจิกเล็บตัวเองด้วยความกลัวและเป็กังวลยิ่ง
469
