ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            ผู้เฒ่าหยวนและบุตรชายทั้งสองทำทีเป็นร้องห่มร้องไห้ยืนอยู่ด้านนอกประตูจวนคหบดีจางพร้อมทั้งเล่าความคับแค้นใจของตนเองให้ชาวบ้านที่มรอชมเรื่องสนุกรอบๆ ฟัง “พวกเจ้าคงไม่รู้สมัยก่อนเจ้ารองเป็นคนไม่เอาไหน ชอบขโมยไก่ขโมยสุนัขไม่ยอมทำงานทำการอะไรเลยสักอย่าง พวกเราเป็นครอบครัวที่ขยันทำมาหากินไฉนถึงมีบุตรชายที่ไม่เอาไหนเช่นนี้ได้ วันนั้นเจ้ารองฆ่าหมูซึ่งที่บ้านเลี้ยงเอาไว้ข้าโมโหไปหน่อยก็เลยไล่เขาออกจากบ้าน ทุกคนลองคิดดู หมูตั้งหนึ่งตัว หากเอาไปขาย คงได้มาหลายตำลึงหากเจ้ารองอยากกินก็แค่บอก ข้าก็จะฆ่าให้

            “ยามนั้นผู้นำสกุลรับไม่ได้กับการกระทำนี้ของเจ้ารองเช่นกัน รู้สึกว่าบุตรชายของข้าทำเกินไปจึงพูดสั่งสอนก่อนจะให้ออกจากสกุล ตัวข้าเองก็ไม่ได้เห็นด้วยในวิธีนี้นัก ทว่าทุกคนกล่าวเตือนว่าหากตามใจบุตรมากไปก็ไม่ต่างจากฆ่าบุตร และเตือนข้าว่าต้องให้บทเรียนแก่เจ้ารองบ้างยามนี้ข้ารู้แล้วว่าที่ต้องใจร้ายกับเขาในวันนั้นเป็นสิ่งถูกต้องแล้ว เพราะในที่สุดเจ้ารองก็หันมาเอาการเอางานและเลือกเดินในเส้นทางถูกต้องเสียที ข้าแค่รู้สึกดีใจมาก แต่เขากลับมองว่าข้ารู้สึกเสียใจภายหลังยามนี้แค่ได้เห็นว่าบุตรชายคนรองกลับตัวกลับใจเป็นคนดี ถึงแม้จะยังเกลียดแค้นข้าข้าก็ไม่ว่า”

             “ท่านพ่อ ท่านอย่าร้อง สักวันพี่รองต้องเข้าใจความหวังดีของท่านแน่”หยวนเหล่าซื่อที่ใช้ไม้เท้าในการช่วยเดินพูดปลอบ

             “ใช่แล้วท่านพ่อเจ้ารองเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน ที่ท่านทำเช่นนั้นก็เพราะหวังดี หากเจ้ารองไม่รับรู้ถือว่าใจจืดใจดำแล้วก็ไม่กตัญญูต่อท่าน!”หยวนเหล่าต้าพูดปลอบอีกเสียง

            ทุกคนเห็นผู้เฒ่าหยวนร้องห่มร้องไห้น่าสงสารต่างรู้สึกเห็นอกเห็นใจกันถ้วนหน้า“บุตรไม่ควรรังเกียจมารดาขี้เหร่สุนัขไม่รังเกียจเจ้านายยากจน ตอนนั้นที่พวกเจ้าไล่ผู้ช่วยฟู่กุ้ยออกจากสกุลก็เพราะหวังดีตอนนี้ผู้ช่วยฟู่กุ้ยกลับตัวกลับใจได้แล้วจะต้องเห็นถึงความหวังดีของเจ้าแน่”

             “นึกไม่ถึงเลยว่าก่อนหน้านี้ผู้ช่วยฟู่กุ้ยจะเป็นคนเช่นนี้ กล้าทำเรื่องขโมยไก่ขโมยสุนัขเชียวหรือ”

             “ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาปรับปรุงตัวแล้วจริงๆ หรือแค่แกล้งทำ คหบดีจางก็กล้าจ้างคนเช่นนี้มาทำงานให้ไม่รู้จะพูดอย่างไรเลยจริงๆ”

             “สุนัขเลิกกินมูลของมันไม่ได้ วันหน้าคหบดีจางจะต้องเสียใจภายหลังแน่”

            อยู่ๆ หยวนฟู่กุ้ยซึ่งเป็นคนนอกหมู่บ้านก็ได้มาเป็นผู้ช่วยพ่อบ้าน ทำให้ทั้งบ่าวรับใช้ในสกุลจางและชาวบ้านในหมู่บ้านต่างอิจฉาริษยายามนี้เมื่อผู้เฒ่าหยวนซึ่งเป็นบิดามาเล่นละครเช่นนี้ ทุกคนจึงถือโอกาสนี้ด่าทอ

             “เรื่องที่เจ้ารองขโมยไก่ขโมยสุนัขเป็นเรื่องในอดีตตอนนี้เขากลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว หวังว่าทุกคนจะมองในแง่ใหม่และให้ความช่วยเหลือน้องชายคนนี้ของข้าด้วย”หยวนเหล่าต้าแสร้งทำเป็นคนดีต่อหน้าทุกคน

             “พวกเจ้าช่างเป็นคนดีเหลือเกินหากข้ามีลูกชายเช่นนี้คงหักขาแล้วไล่ออกจากบ้านไปนานแล้ว จะเก็บไว้ให้เป็นภาระไปไย!”

             “ก็นั่นน่ะสิ!”

             “พวกเจ้าอย่าเพิ่งไปว่าผู้ช่วยฟู่กุ้ยเลยข้าเห็นว่าเขาก็ออกจะนิสัยดี ไม่คอยเอาแต่สั่งอย่างเดียว อีกทั้งยังลงนาไปช่วยพวกเราด้วย”

             “รู้หรือไม่ว่าอะไรคือรู้หน้าไม่รู้ใจ”

            เวลานี้เองประตูจวนสกุลจางก็ถูกเปิดออก ก่อนที่หยวนฟู่กุ้ยจะเดินออกมาด้านข้างคือคหบดีจางและกู้อวี้ ทันทีที่เห็นคนปรากฏตัวขึ้น ชาวบ้านทุกคนต่างเงียบเป็นเป่าสากไม่กล้ากล่าวคำใดออกมาอีกหยวนฟู่กุ้ยยิ้มพร้อมกับเอ่ยถามชาวบ้านทุกคน“เมื่อครู่ตอนข้าอยู่ในจวนเหมือนได้ยินคนพูดว่าข้าขโมยไก่ขโมยสุนัขเช่นนั้นหรือ”

            ชาวบ้านหันไปมองพ่อลูกสกุลหยวนโดยพร้อมเพรียง

            ผู้เฒ่าหยวนที่ยังคงมีคราบน้ำตาเปรอะใบหน้าเดินเข้าไปหมายจะจับมือหยวนฟู่กุ้ยทว่ากลับถูกอีกฝ่ายเอี้ยวตัวหลบได้ทัน “ท่านอามีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันอย่าได้คิดลงไม้ลงมือ”

             “เจ้ารองข้าเป็นบิดาเจ้านะ!” ผู้เฒ่าหยวนถลึงตาตะคอกใส่

             “ท่านอา พวกเราตัดความสัมพันธ์กันแล้วในหนังสือตัดความสัมพันธ์ท่านก็เป็นคนเขียนชื่อตัวเองลงไป ทำไมหรือตอนนี้เห็นข้าหาเงินได้ก็เลยรู้สึกเสียใจภายหลัง จะให้ข้ากลับไปอยู่บ้านเดิมเช่นนั้นหรือมันสายไปแล้ว!”

            คนงานคนหนึ่งของสกุลจางก้าวออกมาพูดไกล่เกลี่ยพลางแย้มยิ้ม “ฟู่กุ้ย ต่อให้ตัดความสัมพันธ์กันไปอย่างไรคนผู้นี้ก็คือบิดาของเจ้า บิดาตัดสัมพันธ์กับบุตรได้ แต่บุตรไม่อาจตัดความสัมพันธ์กับบิดาได้ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าไม่กตัญญู หากท่านอาผู้นี้ใจร้ายหน่อยป่านนี้คงไปฟ้องเจ้าต่อที่ว่าการอำเภอแล้ว!”

             “เจ้ารอง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราไม่ฟ้องเจ้าต่อที่ว่าการอำเภอแน่ตอนนั้นที่ท่านพ่อไล่เจ้าออกจากสกุลก็เพราะอยากให้เจ้าปรับปรุงตัว ท่านพ่อพูดแล้วว่าจะไปหาผู้นำสกุลด้วยตัวเองเพื่อให้นำชื่อเจ้ากลับเข้าสกุลหยวนอีกครั้ง”หยวนเหล่าต้าพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้

             “ข้าปรับปรุงตัวเรื่องใด มีอะไรให้ต้องปรับปรุงแล้วสกุลนั้นข้าก็ไม่อยากกลับไป ข้าสมองเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไรและถึงจะกลับไป ให้ข้าไปเป็นวัวเป็นม้าให้พวกเจ้าน่ะหรือ”ท่าทางไม่อนาทรร้อนใจของหยวนฟู่กุ้ยทำให้คนสกุลหยวนต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

            คนงานในจวนสกุลจางเห็นท่าทางแข็งกร้าวที่หยวนฟู่กุ้ยกระทำต่อบิดาบังเกิดเกล้าก็หันไปพูดกับคหบดีจาง”นายท่าน คนเช่นหยวนฟู่กุ้ยจะจ้างเอาไว้ใช้งานต่อไม่ได้นะขอรับ!”

             “นั่นสิขอรับ ตอนอยู่ในสกุลหยวนถึงกับทำเรื่องขโมยไก่ขโมยสุนัข ยามนี้บิดาแท้ๆมาหาถึงที่ก็ยังไม่รู้จักแก้ตัว คนนิสัยเช่นนี้จะปล่อยให้ทำงานในสกุลจางไม่ได้!”

             “นายท่าน สกุลจางมีกิจการใหญ่โต เกิดมีคนที่พยาบาทหยวนฟู่กุ้ยคิดจะมาแก้แค้นท่านจะทำอย่างไร!”

            เหล่าคนงานสกุลจางต่างพูดกล่อมผู้เป็นนายของตนเอง นี่นับเป็นโอกาสดีที่จะได้ขับไล่หยวนฟู่กุ้ยเช่นนี้พวกตนจะพลาดได้อย่างไร จู่ๆ อีกฝ่ายก็โผล่มาทั้งยังได้เงินเดือนมากกว่าพวกตนที่ทำมางาน เขามีสิทธิ์อะไร!

            ผู้เฒ่าหยวนกับคนในสกุลเห็นเหตุการณ์กลายเป็นเช่นนี้พลันมีสีหน้าร้อนใจถูกต้อง พวกเขาอยากให้เจ้ารองกลับเข้าสกุลหยวนอีกครั้งแต่ต้องกลับมาทั้งที่ยังมีงานทำด้วย หากถูกให้ออกจากงานแล้วเช่นนั้นจะให้กลับเข้าสกุลเพื่อการใดเล่า กลับเข้ามาแล้วทำตัวแบบเดิมอีกน่ะหรือ

             “นายท่านจาง เจ้ารองของพวกเราปรับปรุงตัวแล้วจริงๆ”ผู้เฒ่าหยวนรีบเอ่ยออกไป

            ทันใดนั้นก็มีคนงานคนหนึ่งยิ้มเย้ยหยันกล่าวว่า “ปรับปรุงตัวอะไรกันมีคำกล่าวว่าสุนัขไม่อาจเปลี่ยนแปลงนิสัยที่ชอบกินมูลของตนเองได้”

             “ใช่ เป็นโจรหนึ่งวันนับเป็นโจรไปตลอดชีวิตหากคนเราเปลี่ยนนิสัยกันได้ง่ายๆ แล้วจะมีคนถูกขังอยู่ในคุกของที่ว่าการอำเภอหรือ”

             “ใช่ สุนัขไม่อาจเปลี่ยนแปลงนิสัยชอบกินมูลของตนเองได้”หยวนฟู่กุ้ยที่นิ่งเงียบไปนานเอ่ยออกมา นิสัยเห็นแก่ตัวของคนบ้านใหญ่สกุลหยวนก็เปลี่ยนไม่ได้เช่นกัน

            เหล่าคนงาน “…”

            นี่หยวนฟู่กุ้ยสมองเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไร ดูไม่ออกหรือว่าพวกตนกำลังด่าทอตัวเขาอยู่ถึงได้พูดเห็นด้วยประหนึ่งว่าเป็นพวกเดียวกัน

            ผู้เฒ่าหยวนสูดหายใจเข้าลึกอย่างพยายามระงับโทสะ หันไปมองหยวนฟู่กุ้ยอย่างกราดเกรี้ยว“เจ้ารอง เจ้าพูดอะไรของเจ้า ข้าอยากให้เจ้าปรับปรุงตัว อุตส่าห์ใจแข็งไล่เจ้าออกจากสกุลก็เพื่อให้รับรู้ถึงความรู้สึกกดดันจะได้กลับตัวกลับใจมาเป็นคนดีแล้วดูตอนนี้ เมื่อสามารถกลับตัวกลับใจได้แล้ว แต่เหตุใดถึงบอกว่าตัวเองยังทำไม่ได้อีกข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจถึงได้จงใจพูดเช่นนี้ออกมา แต่ที่ข้าทำไปทั้งหมดก็เพราะหวังดีต่อเจ้าเป็นพ่อคนนี่ช่างยากลำบากเหลือเกิน!”

            ผู้เฒ่าหยวนต่อว่าบุตรชายคนรองเสร็จหันไปโค้งกายให้คหบดีจาง “นายท่านจาง บุตรชายคนรองของข้าก็มีนิสัยเช่นนี้แต่เขาปรับปรุงตัวแล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่มาบอกให้เขากลับเข้าสกุลอีกครั้งแต่หากท่านไม่เชื่อใจเขา จะให้บุตรชายคนโตของข้ามาทำงานกับท่านแทนก็ได้บุตรชายคนโตของข้ารู้หนังสือ ทั้งยังทำบัญชีเป็น นิสัยก็เชื่อถือได้ หากท่านมอบหน้าที่ของเจ้ารองให้แก่เขาแทนข้ามั่นใจว่าเขาต้องตั้งใจทำงานอย่างดีแน่นอน”

            ผู้เฒ่าหยวนช่างฉลาดเสียจริง คิดว่าคหบดีจางคงไม่อยากจ้างเจ้ารองต่อไปแล้วจึงเสนอให้จ้างบุตรชายคนโตมาทำงานแทน เพียงแค่นี้ตนก็ไม่ต้องเสียหน้าขอร้องอ้อนวอนให้เจ้ารองกลับเข้าสกุลแล้วยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเข้าท่ากับความคิดของตนเสียจริง